होलिकाच्या विश्वासघाताने, सैतान वार करतो

हिंदू वर्षाचा शेवटचा पौर्णिमा होळी दर्शवितो. अनेक जण होळीचा आनंद लुटतात, पण अगदी काही जणांना हा सण दुसर्या प्राचीन उत्सवाच्या समांतर असल्याचे माहीत आहे – वल्हांडणाचा सण.

वल्हांडणाचा सण सुद्धा वसुत ऋतुत पौर्णिमेच्या दिवशी येतो. इब्री कॅलेंडरमध्ये चंद्राच्या चक्रांशी सौर वर्षाचा वेगळ्याप्रकारे मेळ केला गेलेला आहे, कधीकधी तो त्याच पौर्णिमेला येतो किंवा काही वेळा पुढील पौर्णिमेस येतोे. 2021 मध्ये, वल्हांडण आणि होळी हे रविवार, 28 मार्च रोजी सुरू येतील. पण 2022 मध्ये होळी 18 मार्चपासून सुरू होईल आणि तर वल्हांडणाचा सण पुढील पौर्णिमेस येईल. तथापि, ती होळीची संध्याकाळ आहे, किंवा. होलिका दहन, जो वल्हांडणाच्या समानतेत प्रारंभ होते.

होलिका दहन

होळी सुरू होण्याच्या आदल्या रात्री लोक होलिका दहन (छोटी होळी किंवा कामूडू चिता) करतात. होलिका दहन प्रह्लादाच्या पुण्याईसे आणि राक्षसी होलिकाचे दहन स्मरण करते. या कथेची सुरूवात राक्षस राजा हिरण्यकश्यप आणि त्याचा मुलगा प्रह्लाद यांच्यापासून होते. हिरण्यकश्यपूने संपूर्ण पृथ्वीवर जिंकली होती. त्याला इतका गर्व झाला की त्याने आपल्या राज्यातील प्रत्येकाला केवळ त्याची उपासना करण्याची आज्ञा केली. परंतु हे पाहून तो अत्यंत निराश झाला की त्याचाच मुलगा प्रल्हाद याने तसे करण्यास नकार दिला.

आपल्या मुलाच्या उघड विश्वासघातामुळे संतापलेल्या हिरण्यकश्यपूने प्रल्हादला ठार मारण्याची शिक्षा दिली आणि त्याला ठार मारण्याचे अनेक प्रयत्न केले, पण सर्व प्रयत्न अयशस्वी झाले. विषारी सर्पाच्या चावण्यानेे, हत्तींनी पायदळी तुडवण्यापर्यंत, प्रह्लादला कधीच काही इजा झाली नाही.

शेवटी हिरण्यकश्यपू आपली राक्षसी बहीण होलिकाकडे वळला. तिच्याकडे एक झगा होता ज्यामुळे तिला आगीपासून संरक्षण लाभले होते. हिरण्यकश्यपूने होलिकाला प्रह्लादास जाळून ठार मारण्यास सांगितले. होलिका एका चितेवर बसली आणि मैत्रीचे नाटक करून तरुण प्रल्हादला तिने आपल्या मांडीवर बांधले. मग पटकन विश्वासघाताने तिने आपल्या सेवकांना चितेस आग लावण्याचा आदेश दिला. तथापि, होलिकाचा पोशाख तिच्यावरून फडफडून निघाला व प्रह्लादवरजाऊन पडला. ज्वालांनी प्रल्हादला पेटवले नाही, तर होलिका तिच्या दुष्ट योजनेमुळे ठार झाली. अशा प्रकारे होलिका दहन हे नाव होलिकाच्या जळण्यामुळे  पडले.

यहूदा : होलिकासारख्या विश्वासघाताद्वारे नियंत्रित

बायबलमध्ये सैतानाला राज्य करणारा आत्मा राक्षस म्हणून चित्रित केले आहे. हिरण्यकश्यपूप्रमाणे सैतानाने सर्वांनी त्याची उपासना करावी असा कट रचला आहे, येशूने सुद्धा. जेव्हा तो अयशस्वी झाला तेव्हा त्याने येशूला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला आणि लोकांनी त्याची आज्ञा पाळावी म्हणून त्यांस उकसविले. प्रह्लादवर हल्ला करण्यासाठी हिरण्यकश्यपूने होलिकामार्फत काम केले, येशू त्याच्या आगमनाविषयी शिकवल्यानंतर 5व्या दिवशी लगेच सैतानाने येशूला जिवे मारण्यासाठी यहूदाचा वापर केला. हे वर्णन येथे आहे:

1 बेखमीर भाकरीचा सण, ज्याला वल्हांडण म्हणतात, तो जवळ आला होता.

2 तेव्हा मुख्य याजक व शास्त्री हे त्याचा घात कसा करावा ह्याविषयी विचार करत होते; कारण त्यांना लोकांची भीती वाटत होती.

3 तेव्हा बारा प्रेषितांपैकी एक जो यहूदा, ज्याला इस्कर्योत म्हणत, त्याच्यात सैतान शिरला;

4 तो मुख्य याजक व सरदार ह्यांच्याकडे निघून गेला आणि त्यांच्या हाती त्याला कसे धरून द्यावे ह्याविषयी त्याने त्यांच्याशी बोलणे केले.

5 तेव्हा त्यांना आनंद झाला व त्यांनी त्याला पैसा देण्याचा करार केला.

6 त्याला तो मान्य झाला आणि गर्दी नसेल तेव्हा त्यांच्या हाती त्याला धरून देण्याची तो संधी शोधू लागला.

लूक 22:1-6

येशूचा विश्वासघात करण्यासाठी यहूदामध्ये ‘प्रवेश’ करण्यासाठी सैतानाने त्यांच्या संघर्षाचा फायदा उठविला. यामुळे आपल्याला आश्चर्य वाटता कामा नये. शुभवर्तमानात सैतानाचे असे वर्णन केले आहे:

7 मग स्वर्गात युद्ध सुरू झाले; ‘मीखाएल’ व त्याचे दूत अजगराबरोबर ‘युद्ध करण्यास’ निघाले, आणि त्यांच्याबरोबर अजगर व त्याचे दूत लढले;

8 तरी त्यांचे काही चालले नाही, आणि स्वर्गात त्यांचे ठिकाणही उरले नाही.

9 मग तो मोठा अजगर खाली टाकण्यात आला, म्हणजे सर्व जगाला ठकवणारा, जो दियाबल1 व सैतान म्हटलेला आहे तो जुनाट ‘साप’ खाली पृथ्वीवर टाकण्यात आला व त्याच्याबरोबर त्याच्या दूतांना टाकण्यात आले.

प्रकटीकरण 12:7-9

बायबल सैतानाची तुलना एका शक्तिशाली अजगराशी करते ज्याने संपूर्ण जगाला चुकीच्या मार्गाने नेले, हिरण्यकश्यपूसारखा बलवान राक्षस. मानवाच्या इतिहासाच्या सुरुवातीला भाकीत केलेल्या संघर्षाचा उल्लेख करून, त्याची एका सर्पाशीही तुलना केली जाते. प्राचीन सर्प म्हणून तो आता प्रहार करण्याच्या तयारीत होता. हिरण्यकश्यपूने होलिकाद्वारे कार्य केले, तसेच सैतानाने यहूदाला येशूचा नाश करण्यासाठी हाताळले. शुभवर्तमानात लिहिले आहे :

तेव्हापासून यहूदाने येशूला त्याच्या स्वाधीन करण्याची संधी

शोधली.मत्तय 26:16

दुसर््या दिवशी, सहावा दिवस, वल्हांडण सण होता. यहूदाच्या माध्यमाने सैतान कसा वार करेल? यहूदाचे काय होईल? आपण पुढे पाहू.

दिवस 5 सारांश

समयरेखा दाखविते की या आठवड्याच्या 5 व्या दिवशी मोठा राक्षस अजगर, सैतान हा आपला शत्रू येशूवर हल्ला करण्यास कसा तयार झाला.

दिवस 5 : मोठा राक्षस सैतान येशूवर प्रहार करण्यासाठी यहूदात प्रवेश

दिवस4: ता ऱ्यांस हुंगण्यासाठी काल्कीसमान प्रवास करणे

येशूने 3 ऱ्या दिवशी एक शाप दिला, आणि आपल्या राष्ट्राला शाप देऊन हद्दपार केले. येशूने असेही भाकीत केले होते की त्याचा शाप संपुष्टात येईल आणि याद्वारे युगाच्या समाप्तीच्या घटना सुरू होतील. शिष्यांनी याबद्दल विचारले आणि येशूने त्याच्या परत येण्याचेचे वर्णन काल्की (कालकीन) सारखे केले.

त्याने अशी सुरुवात केली.

शू मंदिरातून बाहेर निघून चालत निघाला होता तेव्हा त्याचे शिष्य त्याच्याकडे आले. कारण त्यांना त्याला मंदिराच्या इमारती दाखवायच्या होत्या.
2 प्रतिसादादाखल, तो त्यांना म्हणाला, तुम्ही या सर्व गोष्टी पाहता. खरे ना? आता, मी तुम्हांला खरे सांगतो, येथे एक दगड दुसऱ्या दगडावर राहणार नाही. त्यातील प्रत्येक दगड खाली टाकला जाईल.”
3 येशू जैतूनाच्या डोंगरावर बसला असताना, त्याचे शिष्य त्याच्याशी एकांतात बोलावे म्हणून आले, ते म्हणाले, आम्हांला सांगा की या गोष्टी कधी होतील? तुम्ही परत येण्याचा आणि जगाचा शेवट होण्याचा काळ जवळ आला आहे हे आम्ही कोणत्या घटनांवरून ओळखावे?”

मत्तय 24:1-3

त्याने त्याच्या शापाची माहिती देऊन सुरुवात केली. मग संध्याकाळी तो मंदिर सोडून यरुशलेमाच्या बाहेर जैतुनाच्या डोंगरावर जाण्यासाठी बाहेर पडला (1) यहूदी दिवसाची सुरूवात सूर्यास्तापासून होत असे, म्हणून त्याने आपल्या येण्याचे वर्णन केले तेव्हापासून आता आठवड्याचा चैथा दिवस होता.

पौराणिक कथांमध्ये काल्की

गरुड पुराणात काल्कीचे वर्णन विष्णूच्या दशावताराचा (दहा प्राथमिक अवतार/देहधारण) शेवटचा अवतार आहे. काल्की सध्याचे युग, म्हणजे कलियुगाच्या शेवटी येईल. पुराणात असे म्हटले आहे की, काल्कीच्या प्रगट होण्यापूर्वी जगाचे अधोपतन होईल आणि धर्म नष्ट होईल. लोक अनैसर्गिक लैंगिक संबंधांमध्ये व्यस्त राहतील, त्यांस नग्नता आणि अनैतिक आचरण यांची आवड असेल आणि विविध नैसर्गिक आपत्ती आणि पीडा जगावर येतील. या क्षणी, काल्की अग्नीमय तलवार चालवीत घोड्यावर स्वार होऊन प्रगट होईल. काल्की पृथ्वीच्या दुष्ट रहिवाशांचा नाश करेल आणि एका नव्या युगास सुरूवात करील, याद्वारे तो जगास परत सत्ययुगाकडे आणील.

तथापि, विकिपीडियामध्ये म्हटले आहे की वेदांमध्ये काल्की/काल्किनचा उल्लेख नाही. परशुरामाचा, 6वा दशावतार अवतार म्हणून तो केवळ महाभारतात दिसतो. महाभारताच्या या आवृत्तीत, काल्की केवळ दुष्ट शासकांचा नाश करतो परंतु सत्ययुगात नूतनीकरण आणीत नाही. विद्वान 7-9 व्या शतकात कधीतरी काल्कीच्या आदिम रूपाचा विकास झाल्याचे सुचवितात.

काल्कीची इच्छा

काल्की आणि इतर परंपरांमधील तत्सम व्यक्तींचा विकास (बौद्ध धर्मातील मैत्रेय्या, इस्लाममधील महदी, शीख महदी मीर) आमच्या मनात सहज ही भावना उत्पन्न करतो की जगामध्ये काहीतरी चुकीचे आहे. कोणीतरी यावे आणि ते ठीक करावे अशी आमची इच्छा आहे. आमची इच्छा आहे की त्याने दुष्ट जुलूम करणाऱ्यांना काढून टाकावे, भ्रष्टाचार दूर करावा आणि धर्मास उन्नत करावे. परंतु आपण हे विसरतो की त्याने फक्त ‘तेथील’ वाईट गोष्टीच काढून टाकल्या पाहिजेत असे नाही तर आमच्यातील भ्रष्टाचारही दूर करून आम्हास शुद्ध केले पाहिजे. एखाद्याने यावे आणि वाईटाचा पराभव करावा अशी उत्कट इच्छा इतर पवित्र ग्रंथांद्वारे व्यक्त करण्यापूर्वी, येशूने शिकवले की तो हे दोन भागातील कार्य कसे सुरू करील. तो त्याच्या पहिल्या आगमनाच्या वेळी आमचा अंतर्गत भ्रष्टाचार स्वच्छ करतो, त्याच्या दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी सरकारी आणि सामाजिक अधर्माशी व्यवहार करतो. येशूने आपल्या आगमनाची या आठवड्याच्या 4 थ्या दिवशी अपेक्षा केली व त्याच्या परत येण्याच्या चिन्हांचे वर्णन केले.

दिवस 4 – त्याच्या परतीची चिन्हे

4 येशूने त्यांना उत्तर दिले, सांभाळा! कोणीही तुम्हांला फसवू नये
5 मी हे म्हणतो कारण असे पुष्कळ आहेत की जे माझ्या नावाने येतील आणि ते म्हणतील, मी ख्रिस्त आहे,’ आणि ते पुष्कळ लोकांना फसवितील.
6 तुम्ही लढायांबद्दल आणि लढायांच्या अफवांबद्दल ऐकाल पण त्यामुळे तुम्ही त्यांना भिऊ नका. या गोष्टी घडल्याच पाहिजेत. तरी इतक्यात शेवट जवळ येणार नाही.
7 होय, एक राष्ट्र दुसऱ्या राष्ट्रावर उठेल. अनेक ठिकाणी भूकंप व दुष्काळ येतील.
8 पण या सर्व गोष्टी म्हणजे प्रसूतीच्या कळांची सुरूवात अशा आहेत.
9 लोक तुमच्याशी वाईट वागतील. तुमचा छळ व्हावा आणि तुम्हांला जिवे मारावे यासाठी लोक तुम्हांला राज्यकर्त्याच्या हाती देतील. सर्व लोक तुमचा द्वेष करतील. तुम्ही माझ्यावर विश्वास ठेवला म्हणून या गोष्टी तुमच्यावर ओढवतील.
10 अशा वेळी बरेच विश्वासणारे आपला विश्वास गमावतील. ते एकमेकाविरुद्ध उठतील आणि एकमेकांचा द्वेष करतील.
11 अनेक खोटे संदेष्टे येतील, ते लोकांना चुकीचे शिक्षण देतील व त्यावर विश्वास ठेवायला लावतील.
12 सतत वाढणाऱ्या दुष्टाईमुळे अधिकाधिक विश्र्वासणाऱ्यांची प्रीति कमी कमी होत जाईल.
13 सर्व जगभर देवाची सुवार्ता गाजविली जाईल व हे सर्व राष्ट्रातील लोकांना साक्ष असे होईल. आणि मग शेवट होईल.
14 दानीएल संदेष्ट्यांने एका अमंगळ गोष्टीविषयी सांगितले की, जिच्यामुळे नाश ओढवेल. अशी अमंगळ गोष्ट ही पवित्र जागी- मंदिरामध्ये उभी असलेली तुम्ही पाहाल.”
15 तुम्ही लोक जे हे वाचाल ते याचा अर्थ समजून घ्या.
16 त्यावेळी यहूदातील लोकांनी डोंगरावर पळून जावे.
17 जो कोणी छपरावर असेल त्याने घरातील सामान घेण्यासाठी उतरु नये.
18 जर कोणी शेतात असेल तर त्याने आपला सदरा घेण्यासाठी परत जाऊ नये.
19 त्याकाळी गर्भवती असलेल्या अगर तान्ही बालके असलेल्या स्रियांना फार कठीण जाईल.
20 जेव्हा या गोष्टी होतील आणि तुम्हांला पळून जावे लागेल तेव्हा थंडीचे दिवस नसावेत अथवा शब्बाथ दिवस नसावा यासाठी प्रार्थना करा.
21 कारण त्याकाळी फार पीडा येतील. जगाच्या आरंभापासून कधीही झाली नाही आणि पुन्हा कधी होणार नाही अशी पीडा त्या काळी भोगावी लागेल.
22 आणखी, देवाने ते दिवस जर थोडेच ठेवले नसते तर कोणीच वाचले नसते. परंतु त्याच्या निवडलेल्यांमुळे तो ते दिवस थोडे करील.
23 त्या वेळी जर एखाद्याने तुम्हांला म्हटले, पहा! ख्रिस्त येथे आहे, किंवा तो तेथे आहे, तर त्याच्यावर विश्वास ठेवू नका.
24 खोटे ख्रिस्त आणि खोटे संदेष्टे उदयास येतील. ते महान आश्चर्यकारक चिन्हे दाखवतील. देवाच्या निवडलेल्या लोकांना ते चिन्हे दाखतील व लोकांना एवढेच नव्हे तर देवाच्या निडवलेल्यांना फसविण्याचा प्रयत्न करतील.
25 या गोष्टी होण्या अगोदरच मी तुम्हांला सावध केले आहे.
26 “एखादा मनुष्य तुम्हांला सांगेल, पाहा, मशीहा ओसाड रानात आहे. तर तेथे जाऊ नका. किंवा जर ते म्हणाले, पाहा, ख्रिस्त, आतल्या खोलीत लपला आहे, तर त्याच्यावर विश्वास ठेवू नका.
27 मी हे म्हणतो कारण वीज जशी पूर्वेकडून पश्चिमकडे चमकताना सर्वाना दिसते तसेच मनुष्याच्या पुत्राचे येणेदेखील असेल.
28 जेथे कोठे प्रेत असेल तेथे गिधाडेही असतील.
29 “छळानंतर लगेच, असे घडेल:‘सूर्य अंधकारमय होईल व चंद्र प्रकाश देणार नाही. आकाशातील तारे व नक्षत्रे गळून पडतील आकाशातील सर्व शक्ती डळमळतील. आकाश गुंडाळीसारखे गुंडाळले जाईल.
30 “त्यावेळेला मनुष्याच्या पुत्राच्या येण्याचे चिन्ह आकाशात दिसेल. तेव्हा जगातील सर्व लोक शोक करतील. मनुष्याच्या पुत्राला सर्व जण मेघावर बसून येताना पाहतील. तो महासामर्थ्य आणि वैभव यांच्यासह येईल.
31 मनुष्याचा पुत्र तुतारीचा मोठा नाद करून आपले दूत पृथ्तीभोवती पाठवून देईल. ते पृथ्वीच्या चारही कोपऱ्यातून, आकाशाच्या एका सीमेपासून दुसऱ्या सीमेपर्यंत निवडलेल्यांना गोळा करतील.

मत्तय 24:4-31

4थ्या दिवशी येशूने मंदिराच्या येणाऱ्या नाशापलीकडे पाहिले. त्याने शिकवले की वाढती दुष्टाई, भूकंप, दुष्काळ, युद्धे आणि छळ हे परत येण्यापूर्वी जगाचे वैशिष्ट्य ठरतील. तरीही, त्याने भविष्यवाणी केली की सुवार्तेची घोषणा अद्याप संपूर्ण जगात केली जाईल (अ 14). जग ख्रिस्ताविषयी जान असतांना खोट्या शिक्षकांची संख्या देखील वाढत जाईल आणि त्याच्याबद्दल आणि त्याच्या परत येण्याबद्दल खोटे दावे केले जातील. निर्विवाद वैश्विक उपद्व्याप म्हणजे युद्धे, अनागोंदी आणि दुर्दशा यांच्या दरम्यान त्याच्या परत येण्याचे खरे लक्षण दिसून येईल. तो तारे, सूर्य व चंद्र यांचा प्रकाश विझवून टाकील.

त्याच्या आगमनाचे वर्णन करण्यात आले आहे

योहानाने नंतर त्याच्या परत येण्याचे वर्णन केले आणि काल्कीसारखे त्याचे चित्रण केले:

11 नंतर माझ्यासमोर स्वर्ग उघडलेला मी पाहिला; आणि माझ्यासमोर एक पांढरा घोडा होता. त्या घोड्यावर बसलेल्याचे‘नाव विश्वासू आणि खरा’ असे होते; कारण तो न्यायाने निवाडा करतो आणि न्यायाने लढाई करतो.
12 त्याचे डोळे अग्नीच्या ज्वालेसारखे आहेत. आणि त्याच्या डोक्यावर अनेक मुगुट आहेत. त्याचे नाव त्याच्यावर लिहिलेआहे. ते नाव काय आहे हे त्याच्याशिवाय इतर कोणालाही माहीत नाही.
13 त्याने आपल्या अंगात रक्तामध्ये भिजविलेलाझगा घातला होता. त्या स्वाराचे नाव “देवाचा शब्द” असे आहे.
14 स्वच्छ आणि पांढरे शुभ्र कपडे घातलेले स्वर्गातील सैन्यपांढऱ्या घोड्यांवर बसून त्याच्या मागे येत होते.
15 त्याच्या तोंडातून एक धारदार तरवार येते जिच्याने तो राष्ट्रांना नमवील,आणि लोखंडी दंडाने तो त्यांच्यावर सता गाजवील. सर्वसमर्थ देवाच्या अतीकोपाची द्राक्षे तो द्राक्षकुंडामध्ये तुडवील.
16 त्याच्या झग्यावर आणि त्याच्या मांडीवर हे नाव लिहिले आहे:
17 नंतर सूर्यात उभा राहिलेला एक देवदूत मी पाहिला. तो मोठ्याने ओरडून आकाशामध्ये उडणाऱ्या सर्व पक्ष्यांना म्हणतहोता, “या! देवाच्या महान मेजवानीसाठी जमा व्हा!
18 म्हणजे राजे, सरदार आणि प्रसिद्ध माणासांचे मांस तुम्हांलाखावयाला मिळेल. घोड्यांचे आणि त्यांच्यावर स्वार झालेल्यांचे, तसेच स्वतंत्र व गुलाम, लहान व थोर अशा सर्व लोकांचेमांस तुम्हांला खावयाला मिळेल.”
19 मग मी ते श्र्वापद आणि पृथ्वीवरील राजे आपापले सैन्य घेऊन जमा झालेले पाहिले. घोडेस्वारबरोबर व त्याच्यासैन्याबरोबर लढाई करण्यासाठी ते जमा झाले होते.
20 त्या श्र्वापदाला पकडण्यात आले. त्या प्राण्याच्या समक्ष ज्या खोट्यासंदेष्ट्याने चमत्कार केले होते, त्याला देखील प्राण्याबरोबर पकडण्यात आले. प्राण्याचा शिक्का अंगावर असलेल्या आणित्याच्या मूर्तीची उपासना करणाऱ्या लोकांना त्या खोट्या संदेष्ट्याने चमत्कार दाखवून फसविले, त्या दोघांना (प्राणी आणिखोटा संदेष्टा यांना) धगधगत्या गंधकाच्या अग्नीने भरलेल्या तळ्यात जिवंत असे टाकण्यात आले.
21 शिल्लक राहीलेलेसैन्य, घोडेस्वाराच्या तोंडामधून निघालेल्या तरवारीने ठार मारण्यात आले. आणि साऱ्या पक्ष्यांनी त्या सैनिकांचे मांस पोटभरखाल्ले.

प्रकटीकरण 19:11-21

चिन्हांचे मूल्यांकन करणे

आपण पाहू शकतो की युद्ध, संकट आणि भूकंप वाढत आहेत – अशाप्रकारे त्याच्या परत येण्याची वेळ जवळ येत आहे. परंतु स्वर्गात अजूनही काही हालचाल झालेली नाही म्हणूनच त्याचा परत येणे अद्याप नाही.

आपण किती जवळ आहोत?

उत्तर देण्यासाठी येशू पुढे म्हणाला

अंजीर वृक्ष आमच्या डोळ्यासमोर हिरवागार होतो

इस्राएलचे प्रतीक म्हटलेले अंजिराचे झाड आठवते का ज्याला त्याने 3 ऱ्या दिवशी शाप दिला होता? इस्राएलच्या नाशास सन 70 मध्ये सुरुवात झाली जेव्हा रोमी लोकांनी मंदिर नष्ट केले आणि 1900 वर्षे ते कोरडे पडले म्हणजे उद्धवस्त राहिले. येशूने म्हटले की अंजीर वृक्षास पालवी फुटेल त्याकडे लक्ष द्या म्हणजे तुम्हास कळून येईल की त्याचे आगमन ‘जवळ’ आले आहे. गेल्या 70 वर्षात आम्ही या ‘अंजीर वृक्षाचे’ हिरवेगार होणे व पुन्हा पाने फुटू लागलेले पाहिले आहे. होय, यामुळे आपल्या काळातील युद्धे, त्रास आणि संकटे यामध्ये आणखी भर पडली आहे, परंतु त्याने याविषयी इशारा दिल्याने याचे आपल्याला आश्चर्य वाटता कामा नये.

म्हणूनच आपल्या काळात आपण सावधगिरी बाळगली पाहिजे आणि जागृत असले पाहिजे कारण त्याच्या आगमनाविषयी त्याने निष्काळजीपणा व बेपरवाईविरुद्ध सावध केले आहे.

36 “पण त्या दिवसाविषयी आणि त्या घटके विषयी कोणालाही माहीत नाही, स्वर्गातील देवदूतांनाही नाही, किंवा खुद्द पुत्रालाही नाही. फक्त पिताच हे जाणतो.
37 नोहाच्या काळी घडले तसे मनुष्याच्या पुत्राच्या येण्याच्या वेळेसही होईल.
38 महापूर येण्याअगोदर लोक खातपीत होते. लोक लग्न करीत होते. लग्न करून देत होते. नोहा जहाजात जाईपर्यत लोक या गोष्टी करीत होते.
39 त्यांना माहीत नव्हते की काही तरी घडणार आहे. परंतु नंतर पूर आला आणि सर्व लोक मरून गेले. मनुष्याचा पुत्र आल्यावर असेच होईल.
40 दोघे जण शेतात एकत्र काम करत असतील तर त्यातला एक जण वर घेतला जाईल आणि दुसरा तेथेच राहील.
41 दोन स्त्रिया जात्यावर धान्य दळत असतील तर त्या दोघीतील एक वर घेतली जाईल आणि दुसरी तेथेच राहील.
42 “म्हणून तुम्ही तयार असा, कारण तुम्हांला माहीत नाही की कोणत्या दिवशी तुमचा प्रभु येत आहे,
43 हे लक्षात ठेवा, चोर केव्हा येईल हे जर घराच्या मालकाला माहीत असते तर तो त्यासाठी तयारीत राहिला असता आणि त्याने चोराला घर फोडू दिले नसते.
44 या कारणासाठी तुम्हीसुद्धा तयार असले पाहिजे. जेव्हा तुम्हांला अपेक्षा नसेल तेव्हा मनुष्याचा पुत्र येईल.
45 “शहाणा आणि विश्वासू सेवक कोण बरे? दुसऱ्या सेवकांना वेळेवर जेवण देण्याचे काम मालक एका सेवकावर सोपवितो. हे काम करण्यासाठी मालक कोणाला विश्वासाने सांगेल?
46 मालक आल्यावर आपले दिलेले काम करीत असलेला सेवक खरोखर धन्य!
47 मी तुम्हांला सांगतो: मालक आपल्या सर्व मालमत्तेवर त्या सेवकाची नेमणूक करील.
48 “पण जर सेवक वाईट निघाला आणि आपला मालक लवकर घरी परत येणार नाही असे म्हणाला तर काय होईल?
49 तो सेवक इतर सेवकांना मारहाण करील आणि आपल्यासारख्या लोकांबरोबर जेवण करील आणि दारू पिऊन मस्त होईल.
50 आणि तो सेवक तयारीत नसेल अशा वेळी मालक येईल.
51 मग मालक त्या सेवकाचे तुकडे करील. त्या सेवकाला मालक ढोंगी लोकांबरोबर राहायला पाठवील. आणि त्या ठिकाणी रडणे व दात खाणे

चालेल.मत्तय 24:36-51

येशू शिकवीत राहिला. दुवा येथे आहे.

दिवस 4 सारांश

दुःख सप्ताहाच्या बुधवारी, 4थ्या दिवशी, येशूने आपल्या परत येण्याची चिन्हे वर्णन केली – आकाशातील सर्व बळे अन्धकारमय होतील असे

दिवस 4: हिब्रू वेद नियमांच्या तुलनेत दुःख सप्ताहाच्या घटना

त्याने आम्हा सर्वांना त्याच्या परत येण्यासाठी जागृत राहण्याचा इशारा दिला आहे. आपण आता अंजीराच्या झाडाला हिरवळ दिसू लागल्याचे आपण पाहू शकतो, म्हणून आपणलक्ष दिले पाहिजे.

पुढे 5 व्या दिवशी त्याचा शत्रू त्याच्याविरुध्द कसा चालून आला हे शुभवर्तमानात नोंदवले आहे.

(1) त्या आठवड्यातील प्रत्येक दिवसाचे वर्णन करताना लूक स्पष्ट करतो  :  

लूक 21:37

दिवस 3: येशू वाळविणारा शाप बोलतो

दुर्वास शकुंतलाला शाप देतो

आम्ही संपूर्ण पौराणिक कथांमध्ये शापाबद्दल (श्राप) वाचतो आणि ऐकतो. कदाचित सर्वात प्रसिद्ध प्राचीन नाटककार कालिदास (400 इ.स.) याच्या अभिज्ञानसकुंतलम (शकुंतलाची ओळख) या नाटकातून येतो जे अद्याप नियमितपणे सादर केले जाते. त्यात राजा दुष्यंत रानात शकुंतला नावाच्या एका सुंदर स्त्रीच्या प्रेमात पडतो. दुष्यंत त्वरित तिच्याशी लग्न करतो पण त्याला कामानिमित्ताने लवकरच राजधानीत परत जायचे असते आणि तो तिला आपली अंगठी देऊन तिला सोडून जातो. प्रेमात पडलेली शकुंतला तिच्या नवीन नवऱ्याबद्दल दिवास्वप्न पाहत असते.

ती दिवास्वप्नात मग्न असतांना एक शक्तिशाली ऋषी, दुर्वास तिच्या जवळून गेला आणि तिचे लक्ष नसल्याने आणि त्याचे योग्य अभिवादन न केल्यामुळे, तो तिच्यावर रागावला. म्हणून त्याने तिला शाप दिला की ती ज्याच्याबद्दल दिवास्वप्न पाहत होती तो तिला ओळखणार नाही. त्यानंतर त्याने तिचा शाप कमी केला जेणेकरून जर तिने त्या व्यक्तीने तिला दिलेली भेट परत केली तर त्याला तिची आठवण येईल. अशाप्रकारे या आशेवर शकुंतलाने अंगठी घालून राजधानीकडे कूच केली की राजा दुष्यंत तिला ओळखेल. पण प्रवासात तिने ती अंगठी हारवली म्हणून राजाने ती आल्यावर तिला ओळखले नाही.

भृगु विष्णूला शाप देतो

मत्स्य पुराण देव-असुर यांच्यात सुरू असलेल्या चिरकालीन युद्धाविषयी सांगतात, ज्यात देव सदैव विजयी होतात. अपमानित होऊन, असुरांचा गुरु शुक्राचार्य असुरांना अजिंक्य करण्यासाठी मृतसंजीवनी स्तोत्र किंवा मंत्र मागण्यासाठी शिवकडे गेले, आणि म्हणून त्याच्या असुरांनी त्याच्या वडिलांच्या (भृगु) आश्रमात आश्रय घेतला. पण शुक्राचार्य गेल्यावर देवांनी पुन्हा असुरांवर हल्ला केला. तथापि, असुरांनी भृगुच्या पत्नीची मदत मिळविली, जिने इंद्रला गतिहीन केले. त्यानंतर इंद्राने भगवान विष्णूला तिच्यापासून मुक्त करण्याची विनंती केली. विष्णूने त्याच्या सुदर्शन चक्राने तिचे डोके कापून टाकले. भृगु ऋषीने आपल्या पत्नीचे काय झाले ते पाहिले, तेव्हा त्याने विष्णुला शाप दिला की तो ऐहिक जीवनातील वेदना सहन करीत पृथ्वीवर वारंवार जन्म घेईल. म्हणून, विष्णूला अनेक वेळा अवतार घ्यावा लागला.

भृगु विष्णूला शाप देण्यासाठी येतो

कथांमध्ये शाप भितीदायक असतात, परंतु तसे खरोखर घडले की नाही असा प्रश्न उपस्थित करतात. दुर्वासाचा शकुंतला दिलेला शाप किंवा भृगुचा विष्णूला दिलेला शाप जर खरोखरच घडले आहेत असे जर आपल्याला माहित झाले तर ते खरोखर गंभीर ठरेल.

पवित्र सप्ताहाच्या तिसऱ्या दिवशी येशूने असा शाप व्यक्त केला. प्रथम आम्ही आठवड्याचे पुनरावलोकन करतो.

येशूचा वाढता संघर्ष

रविवारी करण्यात आलेल्या भविष्यवाणीनुसार येशू यरूशलेमात दाखल झाला आणि त्यानंतर त्याने सोमवारी मंदिर बंद केले, तेव्हा यहूदी नेत्यांनी त्याला जिवे मारण्याची योजना आखली. पण ते इतके सरळ होणार नाही.

जेव्हा येशूने निसान 10 रोजी मंदिरात प्रवेश केला तेव्हा देवाने येशूला वल्हांडणाचे कोकरू म्हणून निवडले होते. निवडलेल्या वल्हांडणाच्या कोंकराचे काय करावे याविषयी इब्री वेदांत नियम घालून देण्यात आले होते.

हा नर मेंढरांतला किंवा शेरडांतला, तुम्हांला वाटेल तो घ्यावा; 6 ह्या महिन्याच्या चौदाव्या दिवसापर्यंत तो राखून ठेवावा.

निर्गम 12:5ब-6अ 5

ज्याप्रमाणे लोक आपल्या वल्हांडणाच्या कोंकरयांची काळजी घेत त्याचप्रमाणे, देवाने आपल्या वल्हांडणाच्या कोंकराची काळजी घेतली आणि येशूचे शत्रू त्याला पकडू (अद्याप) शकले नाहीत. म्हणून शुभवर्तमानात येशूने पुढच्या दिवशी, मंगळवारी, त्या आठवड्याच्या तिसऱ्या दिवशी काय केले याची नोंद आहे.

येशू अंजिराच्या झाडाला शाप देतो

नंतर तो त्यांना सोडून (सोमवार दिवस 2, निसान 10) नगराबाहेर बेथानीस गेला व तेथे वस्तीस राहिला. 18 मग सकाळी (मंगलवार निसान 11, दिवस3)  तो परत नगरास येत असता त्याला भूक लागली. 19 आणि वाटेवर अंजिराचे एक झाड होते ते पाहून तो त्याच्याजवळ गेला; पण पानांशिवाय त्याला त्यावर काही मिळाले नाही. मग त्याने त्याला म्हटले, “ह्यापुढे तुला कधीही फळ न येवो.” आणि ते अंजिराचे झाड ताबडतोब वाळून गेले.

मत्ती 21:17-19 17

येशूने अंजीराच्या झाडाला शाप दिला.

येशू अंजिराच्या झाडाला शाप देतो

होशे पुढे अंजिराच्या झाडाचा उपयोग करून चित्र मांडण्यासाठी आणि नंतर इस्त्राएलला शाप देण्यासाठी करतो:

त्याने हे का केले?

याचा अर्थ काय?

अंजीराच्या झाडाचा अर्थ

आधीचे संदेष्टे हे आम्हाला समजावून सांगतात. इब्री वेदांनी इस्राएलवरील न्यायाचे चित्र मांडण्यासाठी अंजीर वृक्षाचा कसा उपयोग केला ते येथे पहा :

होशेय पुढे अंजिराच्या झाडाचा उपयोग करून चित्र मांडण्यासाठी आणि नंतर इस्त्राएलला शाप देण्यासाठी करतो :

10 वाळवंटातील ताज्या द्राक्षांप्रमाणे त्यावेळी इस्राएल होता. तुमचे पूर्वज मोसमातील अंजिराच्या पहिल्या बहराप्रमाणे मला दिसले. पण मग ते बाल-पौरा कडे आले आणि ते बदलले. ते कुजल्यासारखे झाले ते ज्यांच्यावर प्रेम करीत त्या भयंकर गोष्टीसारखे (दैवतांसारखे)

झाले.होशेय 9:10

16 एफ्राईमला शिक्षा होईल. त्यांचे मूल मरत आहे. ते नि:संतान होतील. ते बालकांना कदाचित् जन्म देतील, पण त्यांच्या पोटी जन्मलेल्या अमूल्य बालकांना मी ठार मारीन.
17 ते लोक माझ्या परमेश्वराचे ऐकणार नाहीत. म्हणून तोही त्यांचे ऐकणार नाही. आणि ते बेघर होऊन राष्ट्रांतून भटकतील

.होशेय 9:16-17 (एफ्राईम = इस्त्राएल)

ख्रि. पू.  586 मध्ये यरूशलेमच्या विनाशाने याची आणि मोशेच्या शापांची परिपूर्णता झाली (इतिहास पहा). जेव्हा येशूने अंजिराच्या झाडाला शाप दिला, तेव्हा तो सांकेतिकरित्या यरूशलेमाच्या आणखी एका येत असलेल्या विनाशाची व यहूदी लोकांस देशातून घालवून देण्याची घोषणा करीत होता. त्याने त्यांना पुन्हा बंदिवासाचा शाप दिला.

अंजिराच्या झाडाला शाप दिल्यावर, येशूने पुन्हा मंदिरात प्रवेश केला व तेथे शिकवीत आणि वादविवाद करीत असे. शुभवर्तमानात अशा प्रकारे त्याची नोंद आहे.

शाप अधिकार जमवितो

आपणास इतिहासावरून कळून येते की यरूशलेम व तेथील मंदिराचा हा नाश आणि यहूद्यांची संपूर्ण जगात हद्दपारी सन 70 मध्ये झाली. यापैकी काही बंदिवासात गेलेले भारतात आले.

सन 70 मध्ये मंदिर नष्ट झाल्याने इस्राएलचा ऱ्हास  घडून आला आणि ते हजारो वर्षांसाठी वाळून गेले.

सन 70 मध्ये रोमद्वारे यरूशलेम मंदिराचा नाश. संरक्षित रोमन शिल्पांमध्ये त्यांना मंदिर लुटतांना आणि मेनोरा घेतांना (मोठे, 7-मेणबत्तींचा दिवा) दाखविले आहे

हा शाप केवळ शुभवर्तमानाच्या कथेच्या पृष्ठांवर नाही. तो इतिहासात घडला आहे हे आपण सत्यापित करू शकतो, त्याचा परिणाम भारताच्या इतिहासावर घडून आला आहे. येशूने उच्चारिलेला हा ऱ्हास घडवून आणणारा अर्थात वाळविणारा शाप खरोखरच शक्तिशाली होता. त्याच्या काळातील लोकांनी त्याच्याकडे दुर्लक्ष केले आणि स्वतःवर नाश ओढवून घेतला.

मंदिराच्या नाशाची चिन्हे आजही दिसून येतात 

शाप कालबाह्य होईल.

हा शाप कसा येईल आणि तो किती काळ टिकेल हे येशूने नंतर स्पष्ट केले.

ते (यहूदी) तलवारीच्या धारेने पडतील, त्यांना बंदिवान करून सर्व राष्ट्रांमध्ये नेतील, आणि परराष्ट्रीयांची सद्दी संपेल तोपर्यंत ‘परराष्ट्रीय यरुशलेमेस पायांखाली तुडवतील.

लूक 21:24

त्याने शिकविले की हा शाप फक्त (बंदिवास आणि यरूशलेमावर गैरयहूदी लोकांचे नियंत्रण) “परराष्ट्रीयांची सद्दी संपेल तोपर्यंत” चालेल, त्याने असे भाकित केले की त्याचा शाप संपुष्टात येईल. याचा खुलासा त्याने पुढे 4थ्या दिवशी केला.

शाप दूर झाला

मोठ्या प्रमाणावर यहूद्यांची ऐतिहासिक समयरेखा – त्यांच्या दोन कालावधीचा बंदिवास दर्शविते

ही समयरेखा येथे तपशीलांसह यहूदी लोकांचा इतिहास दर्शविते. आमच्या आधुनिक काळात, ही समयरेखा दर्शविते की बंदिवास संपला आहे. 1948 मध्ये, संयुक्त राष्ट्राच्या घोषणेवरून, इस्राएलच्या आधुनिक राज्याची स्थापना झाली. 1967 च्या सहा दिवसांच्या युद्धामध्ये त्यांनी आताची इस्राएलची राजधानी असलेले यरूशलेम शहर पुन्हा मिळविले. आपण बातम्यांच्या अहवालांवरून ‘परराष्ट्रीयांची सद्दी’ संपत असलेली पाहतो.

यहूदी आता मंदिराच्या ठिकाणी पुन्हा प्रार्थना करतात

येशूच्या शापाची सुरूवात आणि समाप्ती, ज्याचे उच्चारण येशूने अंजिराच्या झाडाला प्रतिकात्मकरित्या केले आणि नंतर त्याच्या श्रोत्यांना समजावून सांगितले, ते केवळ शुभवर्तमानाच्या पानांवर राहिले नाही. या घटना पडताळण्याजोग्या आहेत आणि आज बातम्यांचे ठळक मुद्दे बनवित आहेत (उदा. यूएसएने आपले दूतावास यरूशलेम येथे हलविले आहे). येशूने निसर्गावर प्रगल्भपणे शिक्षण दिले, निसर्गावर ‘ओम’चे उच्चारण केले, आणि आता आपण पाहतो की त्याचा शाप हजारो वर्षांपासून राष्ट्रांवर त्याचा प्रभाव पाडत आहे . आम्ही आमच्या संकटात त्याकडे दुर्लक्ष करतो.

दिवसाचा सारांश 3

अद्ययावत तालिकेमध्ये, 3 ऱ्या दिवशी मंगळवारी, अंजिराच्या झाडाला शाप देताना येशूला दाखविले आहे सोबतचही काळजी घेतली आहे की देवाच्या निवडलेल्या कोकऱ्याच्या रूपाने त्याने असे केले. 4 थ्या दिवशी तो त्याच्या परत येण्याचे वर्णन करतो. कल्किन जो अनेक चुका सुधारण्यासाठी येत आहे.

दिवस 3 : येशूने अंजीर वृक्षाला शाप दिला.

दिवस 2: येशूचे मंदिर बंद करणे…प्राणघातक शॉटडाउनकडे

येशूने यरूशलेममध्ये राजपदासाठी दावा करीत आणि सर्व राष्ट्रासाठी प्रकाश म्हणून प्रवेश केला होता. याद्वारे इतिहासातील सर्वात खळबळजनक आठवड्याची सुरूवात झाली, जे आजही जाणवते. परंतु नंतर मंदिरात त्याने जे केले ज्यामुळे पुढाऱ्यांसोबत त्याच्या उग्र संघर्षाचा स्फोट झाला. त्या मंदिरात काय घडले हे समजून घेण्यासाठी आपण त्याची तुलना आजच्या सर्वात श्रीमंत आणि लोकप्रिय मंदिरांशी केली पाहिजे.

भारताची श्रीमंत आणि प्रसिद्ध मंदिरे

बृहदिश्वर मंदिर

 (राजाराजेश्वरम किंवा पेरुवुदैयर कोविल) तामिळ राजा चोल 1 यांने बांधले होते (1003-1010 ख्रिस्तपूर्व) आणि ते एक शाही मंदिर बनले. त्याच्या बांधकामामध्ये राजा आणि साम्राज्याचे सामर्थ्य आणि संसाधने असल्यामुळे हे मंदिर भव्य होते, कापलेल्या विशाल ग्रॅनाइट दगडांनी ते बांधले होते. पूर्ण झाल्यावर बृहदीश्वर मंदिर हे भारतातील सर्वात मोठे मंदिर होते आणि आज “भव्य जिवंत चोल मंदिरांचे” सर्वोत्कृष्ट उदाहरण मानले जाते.

  • भव्य बृहदीश्वर मंदिर
  • बृहदीश्वर स्थान
  • बृहदीश्वरः आणखी एक लाभ

कैलास पर्वतावरील शिवाच्या नियमित घरास पूरक घर म्हणून दक्षिणेकडील घर बांधले गेले असल्यामुळे, हे मालक, जमीनदार आणि सावकार म्हणून काम करीत होते. या क्रियाकलापांमुळे बृहदीश्वर मंदिर दक्षिण भारतातील एका प्रमुख आर्थिक संस्थेत रूपांतरित झाले आणि त्यात बरीच संपत्ती जोडली गेली. राजाच्या सरकारने अशा शाही मंदिराच्या कर्मचाऱ्यांची नेमणूक केली जे स्पष्ट-परिभाषित सत्ता आणि जबाबदारीने काम करीत असत. यामुळे, इतर कोणत्याही मंदिराकडे या मंदिरासारखी मालमत्ता, सोने आणि रोकड नव्हते, जोपर्यंत ते खालील मंदिरामुळे प्रभ्राावहीन ठरले नाही…

वेंकटेश्वर मंदिर

आंध्र प्रदेशातील तिरुपती येथे आहे. हे मंदिर वेंकटेश्वरास (बालाजी, गोविंदा किंवा श्रीनिवास) समर्पित आहे. या मंदिराची इतर नावे आहेत: तिरुमला मंदिर, तिरुपती मंदिर आणि तिरुपती बालाजी मंदिर. यावर आंध्र प्रदेश सरकारचे नियंत्रण आहे, जे या मंदिरातून मिळणाऱ्या महसूलाचा वापर करते. वेंकटेश्वर मंदिर हे भारतातील सर्वात श्रीमंत मंदिर आहे आणि जगातील सर्वात श्रीमंत धार्मिक संस्था म्हणून ओळखले जाते.

  • तिरुपती येथील व्यंकटेश्वर मंदिर
  • आंध्र प्रदेशातील स्थान

हे नियमितपणे दररोज एक लाख अभ्यागतांना आकर्षित करते आणि सामान्यतः रोख आणि सोन्याच्या रूपात, परंतु केसांच्या रूपात सुद्धा त्याला भक्तांकडून मोठ्या प्रमाणात भेटी मिळतात. वेंकटेश्वर स्थानिक मुलीशी लग्न करून हुंड्याच्या कर्जाच्या सापळ्यात पडला होता या कथेतून ही सुरूवात होते. अनेक भाविकांचा असा विश्वास आहे की ते त्याच्यासाठी काही व्याजाची परतफेड करण्यात मदत करतात. कोविड –19 मुळे, मंदिर संकटात पडले आहे आणि त्याला 1200 कामगारांना बाहेर काढावे लागले आहे.

पद्मनाभस्वामी मंदिर

केरळमधील श्रीमंत मंदिरांच्या यादीत नुकतेच प्रथम क्रमांकावर आहे. या मंदिरात पद्मनाभस्वामी, सर्प आदि शेषावर विराजमान आहेत, हे मुख्य दैवत आहे. त्याचा सर्वात मोठा उत्सव म्हणजे लक्ष दीप, किंवा दर 6 वर्षी एक लाख दिवे असतात. 2011 मध्ये सरकारी अधिकाऱ्यांनी घोषित केले होते की त्यांना पद्मनाभस्वामी मंदिराच्या गुप्त भूमिगत तळघरात हिरे, सोन्याचे नाणी, सोन्याच्या मूर्ती, दागिने इतर संपत्तींनी भरलेली पोती सापडली आहेत. तज्ञांचा आता अंदाज आहे की त्याचे मोल 20 अब्ज यूएस डॉलर्स आहे.

  • सुवर्ण पद्मनाभस्वामी
  • पद्मनाभस्वामी स्थान
  • पद्मनाभस्वामी मंदिर

इब्री मंदिर

इब्री लोकांचे एकच मंदिर होते आणि ते यरूशलेमात होते. बृहदीश्वरप्रमाणे, हे एक शाही मंदिर होते, जे राजा शलमोन याने ख्रि. पू. 950 मध्ये बांधले होते. ही एक विस्तृत रचना होती ज्यात बरेच कोरीव काम, सजावट आणि बरेच सोने होते. पहिल्या मंदिराचा नाश झाल्यानंतर इब्री लोकांनी गदी त्याच जागेवर दुसरे मंदिर बांधले. हेरोद ग्रेट याने या मंदिराचा मोठ्या प्रमाणात विस्तार केला, जेणेकरून येशूच्या प्रवेशाच्या वेळी हे रोमन साम्राज्यातली सर्वात भव्य बांधकाम होते, जे पूर्णपणे सोन्याने सुशोभित केलेले होते. यहूदी यात्रेकरांचा आणि रोमन साम्राज्यास भेट देणाऱ्या पर्यटकांचा स्थिर प्रवाह विख्यात उत्सवांच्या निमित्ताने मोठ्या प्रमाणात येत असे. अशा प्रकारे तेथे पुजारी आणि पुरवठा करणारे मोठ्या संख्येने होते ज्यांनी मंदिरातील उपासना समृद्ध उद्योगात बदलली होती.

  • यरूशलेमाच्या मंदिराचा ऐतिहासिक नमूना यरूशलेमात उंच वसलेले मंदिर

संपत्ती, प्रतिष्ठा, सत्ता आणि भव्यतेमध्ये हे मंदिर बृहदीश्वर, व्यंकटेश्वर आणि पद्मनाभस्वामी मंदिरांसारखे होते.

तरीही ते इतर बाबतींत भिन्न होते. संपूर्ण देशातील हे एकमेव मंदिर होते. त्याच्या आवारात मूर्ती किंवा प्रतिमा नव्हत्या. यावरून असे दिसून येते की देवाचे प्राचीन इब्री प्रवक्त्यांद्वारे त्याच्या निवासस्थानाविषयी काय म्हटले होते.

1 परमेश्वर म्हणतो, “आकाश माझे सिंहासन व पृथ्वी माझे पादासन आहे; तुम्ही माझ्यासाठी कशा प्रकारचे घर बांधणार? मला विश्रांतीसाठी कोणते स्थळ असणार?”

2 परमेश्वर म्हणतो, “ह्या सर्व वस्तू माझ्याच हाताने बनलेल्या आहेत; म्हणून त्या माझ्या झाल्या आहेत; पण जो दीन व भग्नहृदय आहे व माझी वचने ऐकून कंपायमान होतो, त्याच्याकडे मी पाहतो.

यशया 66:1-2अ

परमेश्वर देव तेथे राहत नव्हता. त्याऐवजी हे असे ठिकाण होते जेथे मनुष्य देवाची भेट घेऊ शकत असे, तेथेे त्याची उपस्थिती सक्रिय होती. तेथे उपासक नव्हे तर देव क्रियाशील अभिकर्ता होता.

सक्रिय अभिकर्ता चाचणी: देव किंवा यात्रेकरू?

त्याविषयी असा विचार करा. बृहदीश्वर, व्यंकटेश्वर आणि पद्मनाभस्वामी मंदिरांमध्ये जाताना, भक्त कोणत्या दैवताची ते उपासना करतील याची निवड करतात. उदाहरणार्थ, बृहदीश्वर मंदिर जरी शिवाला समर्पित असले तरी त्यात इतर देवता आहेत: विष्णू, गणेश, हरिहर (अर्धा शिव, अर्धा विष्णू), सरस्वती. म्हणून ब्रहदीश्वरात प्रवेश करताना कोणत्या देवतांची उपासना करावी हे निवडण्याची भक्तांची अपेक्षा आहे. ते सर्वांची भक्ति करू शकतात, काहींची किंवा त्यांच्या आवडीच्या कोणत्याही वेगवेगळ्या दैवतांची भक्ति करू शकतात. या सर्व मंदिरांमध्ये हे सत्य आहे की त्यांत अनेक मूर्ति आहेत. देवता निवडण्याचे कर्तव्य यात्रिकांवर अवलंबून असते.

शिवाय, या मंदिरांमध्ये कोणत्या प्रकारच्या किंवा किती प्रमाणात देणग्या द्यावयाचे हे भक्त निवडतात. ही मंदिरे शतकानुशतके समृद्ध झाली आहेत कारण यात्रेकरूंनी, राजांनी व अधिकाऱ्यांनी ठरविले की ते काय देतील. मंदिरातील देवतांनी कोणती भेट द्यावे हे स्वतः लिहून दिले नाही.

आपण देवतांची उपासना करण्यासाठी जरी तीर्थयात्रा करीत असलो, तरी देवतांनी आपली निवड करावी अशी आपण कधी अपेक्षा करीत नसल्यामुळे आपण त्या खरोखरच शक्तिहीन असल्यासारखे कार्य करतो, त्याऐवजी आम्ही त्यांना निवडतो.

मंदिर, देव किंवा यात्रेकरू यापैकी सक्रिय अभिकर्ता कोण आहे हे विचारण्याच्या निवडीमुळे, आपण दुःख सप्ताहाच्या दुसऱ्या दिवशी, येशूबरोबर जे घडले ते समजू शकतो. त्या मंदिराचा देव, ज्याने स्वर्ग पृथ्वी निर्माण केली त्याने त्याची आणि आवश्यक भेटवस्तूची निवड केली. या दृष्टीकोनातून आपण पाश्र्वभूमीतील नियमांचे पुनरावलोकन करतो.

त्या दिवशी कोंकराची निवड करणे

येशूने निसान 9च्या दिवशी पवित्र सप्ताहाच्या पहिला दिवशी रविवारी, यरुशलेमात प्रवेश केला. प्राचीन इब्री वेदांनी दुसऱ्या दिवशी, निसान 10 साठी नियम देऊन त्यास त्यांच्या दिनदर्शिकेत अनन्य ठरविले. यापूर्वी पंधराशे वर्षांपूर्वी, देवाने मोशेला आगामी वल्हांडणाच्या सणाची तयारी कशी करावी याचे मार्गदर्शन केले होते. देव म्हणाला होता :

1 मग परमेश्वराने मिसर देशात मोशे व अहरोन ह्यांना सांगितले की,

2 “हा महिना तुम्हांला आरंभीचा महिना व्हावा; तुमचा हा वर्षाचा पहिला महिना व्हावा.

3 इस्राएलाच्या सर्व मंडळीला सांगा की, ह्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी तुम्ही आपापल्या वाडवडिलांच्या घराण्यांप्रमाणे एकेका घराण्यामागे एकेक कोकरू घ्यावे;

निर्गम 12:1-3

आणि फक्त त्या दिवशी

निसान हा यहूदी वर्षाचा पहिला महिना होता. म्हणूनच, मोशेपासून पुढे प्रत्येक यहूदी कुटूंब निसान 10 रोजी येणाऱ्या वल्हांडणाच्या उत्सवासाठी आपल्या कोंकराची निवड करीत असे. ते फक्त त्या दिवशी निवड करीत. ते यरुशलेमाच्या मंदिरात वल्हांडण सणाच्या कोंकऱ्यांची निवड करीत – अगदी त्याच ठिकाणी जेथे आधी अब्राहामाच्या बलिदानाने यरुशलेमाला पवित्र केले होते. एका विशिष्ट ठिकाणी, एका विशिष्ट दिवशी (निसान 10) रोजी यहूदी येणाऱ्या वल्हांडण सणासाठी (निसान 10) त्यांच्या कोकऱ्याची निवड करीत.

जसे आपण कल्पना कराल की, लोक आणि प्राणी यांचा मोठा समुदाय, विनिमयार्थीचा कोलाहल, चलन विनिमय निसान 10 रोजी मंदिरास उन्मादी बाजारात रूपांतरित करणार होते. बृहदीश्वर, व्यंकटेश्वर आणि पद्मनाभस्वामी मंदिरांमध्ये आज पाहिलेले उपक्रम आणि यात्रेकरू तुलनात्मकदृष्ट्या शांत दिसतील.

येशू निवडलेला आहेमंदिर बंद करण्याद्वारे

शुभवर्तमानात येशूने त्या दिवशी काय केले याची नोंद आहे. जेव्हा ते म्हणते कीपुढच्या दिवशीहा दिवस यरूशलेममध्ये शाही प्रवेशानंतरचा दुसरा दिवस होता, निसानच्या दहाव्या दिवशी मंदिरात वल्हांडण सणाचे कोकरे निवडण्याचा दिवस.

येशू यरुशलेमेत आल्यावर मंदिरात गेला (निसान 9).

मार्क 11:11

दुसऱ्या दिवशी सकाळी (निसान 10)

दुसऱ्या दिवशी (निसान 10).

मार्क 11:12अ

15 मग ते यरुशलेमेस येऊन पोहचल्यावर येशू मंदिरात गेला व मंदिरात क्रय-विक्रय करणार्‍यांना बाहेर घालवून देऊ लागला. त्याने सराफांचे चौरंग व कबुतरे विकणार्‍यांच्या बैठका उलथून टाकल्या;

16 त्याने कोणालाही कसल्याच भांड्याची मंदिरामधून नेआण करू दिली नाही.

17 मग तो त्यांना शिक्षण देऊ लागला व म्हणाला की, “‘माझ्या घराला सार्वराष्ट्रीय प्रार्थनामंदिर म्हणतील,’ असा शास्त्रलेख आहे ना? परंतु तुम्ही तर ही ‘लुटारूंची गुहा’ करून टाकली आहे.”

मार्क 11:15-17  

येशू सोमवारी, निसान 10 रोजी मंदिरात गेला आणि उत्साहाने व्यावसायिक क्रियाकलाप बंद केले. प्रार्थनेत खरेदी-विक्रीमुळे अडथळा निर्माण झाला होता, विशेषतः इतर देशांमधील लोकांच्या. या राष्ट्रांसाठी प्रकाश असल्याने त्याने व्यापार थांबवून तो अडथळा मोडला. परंतु एकाच वेळी न पाहिलेले काहीतरी घडले, जे स्वामी योहानाने येशूमध्ये ओळखलेल्या नावात प्रकट झाले.

देव त्याचा कोकरा निवडतो

त्याचा परिचय देतांना योहान म्हणाला होता :

29 दुसर्‍या दिवशी येशूला आपणाकडे येताना पाहून तो म्हणाला, “हा पाहा, जगाचे पाप हरण करणारा देवाचा कोकरा!

योहान 1:29

येशू हा ‘देवाचा कोकरा’ होता. अब्राहमाच्या बलिदानामध्ये, देवानेच अब्राहामाच्या मुलाची जागा घेण्यासाठी कोकरू निवडले होते. मंदिर त्याच ठिकाणी होते. जेव्हा येशूने निसान 10 च्या दिवशी मंदिरात प्रवेश केला तेव्हा देवाने त्याला आपला वल्हांडण कोकरा म्हणून निवडले. त्याची निवड करण्यासाठी याच दिवशी तो मंदिरात असावयास हवा होता.

तो तेथे होता.

परमेश्वराच्या निवडीचेपाचारण फार पूर्वी भाकिताच्या रूपात देण्यात आले होते :

बलिदान आणि तुला अर्पण नको
पण माझे कान तू उघडले आहेस-
तुम्हाला होमबली व पापबली पाहिजे नाहीत.
7 मग मी म्हणालो, “मी येथे आहे.”
हे पुस्तक माझ्याविषयी लिहिलेले आहे.
8 देवा, तुझी इच्छा पूर्ण करण्याची माझी इच्छा आहे.
तुझी शिकवण माझ्या हृदयात आहे. ”

स्तोत्र 40:6-8

मंदिरातील क्रियाकलाप भेटवस्तू आणि अर्पणांद्वारे पुरविले जातात. परंतु ही कधीच ईश्वराची प्राथमिक इच्छा नव्हती. या भविष्यवाणीत असे दर्शविले गेले होते की त्याने एका विशिष्ट व्यक्तीची इच्छा केली आहे. जेव्हा देव त्याला पाही तेव्हा तो त्याला हाक मारी आणि ही व्यक्ती त्याला प्रतिसाद देई. जेव्हा येशूने मंदिर बंद केले तेव्हा असे झाले. भविष्यवाणीने त्याचे भाकित केले आणि घटना ज्याप्रकारे उलगडल्या ते बाकीच्या आठवड्यात प्रकट झाले.

येशू मंदिर बंद करतो

त्याने हे का केले? येशू यशयामधील त्याच्या उद्धरणासह उत्तर देतो, माझे घर सर्व राष्ट्रांसाठी प्रार्थनेचे घर म्हटले जाईल’. संपूर्ण भविष्यवाणी (त्याचा संदर्भ अधोरेखित करून) वाचा.

6 तसेच परमेश्वराची सेवा करण्यासाठी, त्याच्या नामाची आवड धरण्यासाठी व त्याचे सेवक होण्यासाठी जे विदेशी त्याच्या चरणी जडले आहेत, त्यांतील जे कोणी शब्बाथ अपवित्र न करावा म्हणून जपतात व माझा करार दृढ धरून राहतात,

7 त्यांना मी आपल्या पवित्र पर्वतावर आणीन आणि माझ्या प्रार्थनामंदिरात त्यांना हर्षित करीन; माझ्या वेदीवर केलेले त्यांचे होम व यज्ञ मला पसंत होतील; कारण माझे मंदिर हे सर्व राष्ट्रांसाठी प्रार्थनामंदिर आहे असे म्हणतील.

यशया 56:6-7
ऐतिहासिक टाइमलाइनमध्ये रुपये यशया आणि इतर हिब्रू रुपये (संदेष्टे)

 ‘पवित्र पर्वत’ मोरया पर्वत होता, जेथे देवाने अब्राहामासाठी कोकरू निवडले होते. ‘प्रार्थना भवन’ ते मंदिर होते ज्यात येशूने “निसान 10” रोजी प्रवेश केला होता. तथापि, केवळ यहूदी लोक परमेश्वराची उपासना करण्यासाठी मंदिरात जाऊ शकत असत. पण यशयाने हे आधीच सांगितले होते की ‘परदेशी’ (गैर-यहूदी) लोक एक दिवस येशूला त्यांच्या भेटी स्वीकारतांना पाहतील. यशयाद्वारे, येशूने जाहीर केले की त्याच्या बंदमुळे गैरयहूद्यांना प्रवेश मिळू शकेल. हे कसे घडेल हे पुढच्या काही दिवसांत स्पष्ट होईल.

पवित्र आठवड्यात पुढील दिवस

त्या सोमवारच्या घटना आम्ही समयरेखेमध्ये जोडून वरच्या बाजूला वल्हांडणाच्या कोकरा निवडीचे नियम आणि खालच्या बाजूला येशूद्वारे मंदिर बंद पाडणे जोडत आहोत.

सोमवार, दिवस 2 च्या घटनांची इब्री वेदातील नियमांच्या तुलनेत

शुभवर्तमानात येशूच्या मंदिर बंद करण्याच्या परिणामाची नोंद आहे :

18 मुख्य याजकांनी व शास्त्र्यांनी हे ऐकले आणि त्याचा घात कसा करावा ह्याविषयी ते युक्ती योजू लागले; कारण सर्व लोक त्याच्या शिक्षणावरून थक्क झाल्याकारणाने ते त्याला भीत होते.

मार्क 11:18

येशूने मंदिर बंद केल्यामुळे पुढाऱ्यांसोबत येशूच्या संघर्षाची सुरूवात झाली कारण त्यांनी त्याच्या हत्येचा कट रचला. आपण पाहतो की, पुढे तिसऱ्या दिवशी, येशू हजारो वर्षांपर्यंत पुरणारा एक शाप उच्चारण करतो.

दिवस 1: येशू – राष्ट्रांसाठी ज्योति किंवा प्रकाश

‘लिंग’ हा संस्कृत भाषेतील अर्थातून आला आहे ज्याचा अर्थ आहे चिन्ह किंवा प्रतीक,’ आणि लिंगम हेे शिवचे सर्वात मान्य प्रतीक आहे. शिवलिंग गोलाकार डोके असलेला उभा दंडगोल आहे ज्याला शिव-पीठ म्हणतात. इतर, कमी ठळक भाग म्हणजे ब्रह्म-पिठ (गोलाकार आधार) आणि विष्णू-पीठ (मध्यभागी वाडग्यासारखी सारखी बैठक).

शिव-पीठ, विष्णू-पीठ आणि ब्रह्म-पीठ दर्शविणारे लिंग

ज्योतिर्लिंग

अनेक आकार, परिमाण आणि विविध सामग्री असलेली असंख्य लिंगे असली तरी सर्वात पवित्र आहे ज्योतिर लिंग (ज्योति = ‘प्रकाश’) किंवा ‘तेजस्वी प्रतीक’. ज्योतिर्लिंग (किंवा द्वादश ज्योतिर्लिंग) याच्यामागील पौराणिक कथा सांगते की ब्रह्म आणि विष्णू त्यापैकी कोणते अधिक सामर्थ्यवान आहे याबद्दल वाद घालत होते. त्यानंतर शिव प्रकाशाचा विशाल स्तंभ (ज्योतिर्लिंग) म्हणून प्रकट झाला. विष्णूने प्रकाशाच्या लिंगाचा प्रवास केला तर ब्रह्म लिंगातून खाली उतरला, प्रत्येक जण संबंधित अंत सापडेल या आशेने. दोघांनाही असे करता आले नाही, प्रकाशाचा स्तंभ अनिश्चित काळासाठी वाढविला गेला, अशा प्रकारे हे दैवताचे प्रतीक होते.

शिव प्रकाशाचा एक विशाल स्तंभ म्हणून प्रकट झाला

ज्योतिर्लिंग मंदिरे

ज्योतिर्लिंग मंदिरे ही बारा पवित्र स्थळे आहेत जिथे भगवान शिवने स्वतःला पृथ्वीवरील प्रकाशस्तंभ म्हणून प्रकट केले आहे. भाविक या 12 तीर्थस्थळांची यात्रा करतात आणि पुराणात असे म्हटले आहे की या ज्योतिर्लिंगांची नावे घेतल्यास मृत्यू आणि जीवनाच्या चक्रातून मुक्त होण्यास मदत होते. ही 12 ज्योतिर्लिंगे आहेत :

ज्योतिलिंग स्थाने

1. सोमनाथ

2. मल्लिकार्जुन

3. महाकाल

4. ओंकारम

5. केदारेश्वर

6. भीमाशंकर

7. विश्वेश्वर/विश्वनाथ

8. त्र्यंबकेश्वर

9. वैद्यनाथ

10. नागेश्वर

11. रामेश्वरम

12. कृष्णेश्वर

ज्योतिर्लिंग मंदिरांचे फायदे आणि मर्यादा

दिग्दर्शन आणि ज्ञान (प्रकाश) यांची आमची सखोल गरज ज्योतिर्लिंगासाठी महत्वाची आहे. म्हणूनच, आशीर्वाद मिळविण्यासाठी आणि आंतरिक अंधार दूर करण्यासाठी अनेकजण या 12 ज्योतिर्लिंग मंदिरांची तीर्थयात्रा करतात. परंतु ज्योतिर्लिंगाचा दैवी प्रकाश केवळ आत्मिक प्राप्तीच्या उच्च स्तरावर पोहोचलेल्यांनाच दिसू शकतो.

तर मग आपण आत्मिकतेच्या त्या पातळीवर पोहोचलो नाही तर काय? किंवा जर आपण ज्योतिर्लिंगास गेल्यापासून बराच काळ गेला असेल आणि दिव्य प्रकाशाची ती दृष्टी अंधुक झाली असेल तर? तेव्हापासून आपण बरीच पापे केली असतील तर? आम्ही तीर्थयात्रा करू शकलो नाही तर? मग ज्योतिर लिंगांचा आपल्याला कसा फायदा होईल? किंवा दुसऱ्या शब्दांत, हा प्रकाश आपल्यामध्ये कसा राहू शकतो, म्हणजे आपण प्रकाशाची ‘मुले’ होऊ शकू?

येशू सर्वांना ज्योती देणारा

येशूने जाहीर केले की तो प्रकाश आहे (ज्योति), तो केवळ पवित्र तीर्थस्थळीच प्रकट झाला नाही तर जगासाठी प्रकट झाला, यासाठी की सर्व जणांस पाहता यावे  आणि “प्रकाशाची मुले” बनावी. शिवाचे स्वरूप/प्रतीक/चिन्ह गोलाकार दंडगोल आहे, जे आम्हास ब्रह्म आणि विष्णूने अनुभवलेल्या त्या प्रकटीकरणाची आठवण करून देते. ज्योतीबद्दल शिकवताना येशूने ‘बीज’ च्या लिंगाचा (स्वरूप/प्रतीक/चिन्ह) उपयोग केला.

त्याने लिंग म्हणून ‘बीज’ कसे वापरले?

आम्ही करसेवकाच्या रूपात त्याला लाजरास मरणातून जिवंत करतांना आणि यरूशलेमात प्रवेश करण्याच्या दिवशी पवित्र ”सात“ सप्ताहांच्या लांब समयी पूर्वकथित भविष्यवाणीचे मिशन पूर्ण करतांना ही शिकवण प्राप्त केली होती की तो स्वतः मरणास पराभूत करणार आहे. आता आम्ही त्याच दिवशीच्या (झावळ्याचा रविवार) घटनांचे अनुसरण करीत आहोत. येणार्या वल्हांडण सणासाठी यहूदी अनेक देशांमधून यरुशलेमात गर्दी करीत होते. येशूचे गाढवावर आगमन झाल्यामुळे यहूद्यांमध्ये खळबळ उडाली होती. पण शुभवर्तमान इतर लोकांविषयीही लिहिते ज्यांनीसुद्धा नोंद केली.

20 आता सणाच्या वेळी उपासनेसाठी जे लोक वर गेले होते त्यांच्यात काही ग्रीक होते.
21 ते फिलिप्पाकडे आले, जो गालीलातील बेथसैदा येथील होता, त्यांनी विनंति केली, “महाराज, येशूला पाहावे अशी आमची इच्छा आहे.”
22 फिलिप्प अंद्रियाकडे हे सांगण्यास गला; नंतर अंद्रिया व फिलिप्प यांनी येशूला

सांगितले.योहान 12:20-22

येशूच्या काळात ग्रीक-यहूदी अडथळा

ग्रीक लोक यहूदी सण साजरा करतात (गैर-यहूदी) हे ऐकिवात नव्हते. यहूदी लोक ग्रीक आणि रोमी लोकांस त्या काळी अशुद्ध मानत. ग्रीक लोक ज्यू धर्माचा न पाहिलेला देव आणि त्याच्या सणांना मूर्खपणा मानत असत. म्हणून यहूदी व गैरयहूदी कुठल्यातरी वैरभावनेने एकमेकांपासून दूर राहत.

ज्योती सर्व राष्ट्रांसाठी येत आहे

परंतु यशयाने फार पूर्वी (इ.स.पू. 750) एका बदलाची पूर्वकल्पना केली होती.

Rsi ऐतिहासिक समयरेषेमध्ये ऋषी यशया आणि इतर हिब्रू ऋषी (संदेष्टे)

त्याने लिहिले होते :

दूरदूरच्या ठिकाणी राहणाऱ्या सर्व लोकांनो, माझे म्हणणे ऐका. जगातील सर्व लोकांनो, माझे ऐका माझ्या जन्मापूर्वीच परमेश्वराने त्याची सेवा करण्यासाठी मला निवडले मी आईच्या गर्भात असतानाच त्याने माझी निवड

केली.यशया 49:1

5 मी याकोबाला त्याच्याकडे परत आणावे, त्याच्याजवळ इस्राएल एकत्र जमवावे म्हणून आपला सेवक होण्यासाठी ज्या परमेश्वराने मला गर्भाशयात घडले, ज्या परमेश्वराच्या दृष्टीने मला मान मिळाला व जो माझा देव माझे सामर्थ्य झाला,

6 तो परमेश्वर म्हणतो; “याकोबाच्या वंशाचा उद्धार करावा, इस्राएलाच्या राखून ठेवलेल्या लोकांना परत आणावे म्हणून तू माझा सेवक व्हावे ह्यात काही मोठेसे नाही; तर माझ्याकडून होणारे तारण तू दिगंतापर्यंत न्यावे म्हणून मी तुला राष्ट्रांचा प्रकाश असा नेमतो.”

यशया 49:5-6

रूशलेम, माझ्या ज्योती, ऊठ. तुझा प्रकाश (देव) येत आहे. परमेश्वराची प्रभा तुझ्यावर फाकेल.
2 आता अंधाराने जग व्यापले आहे आणि लोक अंधारात आहेत. पण परमेश्वराचा प्रकाश तुझ्यावर पडेल, त्याची प्रभा तुझ्यावर पसरेल.
3 राष्ट्रे तुझ्या प्रकाशाकडे (देवाकडे) येतील. राजे तुझ्या तेजस्वी प्रकाशाकडे

येतील.यशया 60:1-3

 यशयाने असे भाकीत केले होते की परमेश्वराचा येणारा ‘सेवक’, जरी यहूदी (‘याकोबाच्या वंशाचा’) असला तरी तो “पृथ्वीवरील सर्व लोकांसाठी प्रकाश अथवा ज्योती” (गैरयहूद्यांसाठीसुद्धा) ठरेल, त्याची ज्योती पृथ्वीच्या दिगंतापर्यंत पोहोचेल. परंतु शेकडो वर्षे उभे असलेल्या यहूदी व यहूदीतर लोकांमधील या अडथळ्यामुळे हे कसे घडेल?

झावळ्याचा रविवार: सर्व लोकांची ज्योती आली आहे

पण त्या झावळ्याच्या रविवारी ग्रीक लोक येशूला भेटावयास यरुशलेमेस जात असल्याचे दिसले. शुभवर्तमान पुढे सांगते :

23 येशूने त्यांना म्हटले, “मनुष्याच्या पुत्राचा गौरव होण्याची वेळ आली आहे.

24 मी तुम्हांला खचीत खचीत सांगतो, गव्हाचा दाणा जमिनीत पडून मेला नाही तर तो एकटाच राहतो, आणि मेला तर पुष्कळ पीक देतो.

25 जो आपल्या जिवावर प्रीती करतो तो त्याला मुकेल, आणि जो ह्या जगात आपल्या जिवाचा द्वेष करतो तो त्याचे सार्वकालिक जीवनासाठी रक्षण करील.

26 जर कोणी माझी सेवा करतो तर त्याने मला अनुसरावे म्हणजे जेथे मी आहे तेथे माझा सेवकही असेल; जर कोणी माझी सेवा करतो तर पिता त्याचा मान करील.

27 आता माझा जीव व्याकूळ झाला आहे; मी काय बोलू? हे बापा, ह्या घटकेपासून माझे रक्षण कर; परंतु मी ह्यासाठीच ह्या घटकेत आलो आहे.

28 हे बापा, तू आपल्या नावाचा गौरव कर.” तेव्हा अशी आकाशवाणी झाली की, “मी ते गौरवले आहे आणि पुन्हाही गौरवीन.”

29 तेव्हा जे लोक उभे राहून ऐकत होते ते म्हणाले, “मेघगर्जना झाली.” दुसरे म्हणाले, “त्याच्याबरोबर देवदूत बोलला.”

30 येशूने उत्तर दिले, “ही वाणी माझ्यासाठी नाही तर तुमच्यासाठी झाली.

31 आता ह्या जगाचा न्याय होतो, आता ह्या जगाचा अधिकारी बाहेर टाकला जाईल;

32 आणि मला पृथ्वीपासून उंच केले तर मी सर्वांना माझ्याकडे आकर्षून घेईन.”

33 आपण कोणत्या मरणाने मरणार हे सुचवण्याकरता तो असे बोलला.

34 म्हणून लोकांनी त्याला विचारले, “ख्रिस्त सर्वकाळ राहील असे आम्ही नियमशास्त्रातून ऐकले आहे, तर मनुष्याच्या पुत्राला उंच केले पाहिजे असे आपण कसे म्हणता? हा मनुष्याचा पुत्र आहे तरी कोण?”

35 ह्यावरून येशू त्यांना म्हणाला, “आणखी थोडा वेळ तुमच्याबरोबर प्रकाश आहे; तुम्हांला अंधकाराने गाठू नये म्हणून तुमच्याजवळ प्रकाश आहे तोपर्यंत चाला; कारण जो अंधकारात चालतो त्याला आपण कोठे जातो हे कळत नाही.

36  तुम्ही प्रकाशाचे पुत्र व्हावे म्हणून तुमच्याजवळ प्रकाश असतानाच प्रकाशावर विश्वास ठेवा.”

येशू ह्या गोष्टी बोलला आणि तेथून निघून जाऊन त्यांच्यापासून गुप्त राहिला.

37 त्याने त्यांच्यासमोर इतकी चिन्हे केली असताही त्यांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही;

38 हे ह्यासाठी झाले की, यशया संदेष्ट्याने जे वचन सांगितले होते ते पूर्ण व्हावे; ते असे :

“प्रभू, आम्ही ऐकलेल्या वार्तेवर कोणी

विश्वास ठेवला आहे?

परमेश्वराचा भुज कोणास प्रकट झाला आहे?”

39 ह्यामुळे त्यांना विश्वास ठेवता आला नाही; ह्या कारणाने यशया आणखी म्हणाला :

40  “त्यांनी डोळ्यांनी पाहू नये, अंतःकरणाने समजू

नये, वळू नये व मी त्यांना बरे करू नये.

म्हणून त्याने त्यांचे डोळे आंधळे केले

व त्यांचे अंतःकरण कठीण केले आहे.”

41 यशयाने त्याचा गौरव पाहिला म्हणून तो असे म्हणाला आणि त्याच्याविषयी बोलला.

42 असे असूनही अधिकार्‍यांतून देखील पुष्कळ जणांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला, परंतु आपण सभाबहिष्कृत होऊ नये म्हणून परूश्यांमुळे ते तसे कबूल करत नव्हते;

43 कारण त्यांना देवाकडील गौरवापेक्षा मानवाकडील गौरव अधिक प्रिय वाटला.

44 तेव्हा येशू मोठ्याने म्हणाला, “जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो तो माझ्यावर विश्वास ठेवत नाही तर ज्याने मला पाठवले त्याच्यावर ठेवतो.

45 आणि जो मला पाहतो तो ज्याने मला पाठवले त्याला पाहतो.

46 जो कोणी माझ्यावर विश्वास ठेवतो त्याने अंधकारात राहू नये म्हणून मी जगात प्रकाश असा आलो आहे.

47 आणि जो कोणी माझी वचने ऐकतो पण ती पाळत नाही त्याचा न्याय मी करत नाही; कारण मी जगाचा न्याय करण्यासाठी नव्हे, तर जगाचे तारण करण्यासाठी आलो आहे.

48 जो माझा अव्हेर करतो व माझ्या वचनांचा स्वीकार करत नाही त्याचा न्याय करणारे कोणी आहे; जे वचन मी सांगितले, तेच शेवटल्या दिवशी त्याचा न्याय करील.

49 कारण मी आपल्या मनचे बोललो नाही, तर मी काय सांगावे व काय बोलावे ह्यांविषयी ज्या पित्याने मला पाठवले त्यानेच मला आज्ञा दिली आहे.

50 त्याची आज्ञा सार्वकालिक जीवन आहे हे मला ठाऊक आहे; म्हणून जे काही मी बोलतो ते पित्याने मला सांगितल्याप्रमाणे बोलतो.”

योहान 12:23-50

येशू ग्रीकांचे स्वागत करण्यास उत्सुक होता आणि त्याने यास ” सर्व लोक“ (फक्त यहूदीच नव्हे) प्रकाश पाहतील हे आधीच ही सुरुवात म्हणून पाहिले. आत्मिक प्राप्तीच्या उच्च पातळीवर नसलेले लोकसुद्धा, पापाच्या ओझ्यामुळे दबलेले आणि मायेमुळे अंध झालेले लोकसुद्धा त्याच्या प्रकाशाकडे जाऊ शकतात कारण तो ‘जगाचा प्रकाश म्हणून आला’ होता (वचन .46), अशी ज्योती जी सर्व राष्ट्रांवर प्रकाश चमकविते अशी भविष्यवाणी करण्यात आली होती. त्याच्याकडे पाहत असलेले लोक ‘ज्याला त्याने पाठवले त्याला पाहतील’ (व 45) – ते परमेश्वराचे प्रकटीकरण पाहतील.

येशू : ‘बीज’ द्वारे चिन्ह (लिंग)

येशूने अशा काही गोष्टी म्हटल्या जे समजणे कठीण आहे. त्याने स्वतःसाठी वापरलेले चिन्ह किंवा लिंग हे ‘बीज’ (व 24) होते. ते प्रतीक का? शिवाच्या ज्योतिर्लिंगातील प्रकाशकिरणाच्या तुलनेत हे लहान आणि नगण्य वाटते. त्याने ”वर उचलेले जाण्याविषयी“ म्हटले ज्याविषयी शुभवर्तमानात स्पष्ट करण्यात आले आहे की तो वधस्तंभावर होणारा मृत्यू होय. मरणामुळे मृत्यूचा पराभव कसा होईल? देव आणि असुरांदरम्यान झालेल्या सर्व चकमकींमध्ये, देवतांनी नेहमी विरोधकांना लढाईतील विजयाने पराभूत केले, मृत्यूने नव्हे.

दुःखभोग सप्ताहाचा प्रकाश समजून घेणे

हे समजण्यासाठी आम्हाला या आठवड्याद्वारे त्याचे अनुसरण करणे आवश्यक आहे. त्याने त्या आठवड्याद्वारे हालचाली घडवून आणल्या ज्याला अनेकदा दुःखभोग सप्ताह म्हटले जाते, ज्याने जगाचा इतिहास बदलून टाकला. सुवार्तेमध्ये नोंदवलेल्या या दैनंदिन घटना अनेक भविष्यवाण्यावर आधारित होत्या, अगदी जगाच्या निर्मितीपर्यंत. तो हे प्रकट करीत होता की ज्याने प्रारंभी उत्पत्ती केली तो तोच होता त्याने स्वतःला ज्योती किंवा प्रकाश म्हणून घोषित केले होते.

दुःखभोग सप्ताहाच्या प्रत्येक दिवसाची समयरेखा बनवून आम्ही या दैनिक घटनांचे अनुसरण करतो.

दुःखभोग सप्ताहाच्या घटना : दिवस 1, रविवार

आठवड्याच्या पहिल्याच दिवशी झावळ्याच्या रविवारी, त्याने तीन संदेष्ट्यांद्वारे आलेल्या तीन वेगवेगळ्या भविष्यवाण्या पूर्ण केल्या. सर्वप्रथम, जखऱ्याने भविष्यवाणी केल्याप्रमाणे गाढवावर स्वार होऊन त्याने यरुशलेमात प्रवेश केला. दुसरे म्हणजे, दानीएलाच्या भविष्यवाणीतील समयानुसार त्याने असे केले. तिसऱ्यादा, त्याने विदेशातील लोकांमधील ज्योती किंवा प्रकाशाबद्दल स्वारस्य वाढवायला सुरुवात केली, जे भाकित यशयाने केली होते की तो सर्व जगातील लोकांना प्रकाश देईल.

2ऱ्या दिवशी त्याने पृथ्वीचे सर्वात श्रीमंत मंदिर कसे बंद केले ते आपण पुढे पाहू.

येशू, जीवन मुक्त, मृत लोकांच्या पवित्र नगरात प्रवास करतो

बनारस सात पवित्र नगरांपैकी सर्वात पवित्र आहे (सप्तपुरी). दरवर्षी दहा लाखाहून अधिक लोक तीर्थयात्रेसाठी, जीवन मुक्त म्हणून येतात, त्याच्या स्थानामुळे, (जेथे वरुणा आणि अस्सी नद्या गंगेस जाऊन मिळतात), आणि पौराणिक कथेत व इतिहासातील त्याच्या महत्त्वामुळे. बनारस, वाराणसी, अविमुक्त किंवा काशी (“प्रकाशाचे नगर”) म्हणूनही हे नगर ओळखले जाते, बनारस हे ते ठिकाण आहे जेथे शिवाला पापांची क्षमा मिळाली.

वाराणसीतील मणिकर्णिका घाट येथे मृतांचा अंत्यसंस्कार करण्यात येत असे.

काशी खंडानुसार (मुख्य तीर्थस्थळांसाठी ‘प्रवास मार्गदर्शक’ पुराण) शिवने, भैरवाच्या रूपात, आणि ब्रह्माशी तीव्र वाद घालून, ब्रह्माचे डोके त्याच्या धडापासूून वेगळे केले. या भयंकर अपराधामुळे, तुटलेले डोके त्याच्या हाताला चिकटून राहिले – अपराधबोध त्याच्यापासून जाईना. शिव/भैरवाने स्वतःला दोषमुक्त करण्यासाठी (आणि जुळलेले डोके दूर करण्यासाठी) अनेक ठिकाणी प्रवास केला पण जेव्हा तो बनारसला आला तेव्हा त्याच्या कापलेले डोके त्याच्या हातून निसटले. म्हणूनच, बनारस इतर तीर्थांपेक्षा अधिक महत्वाचे ठरावे अशी शिवने इच्छा केली आणि आज बनारस येथे त्याला वाहिलेली अनेक मंदिरे आणि लिंग आहेत.

बनारस: मृत्यूचे पवित्र नगर

कला भैरव हे शिवाच्या भयानक गुणांचे प्रदर्शन आहे, आणि कलाचा (संस्कृत: काल) अर्थ म्हणजे एकतर ‘मृत्यू’ किंवा ‘काळा’ असू शकतो. यामुळे भैरव बनारसमधील मृत्यूचा रक्षक ठरतो. यम, मृत्यूचा दुसरा देव वाराणसीत प्रवेश करू शकत नाही. अशा प्रकारे भैरव दंड देण्याची आणि आत्म्यांना एकत्रित करण्याची भूमिका पार पाडतो. असे म्हणतात की वाराणसीत मरण पावलेल्यांना भैरवाचा (भैरवी यातना) सामना करावा लागेल.

म्हणून बनारस हे मरणासाठी आणि अंत्यसंस्कारासाठी एक शुभ स्थान आहे कारण तेथे मृत्यूचा विषय मजबूत आहे, आणि तेथे मृत्यू आणि संसारापासून मुक्त होण्याची वाढती आशा आहे. बरेच लोक त्यांच्या आसन्न मरणाची अपेक्षेने वाराणसीत येऊन, धर्मशाळेत त्याची वाट पाहात असतात. या अर्थाने वाराणसी हे जीवनाच्या तीर्थक्षेत्रातील अंतिम गंतव्यस्थान आहे. मणिकर्णिका आणि हरिश्चंद्र हे बनारस येथील दोन प्रमुख समाधी घाट आहेत. मणिकर्णिका या दोघांपैकी अधिक प्रसिद्ध आहे, ज्याला मृत्यूचे अभयारण्य म्हणून ओळखले जाते, ते नदीच्या काठावर आहे जेथे स्मशानभूमीत सतत अग्नी जळत असतो. कोणत्याही दिवशी बनारसच्या घाटावर 30000 भाविक गंगास्नान करू शकतात.

त्यानुसार, बनारसमध्ये मरण्यासाठी संपूर्ण भारतातून येणारे लोक गर्दी करतात, यासाठी की त्यांच्या मृत्यूच्या वेळी त्यांना पुनर्जन्माचे चक्र कसे मोडावे आणि अशा प्रकारे मोक्षाची प्राप्ती कशी करावी याबद्दल शिवाद्वारे शिकवले जावे. थोडक्यात, बनारस हे मृतांचे पवित्र नगर आहे. पण असे आणखी एक नगर आहे आणि ते तितकेच पवित्र, आणि तितकेच प्राचीन आहे…

यरूशलेम: मृत्यूचे पवित्र नगर

यरूशलेम हे मृत्यूचे आणखी एक पवित्र नगर आहे ज्याविषयी जाणून घेणे अगत्याचे आहे. तेथे दफन केले जाणे शुभ मानले जाते कारण असे समजले जाते की तेथे पुरले गेलेले लोक मरणातून पुनरुत्थान प्राप्त करणाऱ्यांत सर्वप्रथम असतील, आणि त्यांच्यावर असलेल्या मृत्यूच्या बंधनातून सुटका प्राप्त करतील. परिणामी, हजारों वर्षांपासून यहूदी लोक या येणाऱ्या मुक्तीची अपेक्षा धरीत तेथे पुरले जाण्याचा प्रयत्न करतात.

मॉडर्न जेरूसलेममधील थडगे; मृत्यूपासून मुक्त होण्याची आशा आहे

या पवित्र नगरातच येशू आला, आता ज्याला झावळ्याचा रविवार म्हणतात त्या दिवशी. त्याने ज्या पद्धतीने हे केले, आणि त्याची वेळ त्याला जीवनमुक्त असल्याचे दाखवीत होती (जिवंत असतानाही मृत्यूपासून मुक्त झालेला). परंतु तो केवळ स्वतःसाठी जीवनमुक्त नव्हता, तर आपल्यासाठी आणि माझ्यासाठी जीवनमुक्त होण्याचा त्याचा हेतू होता. लाजराला जिवंत केल्यानंतर, मेलेल्यांच्या पवित्र नगरात आल्यावर त्याने हे कसे केले हे आपण शिकतो. शुभवर्तमान सांगतेः

येशू यरुशलेमात राजा म्हणून येतो

12 दुसऱ्या दिवशी सणास आलेले पुष्कळ लोक येशू यरुशलेमेस येत आहे असे ऐकून

13 खजुरीच्या झावळ्या घेऊन त्याच्या भेटीस बाहेर निघाले आणि गजर करत म्हणाले,

“होसान्ना! प्रभूच्या नावाने येणारा’

इस्राएलाचा राजा ‘धन्यवादित असो!’

14 येशूला लहान गाढव मिळाल्यावर त्याच्यावर तो बसला.

15 “हे सीयोनेच्या कन्ये, भिऊ नकोस;

पाहा, तुझा राजा गाढवीच्या शिंगरावर बसून येतो!”

ह्या शास्त्रलेखाप्रमाणे हे घडले.

16 प्रथम ह्या गोष्टी त्याच्या शिष्यांना समजल्या नव्हत्या; परंतु येशूचा गौरव झाल्यावर त्यांना आठवण झाली की, त्याच्याविषयी ह्या गोष्टी लिहिलेल्या असून त्याप्रमाणे लोकांनी त्याला केले.

17 त्याने लाजराला कबरेतून बोलावून मेलेल्यांतून उठवले, त्या वेळेस जो लोकसमुदाय त्याच्याबरोबर होता त्याने त्याबद्दल साक्ष दिली.

18 त्याने हे चिन्ह केले होते असे त्यांनी ऐकले म्हणूनही लोक त्याला भेटण्यास गेले.

19 मग परूशी एकमेकांना म्हणाले, “तुमचे काही चालत नाही हे लक्षात आणा; पाहा, जग त्याच्यामागे चालले आहे.”

योहान 12:12-19

काय घडले हे पूर्णपणे समजून घेण्यासाठी आम्हास इब्री वेदांनी प्राचीन इब्री राजांच्या प्रथांबद्दल काय सांगितले होते ते समजून घेणे आवश्यक आहे.

दाविदाचाअश्वमेधयज्ञ विधी

पूर्वज राजा दावीद (१००० ख्रिस्तपूर्व) याच्यापासून सुरुवात करून इब्री राजे वर्षातून एकदा आपल्या शाही घोड्यावर बसून पवित्र यरूशलेम नगरात मिरवणुक घेऊन येत असत. प्राचीन वैदिक अश्वमेध/अस्वमेध यज्ञातील घोड्याच्या बलिदानापेक्षा स्वरूप आणि कार्यपद्धती वेगळी असली तरीही त्यांचा हेतू एकच होता – आपल्या प्रजेला व इतर राज्यकर्त्यांना त्यांचे साम्राज्य सार्वभौमत्व सिद्ध करणे. जखऱ्या

जखऱ्याने केलेल्या भविष्यवाणीनुसारवेगळाप्रवेश

येणाऱ्या राजाच्या नावाची भविष्यवाणी करणाऱ्या जखऱ्याने ही भविष्यवाणी देखील केली होती, की येणारा राजा यरूशलेमेत प्रवेश करील, पण राजाप्रमाणे स्वारी न करता तो गाढवावर बसून येईल. वेगवेगळया इब्री ऋषींनी या अत्यंत विलक्षण घटनेचे वेगवेगळे  पैलूं आधीच पाहिले.

वरील शुभवर्तमानात उद्धृत झालेल्या जखऱ्याच्या भविष्यवाणीचा भाग अधोरेखित केला आहे. जखऱ्याची संपूर्ण भविष्यवाणी अशी होती:

सियोनच्या राजाचे आगमन

9 सीयोनकन्ये, जोराने आनंदाचा गजर कर; यरुशलेमकन्ये, गजर कर; पाहा, तुझा राजा तुझ्याकडे येत आहे; तो न्यायी व यशस्वी आहे; तो लीन आहे; गाढवावर, गाढवीच्या पिलावर म्हणजे शिंगरावर बसून येत आहे.

10 एफ्राइमातले रथ, यरुशलेमेतले घोडे मी नष्ट करीन; युद्धधनुष्य तोडून टाकण्यात येईल, तो राष्ट्रांबरोबर शांतीच्या गोष्टी बोलेल; त्याचे आधिपत्य प्रत्येक समुद्रावर व फरात नदापासून ते पृथ्वीच्या दिगंतापर्यंत चालेल.

11 तुझ्याविषयी म्हणशील तर तुझ्याबरोबर केलेल्या कराराच्या रक्तसिंचनामुळे मी तुझ्या बंदिवानांना निर्जल गर्तेतून मुक्त करीन.

जखऱ्या 9:9-11

जखऱ्याने भविष्यवाणी केली की येणारा राजा  इतर राजांपेक्षा वेगळा असेल. तो ‘रथ’, ‘लढाईचे घोडे’ आणि ‘लढाऊ धनुष्याचा’ उपयोग करून राजा होणार नाही. खरेतर हा राजा ही शस्त्रे काढून टाकील आणि त्याऐवजी ‘राष्ट्रांना शांतीची घोषणा’ करील. तथापि, या राजाला अद्याप शत्रूचा पराभव करावा लागेल – सर्वात मोठा शत्रू.

जेव्हा या राजाला कोणत्या गोष्टीचा सामना करावयाचा होता हे आपल्याला समजते तेव्हा हे स्पष्ट होते. सामान्यतः एखाद्या राजाचा शत्रू हा विरोधी राष्ट्र किंवा दुसरे सैन्य, किंवा त्याच्या लोकांकडून किंवा त्याच्याविरूद्ध असलेल्या लोकांकडून बंडखोरी असते. पण संदेष्टा जखऱ्याने लिहिले की “गाढवावर” प्रकट झालेला राजा केले की निर्जल गर्तेतून मुक्त करीन (व.11) ‘गर्त’ ही कबरेचा किंवा मृत्यूचा उल्लेख करण्याची इब्री पद्धत होती. हा येणारा राजा जे बंदिवान होते त्यांस सोडविणार होता, हुकूमशहांस नव्हे, भ्रष्ट राजकारणी लोकांस नव्हे, दुष्ट राजे, किंवा तुरूंगात अडकलेल्यांना नव्हे तर मृत्यूच्या ‘बंदिवासात’ असलेल्यांना सोडवणार होता.

लोकांना मृत्यूपासून वाचवण्याविषयी बोलणे म्हणजे एखाद्यास वाचविणे व मृत्यूला उशीर करणे होय. आम्ही, उदाहरणार्थ, एखाद्या बुडणार्याला वाचवू शकतो किंवा एखाद्याचे प्राण वाचवण्यासाठी औषध पुरवू शकतो. यामुळे केवळ मृत्यू पुढे ढकलला जातो कारण ‘वाचलेला’ व्यक्ती नंतर मरणारच. पण जखऱ्या लोकांना ‘मृत्यूपासून’ वाचवण्याविषयी भविष्यवाणी करीत नव्हता, तर मृत्यद्वारे बंधनांत टाकलेल्यांना सोडविण्याविषयी बोलत होता – जे आधीच मेले होते त्यांस. जखऱ्याने ज्याच्याविषयी भविष्यवाणी केली होती व जो गाढवावर स्वार होऊन येत होता, तो राजा – कैदांना मुक्त करतांना मृत्यूला तोंड देणार होता व स्वतः मृत्यूचा पराभव करणार होता. 

झावळ्याच्या रविवारी येशूच्या भविष्यवाणीची पूर्णता

येशूने आज ज्यास झावळ्याच्या रविवार म्हणतात त्या दिवशी यरुशलेमात प्रवेश करून जखऱ्याच्या भविष्यवाणीसोबत राजसी इब्री  ‘अश्वमेध’ यज्ञाच्या मिरवणुकीचे विलीनीकरण केले. युद्धाच्या घोडाऐवजी तो गाढवावर स्वार झाला. लोकांनी दाविदासाठी जसे केले होते तसेच त्यांनी येशूसाठी सुद्धा त्यांच्या पवित्र गीतामधून (स्तोत्र) तेच गीत गायले :

25  हे परमेश्वरा, आम्ही तुला विनवतो की, आमचे तारण कर. हे परमेश्वरा, आम्ही तुला विनवतो की, आमचा उत्कर्ष कर.

26 परमेश्वराच्या नावाने येणारा धन्यवादित असो. परमेश्वराच्या घरातून आम्ही तुम्हांला आशीर्वाद देतो.

27 परमेश्वर देव आहे, त्याने आपल्याला प्रकाश दिला आहे. उत्सवाचा यज्ञपशू वेदीच्या शिंगांना दोर्‍यांनी बांधा.

28 तू माझा देव आहेस; मी तुझे उपकारस्मरण करीन; हे माझ्या देवा, मी तुझी थोरवी गाईन.

स्तोत्र 118:25-27

लोकांनी हे प्राचीन गीत त्याच्यासाठी गायले कारण त्यांना माहीत होते की येशूने लाजराला जिवंत केले होते आणि यरूशलेमात त्याच्या आगमनाची त्यांना अपेक्षा होती. ते जयजयकार करू लागले, ‘होसन्ना’ ज्याचा अर्थ आहे ‘तारण कर’ अगदी तसेच जसे  स्तोत्र 118:25 मध्ये फार पूर्वी लिहिलेले होते. येशू त्यांना कशापासून वाचवणार होता? संदेष्टा जखऱ्याने आधीच आम्हास सांगितले होते – स्वतः मृत्यूपासून. गाढवावर स्वार होऊन पवित्र नगरात प्रवेश करण्याद्वारे येशूचे स्वतःला हा राजा घोषित केले हे किती योग्य आहे!

येशू दुःखाने रडतो

झावळ्याच्या रविवारी जेव्हा येशूने यरूशलेमेत प्रवेश केला (याला विजयी प्रवेश देखील म्हणतात) तेव्हा धार्मिक पुढाऱ्यांनी त्याचा विरोध केला. त्यांच्या विरोधकांना येशूच्या प्रतिसादाबद्दल शुभवर्तमान लिहिते.

41 मग तो शहराजवळ आल्यावर त्याच्याकडे पाहून त्याकरता रडत रडत म्हणाला,

42 “जर तू, निदान आज शांतीच्या गोष्टी जाणून घेतल्या असत्या तर किती बरे झाले असते! परंतु आता त्या तुझ्या दृष्टीपासून गुप्त ठेवण्यात आल्या आहेत.

43 कारण पुढे तुला असे दिवस येणार आहेत की त्यांत तुझे शत्रू तुझ्याभोवती मेढेकोट उभारतील व तुला वेढतील, तुझा चहूकडून कोंडमारा करतील,

44 तुला व ‘तुझ्या मुलाबाळांना धुळीस मिळवतील’ आणि तुझ्यामध्ये चिर्‍यावर चिरा राहू देणार नाहीत; कारण तुझ्यावर कृपादृष्टी केल्याचा समय तू ओळखला नाहीस.

लूक 19:41-44

येशू म्हणाला की पुढाऱ्यांनी ‘या दिवशी’ देवाच्या आगमनाची वेळ ओळखावयास हवी होती.

त्याचा अर्थ काय? त्यांचे काय चुकले?

त्यांच्या वेदांमध्ये 537 वर्षांपूर्वी दानीएलने भाकीत केलेल्या ‘सातचे’ कोडे त्यांच्या लक्षात आले नाही. सातच्या या भाकिताने पाचशे वर्षांपूर्वीच त्या दिवशी राजाच्या आगमनाची भविष्यवाणी केली होती.

दानीएलचे सात त्याच्या येण्याच्या दिवसाचे भविष्य वर्तवितात

झावळ्याचा रविवार शुभ होता कारण जखऱ्याची भविष्यवाणी (मृत्यूला पराभूत करण्यासाठी राजा गाढवावर स्वारी करून येत असल्याबद्दल) आणि दानीएलची भविष्यवाणी त्याच दिवशी आणि त्याच नगरात – यरूशलेमात, मृतांच्या पवित्र नगरात एक झाली.

आमच्यासाठी राष्ट्रांत

बनारस मृताच्या पवित्र नगराची तीर्थयात्रा आहे कारण ते मंगल स्थान आहे. भैरवाच्या कथेत वरती सांगितल्याप्रमाणे त्याच ठिकाणी तीर्थयात्रेकरू आले की त्यांना आशीर्वाद मिळेल. म्हणूनच त्याचे दुसरे नाव काशी, प्रकाशाचे नगर आहे.

आमचा जीवनमुक्त म्हणून सर्वकाही वेगळे होणार होते कारण त्याच्यानुसार, यरूशलेमेतील मृत्यूवरील त्याचा विजय यरूशलेमाबाहेर सर्व राष्ट्रांत जाणार होता.

का?

कारण त्याने स्वतःला जगाचा प्रकाश’ म्हणून घोषित केले, ज्याचा विजय यरूशलेमेतून संपूर्ण  राष्ट्रांपर्यंत जाईल – तुम्ही आणि मी जेथे जेथे जाऊ तेथे. येशूच्या विजयाचा आशीर्वाद मिळावा म्हणून आम्हाला यरुशलेमास यात्रा करून जाण्याची गरज नाही. आम्ही पाहतो की त्या आठवड्यातील घटना कशाप्रकारे मृत्यूबरोबरच्या युद्धाकडे प्रवृत्त झाल्या.

येणारा ख्रिस्तः ‘सातच्या’ चक्रात

पवित्र सात

सात ही एक पवित्र संख्या जी नियमितपणे पवित्रशी संबंधित आहे. सात पवित्र नद्या : गंगा, गोदावरी, यमुना, सिंधू, सरस्वती, कावेरी आणि नर्मदा अशा आहेत याचा विचार करा.

तेथे सात पवित्र शहरे (सप्तपुरी) अशी सात पवित्र स्थाने आहेत. सात तीर्थ स्थळे पुढीलप्रमाणे आहेत :

1. अयोध्या (अयोध्या पुरी),

2. मथुरा (मधुरा पुरी),

3. हरिद्वार (माया पुरी),

4. वाराणसी (काशी पुरी),

5. कांचीपुरम (कांची पुरी),

6. उज्जैन (अवंतिका पुरी),

7. द्वारका (द्वारका पुरी)

विश्वशास्त्रात विश्वामध्ये सात वरील आणि सात खालील लोक आहेत. विकिपीडियानुसार

…14 जग आहेत, सात वरील आहेत. (व्याहृतिस) आणि सात खालचे (पाताल ), अर्थात् भूः, भुवः, स्वः, महः जनः, तपः आणि सत्यम् वर आणि सात खालचे अर्थात् अतल, वितल, सुतल, तलातल, महातल, रसातल आणि पाताल…

चक्राचे विद्यार्थी नियमितपणे आपल्या शरीरातील सात चक्र क्षेत्रांचा उल्लेख  करतात

1मूलाधार 2.स्वाधिष्ठान 3. मणिपुर  4. अनाहत 5. विशुद्धि 6. आज्ञा 6. सहस्रार

हिब्रू वेदांमध्ये पवित्र ‘सात’

नद्या, तीर्थ, व्याहृतिस, पातळ आणि चक्र ‘सात’ द्वारे पूर्ण केले जातात, त्यामुळे यात आश्चर्य नाही की हिब्रू वेदांमध्ये ख्रिस्ताच्या आगमनाच्या भविष्यवाणीसाठीही सात वापरले गेले होते. खरे तर, प्राचीन ऋषींनी त्याच्या आगमनाविषयी सांगण्यासाठी सात आठवड्यांच्या सात  चक्रांचा वापर केला. आम्ही या ‘सात आठवड्यांच्या’ सात चक्रांचा उलगडा करतो, परंतु प्रथम या प्राचीन हिब्रू संदेष्ट्यांचा थोडासा आढावा घेऊ या.

शेकडो वर्षांनी एकमेकांपासून विभक्त झाले असले तरीही, मानवी समन्वय साधणे अशक्य झाले, तरीसुद्धा त्यांच्या भविष्यवाण्या येणाऱ्या ख्रिस्तावर आधारित होत्या. यशयाने हा विषय सुरू करण्यासाठी शाखेच्या चिन्हाचा वापर केला. जखर्याने भविष्यवाणी केली की या शाखेचे नाव यहोशवा (मराठीत येशू) ठेवले जाईल. होय, येशूच्या जगण्याआधी 500 वर्षांपूर्वी ख्रिस्ताच्या नावाचे भाकित करण्यात आले होते.

संदेष्टा दानीएल – सातच्या संख्येत

आता दानीएलविषयी. तो बॅबिलोनच्या बंदिवासात राहिला, बॅबिलोनियन आणि पर्शियन शासनांचा एक प्रभावीशाली अधिकारी – आणि एक हिब्रू संदेष्टा.

दानीएल हिब्रू वेदांच्या इतर संदेष्ट्यांसमवेत समयरेखेत दर्शविलेला

या पुस्तकात, दानीएलला खालील संदेश प्राप्त झाला :

21 असे प्रार्थनेचे शब्द मी बोलत असता जो पुरुष गब्रीएल, दृष्टान्ताच्या आरंभी मी अगदी व्याकूळ असता माझ्या दृष्टीस पडला होता, तो संध्याकाळच्या यज्ञसमयी माझ्यासमीप आला.

22 त्याने माझ्याशी संभाषण करून मला समज दिली. तो म्हणाला, “हे दानिएला, मी तुला बुद्धी देऊन चतुर करण्यासाठी आलो आहे.

23 तुझ्या प्रार्थनांना आरंभ होताच आज्ञा झाली, ती तुला सांगण्यास मी आलो आहे; कारण तू परमप्रिय आहेस; तर ह्या गोष्टींचा विचार कर व हा दृष्टान्त समजून घे.

24 आज्ञाभंगाची समाप्ती व्हावी, पातकांचा अंत करावा, अधर्माबद्दल प्रायश्‍चित्त करावे, सनातन नीतिमत्ता उदयास आणावी, दृष्टान्त व संदेश मुद्रित करावेत आणि जो परमपवित्र त्याला अभिषेक करावा, हे घडून येण्यासाठी तुझे लोक व तुझे पवित्र नगर ह्यासंबंधाने सत्तर सप्तके ठरली आहेत.

25 हे कळून येऊ दे व समजून घे की यरुशलेमेचा जीर्णोद्धार करण्याची आज्ञा झाल्यापासून अभिषिक्त,1 अधिपती असा जो तो येईपर्यंत सात सप्तकांचा अवकाश आहे व बासष्ट सप्तके लोटल्यावर1 धामधुमीचा काळ असताही नगर, रस्ते व खंदक ह्यांसह बांधतील.

26 बासष्ट सप्तके संपल्यावर ^अभिषिक्ताचा वध होईल, व त्याला काही उरणार नाही*; आणि जो अधिपती येईल त्याचे लोक नगर व पवित्रस्थान उद्ध्वस्त करतील; त्याचा अंत पुराने होईल; युद्ध अंतापर्यंत चालेल; सर्वकाही उजाड होण्याचे ठरले आहे.

दानीएल 9:21-26अ

ही भविष्यवाणी “अभिषिक्त व्यक्ती” (= ख्रिस्त = मशीहा) याविषयी आहे की तो केव्हा येईल. त्याची सुरुवात ‘यरूशलेमच्या जीर्णोद्धाराच्या व पुनर्बांधणीच्या’ फर्मानापासून होईल. जरी दानीएलला हा संदेश देण्यात आला होता आणि त्याने हा संदेश लिहिला होता (ख्रि.पू.  537) तरीही तो या मोजणीची सुरुवात पाहण्यास जगला नाही.

यरूशलेमच्या जीर्णोद्वाराचा आदेश

पण नहेम्याने, दानीएलच्या शंभर वर्षांनंतर, ही मोजणी सुरू होताना पाहिले. तो आपल्या पुस्तकात लिहितो की

1 अर्तहशश्त राजाच्या कारकिर्दीच्या विसाव्या वर्षी नीसान महिन्यात राजापुढे द्राक्षारस ठेवलेला होता तो मी उचलून राजाला दिला. ह्यापूर्वी मी कधीही त्याच्यासमोर खिन्न दिसलो नव्हतो.

2 राजा मला म्हणाला, “तू आजारी नसून तुझे तोंड का उतरले आहे? तुझ्या मनाला काहीतरी खेद होत असला पाहिजे.” तेव्हा मी फार भ्यालो.

3 मी राजाला म्हणालो, “महाराज चिरायू होवोत; माझ्या वाडवडिलांच्या कबरा जेथे आहेत ते नगर उजाड पडले आहे, त्याच्या वेशी अग्नीने जळून गेल्या आहेत, तर माझे तोंड का उतरणार नाही?”

4 राजाने मला विचारले, “तुझी विनंती काय आहे?” तेव्हा मी स्वर्गीच्या देवाची प्रार्थना केली, 

5 आणि राजाला म्हटले, “महाराजांची मर्जी असली आणि आपण आपल्या दासावर प्रसन्न असलात तर यहूदा देशात, माझ्या पूर्वजांच्या कबरा असलेल्या नगरास मला पाठवा म्हणजे मी ते बांधीन.”

6 राजाजवळ राणी बसली असता तो मला म्हणाला, “तुझ्या प्रवासास किती दिवस लागतील व तू केव्हा परत येशील?” नंतर मला पाठवण्याचे राजाच्या मर्जीस आले व मी मुदत ठरवून त्याला कळवली.

नहेम्या 2:1-6

11 मी यरुशलेमेस जाऊन पोहचल्यावर तेथे तीन दिवस होतो.

नहेम्या 2:11

यात लिहिले आहे की दानीएलने भविष्यवाणी केलेल्या “यरुशलेमचा जीर्णोद्धार व पुनर्बांधणी करा” या आदेशाद्वारे उलटी गणना सुरू होईल. पर्शियन सम्राट अर्तक्षयर्ष ज्याने आपल्या कारकिर्दीची सुरूवात ख्रि. पू. 465 मध्ये केली म्हणून इतिहासात प्रसिद्ध आहे, त्याच्या राज्याच्या 20 व्या वर्षी हे घडले. अशाप्रकारे हे 20 वे वर्ष म्हणजे ख्रि. पू. 444 मध्ये हा हुकूम बजावण्यात आला. दानीएलच्या जवळजवळ शंभर वर्षांनंतर, पर्शियन सम्राटाने त्याचे फर्मान काढले, याद्वारे ख्रिस्ताच्या येण्याची गिनती सुरू झाली.

रहस्यमय सात

दानीएलच्या भविष्यवाणीने असे सूचित केले की “सात ’ ‘आठवडे’ आणि बासष्ट ‘आठवडे;’’ यानंतर ख्रिस्त प्रकट होईल.

‘सात’ म्हणजे काय?

मोशेच्या नियमशास्त्रात सात वर्षांचे चक्र होते. मातीची पुन्हा भर व्हावी दर 7 व्या वर्षी जमीनीस शेती न करता विश्रांती द्यावी लागत असे. तर ‘सात’ हे 7 वर्षांचे चक्र आहे. हे लक्षात घेता आम्ही पाहतो की ही गणना दोन भागात येते. पहिला भाग होता ‘सात आठवडे’ किंवा सात 7-वर्षांचा कालावधी. हा 7*7=49  वर्षे यरुशलेमेच्या पुनर्बांधणीसाठी लागलेला काळ होता. यानंतर बासष्ट वर्ष येतात, अशाप्रकारे एकूण मोजणी 7*7+62*7 = 483  वर्षे होती. हुकुमापासून ख्रिस्त प्रकट होईपर्यंत 483 वर्षे असतील.

360-दिवसांचे वर्ष

आम्हाला एका लहान कॅलेंडरचे समायोजन करावे लागेल. जसे अनेक प्राचीनांनी केले, संदेष्ट्यांनी 360 दिवसांचे वर्ष वापरले. दिनदर्शिकेमध्ये ‘वर्षाची’ लांबी ठरविण्याच्या वेगवेगळ्या पद्धती आहेत. पाश्चात्य दिनदिर्शका (सौर क्रांतीवर आधारित)) 365.24 दिवसांची आहे, मुस्लिम दिनदर्शिकेत 354 दिवस आहेत (चंद्राच्या चक्रांवर आधारित आहे). दानीएलने ज्या दिनदिर्शकेचा वापर केला ती 360 दिवसांच्या अर्धी होती. तसेच ‘360-दिवसांच्या’ वर्षानुसार 483 सौर वर्ष 483*360/365.24 = 476  सौर वर्षे आहेत.

निश्चित वर्षी ख्रिस्ताच्या आगमनाचे भाकित

हे आता आपण मोजू शकतो की ख्रिस्त येईल अशी भविष्यवाणी केव्हा करण्यात आली होती. आपण ‘खिस्तपूर्व’ पासून ‘ईस्वी’ सनाच्या युगात 1 ‘खिस्तपूर्व’ पासून 1 ‘ईस्वी’ सनात सरळ 1ल्या वर्षात जातो (कोणतेही ‘शून्य’ वर्ष नाही). गणना येथे आहे.

सुरूवातीचे वर्ष444 ख्रिस्त पूर्व (अर्तक्षयर्ष चे 20वे वर्ष)
कालावधी476 सौर वर्ष
आधुनिक दिनदिर्शकेत अपेक्षित आगमन(-444 + 476 + 1) (‘+1’ कारण 0 ईस्वी सन् नाही) = 33
अपेक्षित वर्ष33 ईस्वी सन्
ख्रिस्ताच्या आगमनासाठी आधुनिक दिनदर्शिकेची गणना

नासरेथचा येशू गाढवावर बसून यरुशलेमेस आला जो प्रसिद्ध झावळ्याचा रविवार ठरला. या दिवशी त्याने स्वतःस घोषित केले आणि त्यांचा ख्रिस्त म्हणून त्याने यरुशलेमात प्रवेश केला. हे वर्ष ईस्वी सन 33 होते – भाकित केल्याप्रमाणे.

संदेष्टा दानीएल आणि नहेम्या, यांच्यात शंभर वर्षांचे अंतर असल्यामुळे ते एकमेकांना ओळखू शकत नव्हते, भविष्यवाण्या प्राप्त करण्यासाठी देवाने त्यांचे संयोजन केले व अशाप्रकारे ख्रिस्त प्रकट होईल त्या समयाची गणना सुरू झाली. दानीएलने त्याचे ‘सातचे’ दर्शन प्राप्त केले त्याच्या 537 वर्षानंतर, येशूने ख्रिस्त म्हणून यरुशलेमात प्रवेश केला. ख्रिस्ताच्या नावाविषयी जखऱ्याने केलेल्या भविष्यवाणीसोबतच, या संदेष्ट्यांनीसुद्धा आश्चर्यकारक भाकीत लिहिले जेणेकरून सर्वांना देवाच्या योजनेचे प्रकटीकरण पाहता यावे.

या ‘दिवशी’ आगमन होईल अशी भविष्यवाणी करण्यात आली

प्रवेशाच्या वर्षाची भविष्यवाणी, ती घडण्यापूर्वी शेकडो वर्षांपूर्वी, आश्चर्यचकित करते. परंतु त्यांनी ते आज घडेल असे देखील भविष्य वर्तविले होते.

ख्रिस्ताच्या प्रकट होण्यापूर्वी दानीएलने 360 दिवसांचे वर्ष वापरून 483 वर्षांची भविष्यवाणी केली होती. त्यानुसार, दिवसांची संख्या आहे :

483 वर्ष * 360 दिवस/वर्ष = 173880 दिवस

365.2422 दिवस/वर्षांसमवेत आधुनिक आंतर्राष्ट्रीय दिनदर्शिकेच्या दृष्टीने या 25 अतिरिक्त दिवसांसह 476 वर्षे आहे. (173880/365.24219879 = 476 उरलेले 25)

राजा अर्तक्षयर्षने यरूशलेमाच्या जीर्णोद्धाराची आज्ञा दिली :

विसाव्या वर्षी निसान महिन्यात…

नहेम्या 2:1

निसान 1 निश्चित आहे कारण या दिवशी यहूदी आणि पर्शियन नववर्ष सुरू झाले, ज्यामुळे राजाला उत्सव साजरा करताना नहेम्याशी बोलण्याचे निमित्त मिळाले. ते चांद्रमासाचा उपयोग करीत असल्यामुळे निसान 1 अमावस्या देखील चिन्हांकित करेल. आधुनिक खगोलशास्त्राच्या सहाय्याने आपल्याला माहीत आहे की निसान 1, 444 ख्रि. पू. अमावस्या कधी घडली. खगोलशास्त्रीय गणनेनुसार पर्शियन सम्राट अर्तक्षयर्षच्या 20 व्या वर्षाच्या निसान 1 चा चंद्रकोर चंद्राची आधुनिक काळच्या दिनदर्शिकेत 4 मार्च 444ख्रि. पू. रोजी रात्री 10 वाजताची वेळ दाखवितो. [1]

झावळ्याच्या रविवारी

या तारखेत दानीएलच्या भविष्यवाणी केलेल्या समयाच्या 476 वर्षांची जोडणी केल्याने आम्ही वर वर्णन केल्याप्रमाणे 4 मार्च, 33 ईस्वी सन् तारखेप्रत पोहोचतो. दानीएलच्या भविष्यवाणीच्या समयाचे उर्वरित  25 दिवस 4 मार्च 33 ईस्वी सनात जोडल्यास आपल्याला मार्च 29, 33 ईस्वी सन् प्राप्त होता. मार्च 29, 33 ईस्वी सन, रविवार होता – झावळ्याचा रविवारतोच दिवस ज्या दिवशी आपण ख्रिस्त असल्याचा दावा करीत येशूने गाढवावर स्वार होऊन यरुशलेमात प्रवेश केला.2

प्रारंभफर्मान काढण्यात आलेमार्च 4, 444 ख्रिस्त पूर्व
सौर वर्षें जोडावी (-444+ 476 +1) मार्च 4, 33 ईस्वी सन्
उरलेल्यासातआठवड्यांचे 25 दिवस जोडावेमार्च 4 + 25 = मार्च 29, 33 ईस्वी सन्
मार्च 29, 33 ईस्वी सन्झावळ्याच्या रविवारी येशूचा यरूशलेमात प्रवेश
29 मार्च, 33 रोजी यरूशलेमात प्रवेश करून, एका गाढवावर स्वार होऊन, येशूने जखऱ्या आणि दानीएलाची भविष्यवाणी – त्याच दिवशी पूर्ण केली.
डॅनियल्सचे ‘सेव्हन्स’ सायकल पाम रविवारीच्या दिवसापर्यंत पूर्ण झाली

दानीएलच्या ‘सात’ चक्रांची परिपूर्ती झावळ्याच्या रविवारी झाली

दानीएलने ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाच्या 173880 दिवसांपूर्वी भविष्यवाणी केली होती; नहेम्याने ती वेळ सुरू केली. २9, मार्च, ईस्वी सन 33 रोजी ती वेळ समाप्त झाली जेव्हा येशूने झावळ्याच्या रविवारी यरुशलेमात प्रवेश केला, अशाप्रकारे सर्व ‘सात’ आठवडे पूर्ण झाले.

नंतर त्याच दिवशी, येशू दुसरेसात म्हणजे सृष्टीच्या आठवड्याप्रमाणे आपल्या कृतीं घडवू लागला. अशाप्रकारे त्याने आपला शत्रू मृत्यूयाच्याशी लढाईप्रत नेणार्या घटनांस चालना दिली.

……………….

[1] डॉ. हेरोल्ड डब्ल्यू. हॉर्नर,ख्रिस्ताच्या जीवनाचे ऐतिहासिक. 1977. पृ. 176.

2 येणारा शुक्रवार वल्हांडणाचा होता, आणि वल्हांडण नेहमी निसान 14 ला असे. ईस्वी सन् 33मध्ये निसान 14 एप्रिल 3 होता. शुक्रवार एप्रिल 3 पूर्वी 5 दिवस आधी असल्यामुळे, झावळ्याचा रविवार मार्च 29 होता.

येशू कर सेवक म्हणून काम करतो – अयोध्यापेक्षा जास्त काळ टिकणाऱ्या संघर्षास उत्तेजित करतो

AsAmNews बातमीनुसार दूर न्यूयॉर्क शहरामध्ये क्षोभ निर्माण झाल्याने अयोध्येतील दीर्घ व कटु संघर्ष नवीन टप्प्यावर पोहोचला. अयोध्यावाद शेकडो वर्षांचा राजकीय, ऐतिहासिक आणि सामाजिक-धार्मिक कलह आहे जो परंपरागतरित्या रामाचे जन्मस्थळ (राम जन्मभूमी) म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या एका जागेच्या नियंत्रणावर केन्द्रित आहे, पण त्याच जागेवर बाबरी मशीदही आहे.

बाबरी मशिदीच्या शिलालेखांनुसार, पहिला मुघल सम्राट बाबर याने, 1528-29 मध्ये ते बांधले. परंतु शतकानुशतके बाबरी मशिदीच्या विवादाचे पडसाद उमटत राहिले कारण अनेकांचा असा विश्वास आहे की बाबरने हे रामच्या जन्मस्थळाच्या स्मरणार्थ बांधण्यात आलेल्या पूर्वीच्या मंदिराच्या अवशेषांवर बांधले होते. शतकानुशतके हा संघर्ष वाढत गेला आणि बरेचदा हिंसक दंगली आणि गोळीबारही झाला.

अयोध्या येथील कर सेवक

विश्व हिंदू परिषद (व्हीएचपी) आणि भारतीय जनता पक्षाने (बीजेपी) आयोजित केलेल्या 1992 च्या मेळाव्यात 150,000 कारसेवक किंवा धार्मिक स्वयंसेवक जमले होते. मोर्चाच्या वेळी या कारसेवकांनी बाबरी मशीद उध्वस्त केली. मशिदीच्या विध्वंसामुळे संपूर्ण भारतात दंगल उसळली. मुंबईत अंदाजे 2000 लोक ठार झाले.

त्यानंतर 2019 पर्यंत हा संघर्ष न्यायालयांमधून खूप गाजला, देशाच्या राजकारणात शिरला आणि रस्त्यावर दंगे झाले. राम मंदिराची उभारणी सुरू करण्यासाठी कारसेवकांची सज्ज उपस्थिती व्हीएचपीकडे झुकली.

अखेर 2019 मध्ये सर्वोच्च न्यायालयाने अंतिम अपील प्रकरणात आपला निर्णय जाहीर केला. कर अभिलेखांच्या आधारे ही जमीन सरकारच्या मालकीची आहे हा निर्णय न्यायालयाने दिला. त्याने पुढे हा आदेश दिला की ट्रस्टला हिंदू मंदिर बांधण्यासाठी जमीन मिळावी. त्यांच्या मशिदीसाठी सरकारला जमीनीचा आणखी एक पट्टा सुन्नी सेंट्रल वक्फ बोर्डाला द्यावा लागला.

5 फेब्रूवारी 2020 रोजी, भारत सरकारने जाहीर केले की श्री राम जन्मभूमी तीर्थक्षेत्र ट्रस्ट अयोध्येत राम मंदिर बांधेल. 5 ऑगस्ट 2020 रोजी भारताचे पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांच्या हस्ते भूमीपूजन सोहळ्याचे उद्घाटन झाले. या मंदिराचे बांधकाम सुरू करताना सुरू झालेला तणाव न्यूयॉर्क शहरातही जाणवला.

कर सेवक हा मुळात एक शीख शब्द होता अशा व्यक्तीसाठी जो धार्मिक कार्यानिमित्त आपल्या स्वयंसेवी सेवा देऊ करतो. हा शब्द संस्कृत कर (हात) आणि सेवक (नोकर) यांच्यापासून आला आहे. अयोध्या संघर्षात, विहिंपने या शिख परंपरेकडून हा शब्द घेऊन कारसेवकांस संघटित केले होते.

येशू (भिन्न) कर सेवक म्हणून

परंतु या अयोध्या संघर्षाच्या कितीतरी आधी, येशूने कर सेवकाची भूमिका धारण केली होती, आणि मानवी जीवनातील अनेक क्षेत्रात उसळी घेणारा शत्रू, ज्याने लोकांमध्ये असा कलह निर्माण झाला जो आजही सुरू आहे.. हा कलह एका शुभ मंदिरात केन्द्रित होता. परंतु तो जवळपासच्या गावात सुरू झाला जेव्हा येशूने, एक कर सेवक बनून, मोठ्या गरजेत असलेल्या मित्रांना मदत करण्यास स्वेच्छेने सुरुवात केली. या दयेच्या कृत्यामुळे घटनांची साखळी सुरू झाली, ज्याने इतिहासात बदल घडवून आणला आणि आपल्या आयुष्यावर अयोध्या संघर्षापेक्षा जास्त सखोल परिणाम झाला. येशूच्या कर सेवक क्रियाकलापांनी त्याचे मुख्य उद्दिष्ट उघड झाले.

येशूचे ध्येय काय होते?

येशूने शिकवले होते, बरे केले होते आणि अनेक चमत्कार केले होते. परंतु तरीही त्याच्या शिष्यांच्या, अनुयायांच्या आणि त्याच्या शत्रूंच्या देखील मनात हा प्रश्न कायम होता: तो का आला होता? मोशेसह मागील अनेक ऋषींनी देखील शक्तिशाली चमत्कार केले होते. मोशेने आधीच धर्म नियमशास्त्र दिले होते ,आणि येशू हे “नियम रद्द करावयास आला नाही”, तर मग त्याचे कार्य काय होते?

येशूचा मित्र अत्यंत आजारी पडला. त्याने जसे इतर अनेकांना बरे केले होते तसेच येशू त्याच्या मित्राला देखील बरे करील अशी त्याच्या शिष्यांची अपेक्षा होती. शुभवर्तमानात असे लिहिले आहे की त्याने त्याच्या मित्राला फक्त बरे करण्यापेक्षा कितीतरी अधिक प्रगल्भतेने मदत केली. याद्वारे तो स्वयंसेवक म्हणून काय करीत होता हे आणि कर सेवक म्हणून त्याच्या कार्याविषयी कळून येते. त्याचे वर्णन येथे आहे.

येशू मृत्यूचा सामना करतो

जर नावाचा एक मनुष्य आजारी होता. तो बेथानी गावात राहत होता. याच गावात मार्था आणि मरीया राहत होत्या.
2 ज्या मरीयेने प्रभूला सुगंधी तेल लावले व त्याचे पाय आपल्या केसांनी पुसले तिचा हा भाऊ होता.
3 त्या बहिणींनी येशूला निरोप पाठविला की, हे प्रभु ज्याच्यावर तू प्रीति करतोस तो आजारी आहे.
4 पण येशूने हे ऐकून म्हटले, “हा आजार मरणासाठी नव्हे तर देवाच्या गौरवासाठी आहे. याद्वारे देवाचे गौरव व्हावे यासाठी हा आजार आहे.”
5 येशू मार्था, मरीया व लाजर यांच्यावर प्रीति करीत असे.
6 म्हणून तो आजारी आहे हे ऐकल्यावरही तो होता त्याच ठिकाणी दोन दिवस राहिला.
7 नंतर त्याने शिष्यांना म्हटले, “आपण यहूदीयात परत जाऊ.”
8 शिष्य त्याला म्हणाले, “गुरुजी, यहूदी आपणांस दगडमार करु पाहत होते आणि आपण पुन्हा तेथे जात आहात काय?”
9 येशूने उत्तर दिले, “दिवसाचे बारा तास असतात की नाहीत? जर एखादा दिवसा चालतो, तर त्याला ठेच लागत नाही. कारण तो या जगाचा प्रकाश पाहतो.
10 पण जर कोणी रात्री चालतो, तर त्याला ठेच लागते कारण त्याच्याकडे प्रकाश नसतो.”
11 या गोष्टी बोलल्यानंतर तो त्यांना म्हणाला, “आपला मित्र लाजर झोपी गेला आहे. पण मी त्याला झोपेतून जागे करावे तरीही जात आहे.”
12 तेव्हा त्याचे शिष्य म्हणाले, “प्रभु, तो झोपी गेला असेल तर बरा होईल.”
13 पण येशू खरे तर त्याच्या मरणाविषयी बोलला होता. पण तो त्याच्या नेहमीच्या झोपेविषयी बोलत आहे, असे त्यांना वाटले.
14 तेव्हा येशूने त्यांना स्पष्ट सांगितले, “लाजर मेला आहे.
15 आणि मी तेथे नव्हतो म्हणून मला तुमच्यामुळे आनंद वाटतो. यासाठी की तुम्ही विश्वास धरावा. आपण त्याच्याकडे जाऊ या.”
16 तेव्हा दिदुम म्हटलेला थोमा शिष्यांना म्हणाला, “आपणही त्याच्याबरोबर जाऊ या अशासाठी की आपणही त्याच्याबरोबर मरु.”
17 येशू आल्यावर त्याला समजले की, लाजराला चार दिवसांपूर्वीच कबरेत ठेवण्यात आले आहे.
18 बेथानी यरुशलेमापासून तीन किलोमीटर अंतरापेक्षा कमी होते.
19 आणि पुष्कळसे यहुदी मार्था, मरीयेकडे त्यांचा भाऊ मेला याबद्दल सांत्वन करण्यासठी आले होते.
20 जेव्हा मार्थाने ऐकले की, आपल्या घरी येशू येत आहे तेव्हा ती त्याला भेटायला बाहेर गेली, पण मरीया घरातच राहिली.
21 ‘प्रभु’ मार्था येशूला म्हणाली, “तू जर येथे असतास तर माझा भाऊ मेला नसता,
22 पण मला माहीत आहे की, तू जे मागशील ते देव तुला देईल.”
23 येशू म्हणाला, “तुझा भाऊ पुन्हा उठेल.”
24 मार्था म्हणाली. “मला माहीत आहे शेवटच्या दिवशी पुनरुत्थानाच्या वेळेस तो पुन्हा उठेल.”
25 येशू तिला म्हणाला, “मी पुनरुत्थान आणि जीवन आहे. जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो तो मेला असेल तरी जगेल.
26 आणि जो कोणी जगतो आणि माझ्यावर विश्वास ठेवतो. तो कधीच मरणार नाही. तू यावर विश्वास ठेवतेस काय?”
27 ‘होय प्रभु.’ ती त्याला म्हणाली, “तू ख्रिस्त आहेस असा मी विश्वास धरते. तू या जगात आलेला आहे देवाचा पुत्र आहेस.”
28 आणि असे म्हटल्यानंतर ती परत गेली आणि आपली बहीण मरीया हिला एका बाजूला बोलाविले आणि म्हणाली, “गुरुजी येथे आहेत. आणि ते तुला विचारीत आहेत.”
29 जेव्हा मरीयेने हे ऐकले तेव्हा ती लगेच उठली आणि त्याच्याकडे गेली.
30 आता तोपर्थंत येशू त्या खेड्याच्या आत आला नव्हता. तर मार्था त्याला भेटली, तेथेच अजूनपर्थंत होता.
31 तेव्हा जे यहूदी तिच्या घरात तिचे सांत्वन करीत होते ते, मरीया लगबगीने उठून बाहेर गेली असे पाहून ती कबरेकडे शोक करायला गेली असे समजून तिच्यामागे गेले.
32 मग जेथे येशू होता तेथे मरीया आल्यावर ती त्याला पाहून त्याच्या पाया पडली व त्याला म्हणाली, “प्रभु, आपण येथे असता तर माझा भाऊ मेला नसता.”
33 मग येशू तिला रडताना पाहून व तिच्याबरोबर असलेल्या यहूद्यांनाही रडताना पाहून आत्म्यात व्याकुळ झाला व हेलावून गेला.
34 तो म्हणाला, “तुम्ही त्याला कोठे ठेवले आहे?” ते म्हणाले, “प्रभु, या आणि पाहा.”
35 येशू रडला.
36 तेव्हा यहूदी म्हणाले, “पहा! त्याला तो किती आवडत होता.”
37 पण त्यांच्यातील कित्येक म्हणाले, “ज्याने आंधळ्याचे डोळे उघडले, त्या या मनुष्याला लाजराला मरणापासून वाचविता येऊ नये काय?”
38 मग येशू पुन्हा अंत:करणात विव्हळ झाला असता कबरेकडे आला. ती गुहा होती, आणि तिच्यावर दगड लोटला होता.
39 येशूने म्हटले, “हा दगड काढा.” मार्था म्हणाली, “पण प्रभु, लाजर मरुन चार दिवस झाले आहेत, त्याला आता दुर्गंधी येत असेल.” ती मृत लाजराची बहीण होती.
40 येशूने तिला म्हटले, “जर तू विश्वास धरशील तर देवाचे गौरव पाहशील, असे मी तुला सांगितले नव्हते काय?”
41 मग त्यांनी दगड बाजूला केला. तेव्हा येशू वर पाहून म्हणाला, “पित्या, तू माझे ऐकले, म्हणून मी तुझे उपकार मानतो.
42 आणि तू नेहमीच माझे ऐकतोस हे मला माहीत आहे, पण जो लोकसमुदाय आजूबाजूला उभा आहे त्यांच्यासाठी मी हे बोललो. यासाठी की तू मला पाठविले आहेस यावर त्यांनी विश्वास ठवावा.”
43 असे बोलल्यावर त्याने मोठ्याने हाक मारली, “लजरा, बाहेर ये.”
44 मग जो मेला होता तो लाजर जिवंत होऊन बाहेर आला. त्याचे हात पाय वस्त्रांनी बांधले होते व तोंड रुमालाने झाकले होते. येशू लोकांना म्हणाला. “त्याला मोकळे करा आणि जाऊ द्या.”

योहान 11:1-44

येशू स्वेच्छेने सेवा करण्यासाठी आला

येशू आपल्या भावाला बरे करण्यासाठी लवकर येईल या बहिणींना आशा होती. येशूने हेतूपूर्वक त्याच्या आगमनास उशीर केला व त्याने लाजरला मरू दिले आणि का ते कोणालाही समजले नाही. वर्णनात दोनदा असे म्हटले आहे की येशू “विव्हळ झाला” होता आणि तो रडला.

तो कशामुळे विव्हळ झाला?

येशू मृत्यूवरच रागावला होता, विशेषेकरून जेव्हा त्याने त्याला त्याच्या मित्राला पकडलेले पाहिले.

त्याने अगदी याच कारणासाठी येण्यास उशीर केला होता – की तो केवळ एखाद्या आजारपणास नव्हे तर मृत्यूशी झुंज देत आहे. येशूने चार दिवस वाट पाहिली, जेणेकरून प्रत्येकाला – आपल्यासह हे वाचणारा – हे निश्चितपणे समजावे की लाजर गंभीरपणे आजारी नव्हता, तर मेला होता.

आमची सर्वात मोठी गरज

आजारी असलेल्या लोकांना बरे करणे, हे चांगले असले तरीही ते केवळ मृत्यूला पुढे ढकलते. बरे हो किंवा नाही, कालांतराने मृत्यू सर्व लोकांना कह्यात घेतो, चांगले किंवा वाईट, पुरुष किंवा स्त्री, म्हातारी किंवा तरुण, धार्मिक किंवा तशी नाही. आदाम त्याच्या आज्ञाभंगामुळे मरणाधीन झाला तेव्हापासून हे सत्य आहे. त्याचे सर्व वंशज, यात आपण आणि मी समाविष्ट आहोत, शत्रूद्वारे बंधक करण्यात आलो आहोत – मृत्यू. आपल्याला असे वाटते की मृत्यूविरूद्ध उत्तर नाही, आशा नाही. जेव्हा केवळ आजारपण असते तेव्हा आशा असते, म्हणूनच लाजारच्या बहिणींना त्याच्या बरे होण्याची आशा होती. पण लाजरास मरण आल्यामुळे  त्यांना कोणतीही आशा उरली नव्हती. हे आमच्या बाबतीतही खरे आहे. इस्पितळात थोडी आशा असते पण अंत्यसंस्कारात काहीही आशा नसते. मृत्यू हा आपला अंतिम शत्रू आहे. हा तोच शत्रू आहे ज्याला येशूने आमच्यासाठी पराभूत करण्यासाठी स्वेच्छेने काम केले आणि म्हणूनच त्याने बहिणींना असे जाहीर केले की :

“मी पुनरुत्थान आणि जीवन आहे.”

योहान 11:25

येशू मृत्यूची शक्ती खंडित करण्यासाठी आणि ज्याला पाहिजे त्या सर्वांना जीवन देण्यासाठी आला होता. त्याने जाहीरपणे लाजरला मरणातून उठवून या कार्यासाठी आपला अधिकार दर्शविला. मृत्यूच्या ऐवजी जीवनाची इच्छा असलेल्या इतर सर्वांसाठीही त्याने असेच करण्याचा प्रस्ताव दिला आहे.

प्रतिसाद कलह सुरू करतात

मृत्यू हा सर्व लोकांचा अंतिम शत्रू असला, तरी आपल्यातील बरेच लोक संघर्षामुळे (राजकीय, धार्मिक, वांशिक इत्यादी) जो आपल्या आजूबाजूला सतत घडत असतो, लहानमोठ्या ‘शत्रूंसोबत’ अडकून पडलो आहोत. अयोध्या संघर्षात आपण हे पाहतो. तथापि, यातील आणि इतर संघर्षांमधील सर्व लोक, त्यांची ‘बाजू’ बरोबर असो किंवा नसो ते मृत्यूविरूद्ध शक्तिहीन आहेत. आम्ही सती आणि शिव यांच्या बाबतीत हे पाहिले.

येशूच्या काळातही हे सत्य होते. या चमत्कारास आलेल्या प्रतिक्रियांपासून आपण हे पाहू शकतो की त्या काळातील लोकांच्या मुख्य चिंता काय होत्या. शुभवर्तमानात वेगवेगळ्या प्रतिक्रियांची नोंद केलेली आहे.

45 जे यहूदी मरीयेकडे आले होते, त्यांनी येशूने जे केले ते पाहिले आणि त्यांच्यापैकी पुष्कळांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला.
46 पण त्यांच्यातील काहींनी परुश्यांकडे जाऊन येशूने जे केले होते ते त्यांना सांगितल.
47 तेव्हा मुख्य याजकांनी व परुश्यांनी सभा भरवून म्हटले, हा मनुष्य पुष्कळ चमत्कार करीत आहे.
48 आम्ही त्याला असेच राहू दिले तर सर्व लोक त्याच्यार विश्वास ठेवतील आणि रोमी येऊन आमचे मंदिर व राष्ट्र दोन्हीही घेतील.”
49 तेव्हा त्यांच्यातील कयफा नावाचो व्यक्ति त्या वर्षी प्रमुख याजक होती. तो त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला काहीच माहिती नाही!
50 तुम्ही हे लक्षात घेत नाही की, सर्व लोकांसाठी एका माणसाने मरणे हे सर्व राष्ट्राचा नाश होण्यापेक्षा हिताचे आहे.”
51 तो हे स्वत: होऊन बोलला नाही तर त्यावर्षी तो प्रमुख याजक होता म्हणून त्याने संदेश दिला की, येशू त्या राष्ट्राकरिता मरणार आहे.
52 केवळ त्या राष्ट्रासाठी असे नाही, तर यासाठी की, त्याने देवाच्या पांगलेल्यांना एकत्र करावे, म्हणून तो मरणार आहे.
53 म्हणून त्या दिवसापासून त्यांनी त्याला जिवे मारण्याची मसलत केली.
54 यामुळे येशू तेव्हापासून उघडपणे यहूघांमध्ये फिरला नाही. त्याऐवजी तो रानाजवळच्या प्रदेशातील ऐफ्राईम नावाच्या नगरात गेला व तेथे शिष्यांसह राहिला.
55 तेव्हा यहूघांचा वल्हांडण सण जवळ आला होता आणि सणाअगोदर पुष्कळ लोक आपणांस शुद्ध करायला देशातून वर यरुशलेमेस गेले.
56 ते येशूचा शोध करीत राहीले, आणि मंदिरात उभे असताना एकमेकास म्हणाले, “तुम्हाला काय वाटते? तो सणाला येणार नाही काय?’
57 पण मुख्य याजक व परुश्यांनी अशी आज्ञा केली होती की, येशू कोठे आहे हे ज्याला कळेल त्याने त्यांना कळवावे, म्हणजे ते त्याला पकडू

शकतील.योहान 11:45-57

नेत्यांना यहूदी मंदिराच्या दर्जाबद्दल अधिक काळजी होती. समृद्ध मंदिरामुळे त्यांची प्रतिष्ठा समाजात वाढली होती. त्यांना मृत्यूच्या दृष्टिकोनापेक्षा त्याची जास्त काळजी होती.

त्यामुळे तणाव वाढला. येशूने घोषित केले की तो ‘जीवन’ आणि ‘पुनरुत्थान’ आहे आणि तो मृत्यूला पराभूत करील. नेत्यांनी त्याच्या मृत्यूचा कट रचून प्रत्युत्तर दिले. पुष्कळ लोकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला पण इतरांना काय विश्वास करावा ते समजेना.

स्वतःला हे विचारा

लाजरला उठवताना तुम्ही पाहिले असेल तर तुम्ही काय निवडाल? आपण परुश्यांप्रमाणेच निवड कराल का, अशा काही संघर्षावर लक्ष केंद्रित कराल ज्याचा इतिहासाला लवकरच विसर पडेल  आणि मृत्यूपासून जीवनाचा प्रस्ताव गमावून बसाल काय? किंवा तुम्हाला सर्व काही समजले नसले तरीसुद्धा त्याच्या पुनरुत्थानाच्या प्रस्तावावर विश्वास ठेवून तुम्ही त्याच्यावर ‘विश्वास’ ठेवाल का? शुभवर्तमानाने मागे नमूद केलेले वेगवेगळे प्रतिसाद म्हणजे आज आपण त्याच्या प्रस्तावाला देत असलेले तेच प्रतिसाद आहेत.  आमच्यासाठी हा तोच मूलभूत वाद आहे जसा तो पूर्वी होता.

वल्हांडण सण जवळ येत असतांना हे वाद वाढत होते – मृत्यूच्या ओलांडून जाण्याच्या चिन्हाच्या रूपात 1500 वर्षांपूर्वी सुरू झालेला सण.  शुभवर्तमान दाखवते की झावळ्याचा रविवार म्हणून ओळखल्या जाणार्या दिवशी, मृतांच्या पवित्र नगरात, वाराणसीसारख्या पवित्र शहरात मृत्यूच्या विरोधात आपली कर सेवक सेवा पूर्ण करण्यासाठी येशू कसा निघाला.

दक्ष यज्ञ, येशू आणि “हरविलेले”

विविध लिखाण दक्ष यज्ञाची कथा सांगतात पण त्याचा सार असा आहे की शक्ती भक्त जिला शुद्ध आदिम ऊर्जा मानतात त्या आदि पराशक्तीचा अवतार दक्षायन/सती हिच्याशी शिवने विवाह केला होता. (आदि पराशक्ती ही परमशक्ती, आदिशक्ती, महाशक्ती, महादेवी, महागौरी, महाकाली किंवा सत्यम शक्ती म्हणूनही ओळखली जाते).

दक्षायनचे वडील दक्ष याने शिवाच्या अति तपस्वीपणामुळे तिचे शिवाशी लग्न करण्यास नकार दिला. म्हणून जेव्हा दक्षने यज्ञाचा विधी केला तेव्हा त्याने आपली मुलगी सती आणि शिव वगळता संपूर्ण कुटूंबास आमंत्रण दिले. पण सती, यज्ञ सोहळ्याविषयी ऐकून तेथे गेली. ती तेथे हजर झाली म्हणून तिच्या वडिलांना राग आला आणि तो तिने जावे म्हणून सतत तिच्यावर ओरडत होता. यामुळे सतीला राग आला म्हणून तिने आपल्या आदिशक्तीचे रूप धारण केले आणि तिने सतीचा नश्वर देह यज्ञाच्या अग्नीत बळी केला आणि तो देह अग्नीच्या ज्वालांमध्ये भस्म होऊन जमिनीवर कोसळला.

दक्ष यज्ञामध्येहानिशोधणे

सतीच्या बलिदानामुळे शिवाला दुख झाले.  त्याने आपली लाडकी सती गमावली होती. म्हणून शिवाने भयंकर “तांडव”, किंवा विनाशाचे नृत्य केले आणि शिवाने जितके नृत्य केले तितकाच विनाश होत गेला. त्याच्या तांडवामुळे पुढील दिवसांत व्यापक नाश व मृत्यू घडून आला. त्याच्या झालेल्या हानिमुळे दुःखी व संतप्त होऊन, शिव सतीचे शरीर घेऊन त्यासह विश्वाच्या भोवती फिरला. विष्णूने त्या शरीराचे 51 तुकडे केले आणि ते पृथ्वीवर पडले आणि शक्तिपीठांची पवित्र ठिकाणे बनली. ही 51 पवित्र स्थळे विविध शक्ती मंदिरे म्हणून आज शिवाने सतीला गमाविल्यामुळे जी हानि अनुभव केली त्यास साजरी करतात.

दक्ष यज्ञात देव व देवी जेव्हा एकमेकांना मृत्यूमुळे गमावतात तेव्हा आपण त्यांनी अनुभवलेल्या हानिस मूल्यवान समजतो. पण आपण सर्वजण आपल्या प्रिय व्यक्तीच्या मृत्यूमुळे हानि सहन करीत असतो? आपल्या प्रिय व्यक्तीला गमावल्यास आपण काय करता? आपण निराश होता का? रागाच्या भरात येऊन मारहाण करता का? त्यांना परत मिळवण्याचा प्रयत्न करता का?

देवाचे काय? आपल्यापैकी एखादा त्याच्या राज्यास गमावल्यास त्याला काळजी वाटते का किंवा त्याचे त्याकडे लक्ष जाते का?

येशूहानिच्याभिंगाद्वारे शिकवितो

जेव्हा देव आपल्यापैकी एकालाही गमावतो तेव्हा त्याला कसे वाटते आणि तो काय करतो हे दाखवण्यासाठी येशूने अनेक दृष्टांत सांगितले.

त्याच्या शिकवणुकीमागील भावना जाणण्याकरता आपण हे लक्षात ठेवले पाहिजे की पवित्र लोक आपण अशुद्ध होऊ नये म्हणून अशा लोकांपासून जे पवित्र नसतात, बरेचदा वेगळे राहतात. हे येशूच्या काळातील धर्मनियमांच्या शिक्षकांबाबत खरे होते. परंतु येशूने शिकवले होते की आपली शुद्धता आणि स्वच्छता ही आपल्या अंतःकरणाची सर्वात महत्त्वाची बाब आहे, आणि जे विधीदृष्ट्या शुद्ध नव्हते त्यांच्याबरोबर राहण्याचा त्याने सक्रिय प्रयत्न केला. अशुद्ध व्यक्तींबरोबर त्याची संगत आणि धार्मिक शिक्षकांच्या प्रतिक्रियेविषयी शुभवर्तमान कसे लिहिते ते येथे दिलेले आहे.

र्व पापी लोक त्याचे ऐकायला त्याच्याकडे येत होते.
2 तेव्हा परुशी व नियमशास्त्राचे शिक्षक कुरकुर करु लागले. ते म्हणू लागले, “हा पाप्यांचे स्वागत करतो आणि त्यांच्याबरोबर जेवतो!”

लूक 15:1-2

येशूने पापी लोकांचे स्वागत का करावे व त्यांच्यासोबत भोजन का करावे? तो पापाचा आनंद घेत असे का? येशूने तीन दृष्टांत सांगून आपल्या टीकाकारांना उत्तर दिले.

हरवलेल्या मेंढराचा दृष्टांत

3 मग येशूने त्यांना ही गोष्टी सांगितली.
4 “जर तुमच्यापैकी कोणा एकाजवळ शंभर मेंढरे असून त्यातील एक हरवले, तर तो नव्याण्णव रानांत सोडून हरवलेल्या मेंढरामागे ते सापडेपर्यंत जाणार नाही काय?
5 आणि जेव्हा त्याला ते सापडते तेव्हा तो आनंदाने ते खांद्यांवर घतो.
6 आणि घरी येतो, तेव्हा मित्रांना आणि शेजाऱ्याना एकत्र करुन म्हणतो, “माइयाबरोबर आनंद करा कारण माझे हरवलेले मेंढरु सापडले आहे.’
7 मी तुम्हांस सांगतो, त्याचप्रमाणे ज्यांना पश्चात्तापाची गरज नाही अशा नव्याण्णव नीतिमानांपेक्षा पश्चात्ताप करणार्या एका पाप्याबद्दल स्वर्गात अधिक

आनंद होईल.लूक 15:3-7

या कथेत येशू स्वतःस मेंढपाळ म्हणून आमची मेंढरांशी तुलना करतो. हरवलेल्या मेंढराचा शोध घेणार्या कोणत्याही मेंढपाळाप्रमाणे, तो स्वतः हरवलेल्या माणसांना शोधण्यासाठी बाहेर पडतो. कदाचित कुठल्यातरी पापाने – अगदी एक गुप्त पापदेखील – आपल्याला फसवले असेल, ज्यामुळे आपणास हरवलेल्यासारखे वाटत असेल. किंवा कदाचित आपले आयुष्य, सर्व समस्यांसह, इतके गोंधळलेले आहे की आपणास हरवलेले असल्यासारखे वाटते. ही कथा आशा देते कारण आपण हे जाणू शकता की येशू आपल्याला शोधत आहे. आपणास हानि पोहोचण्यापूर्वीच त्याला तुमची सुटका करावयाची आहे. तो असे करतो कारण जेव्हा आपण हरवलेले असता तेव्हा त्याची हानि होते.

मग त्याने दुसरी कथा सांगितली.

हरवलेल्या नाण्याचा दृष्टांत

8 “समजा एका बाईजवळ चांदीची दहा नाणी आहेत. जर तिचे एक नाणे हरवले तर ती दिवा लावून घर झाडून ते मिळेपर्यंत काळजीपूर्वक शोधणार नाही काय?
9 आणि जेव्हा तिला ते नाणे सापडते तेव्हा ती मैत्रिणींना आणि शेजाऱ्याना बोलाविते आणि म्हणते, “माइयाबरोबर आनंद करा कारण माझे हरवलेले नाणे सापडले आहे.’
10 त्याचप्रमाणे पश्चात्ताप करणाऱ्या एका पाप्याबद्दल देवाच्या दूतासमोर आनंद होतो हे मी तुम्हांस सांगतो.”

लूक 15:8-10

या कथेत आम्ही एक मौल्यवान परंतु हरवलेले नाणे आहोत आणि त्याचा शोध घेणारा तो आहे. नाणे हरवले असले तरी त्याला ‘माहीत’ नाही की ते हरवले आहे. त्याला तोटा जाणवत नाही. त्या स्त्रीला हानिचा बोध होतो आणि म्हणूनच ती प्रत्येक वस्तूच्या खाली आणि मागे काळजीपूर्वक घर झाडून काढते, जोवर तिला ते मौल्यवान नाणे सापडत नाही तोवर तिला समाधान होत नाही. कदाचित आपणास हरवलेले असल्याचे ‘जाणवत’ नसेल. परंतु सत्य हे आहे की आपण सर्वजण हरवलेले आहोत, आपल्याला हे वाटत असो किंवा नसो. येशूच्या दृष्टीत आपण एक मौल्यवान परंतु हरवलेले नाणे आहात आणि त्याला तोटा जाणवतो म्हणून तो आपला शोध घेतो आणि आपणास शोधण्याचा प्रयत्न करतो.

त्याची तिसरी कथा सर्वप्रसिद्ध आहे.

हरवलेल्या पुत्राचा दृष्टांत

11 मग येशू म्हणाला, “एका मनुष्याला दोन मुलगे होते.
12 त्यापैकी धाकटा म्हणाला, “बाबा, मलामत्तेचा माझा वाटा मला द्या.’ आणि वडिलांनी आपली संपत्ती दोघा मुलांमध्ये विभागली.
13 नंतर फार दिवस झाले नाहीत तोच धाकट्या मुलाने आपले सर्व गोळा केले आणि तो दूरदेशी निघून गेला. तेथे त्याने सर्व संपत्ती चैनीचे जीवन जगून उधळून टाकली.
14 त्याने सर्व पैसे खर्च केल्यावर, त्या देशांत भयंकर दुष्काळ पडला व त्याला गरज भासू लागली.
15 मग तो गेला आणि त्या देशातील एका नागरिकाजवळ नोकरी करु लागला. त्या नागरिकाने त्याला डुकरे चारावयास पाठविले.
16 तेव्हा डुकरे खातात त्या शेंगा तरी खाव्यात अशी त्याला इच्छा होई, पण कोणी त्याला काहीही दिले नाही.
17 नंतर तो शुद्धीवर आला आणि म्हणाला, “माझ्या पित्याच्या घरी किती तरी मजुरांना पुरुन उरेल इतके अन्न आहे आणि येथे मी भुकेने मरतो आहे!
18 मी उठून आपल्या वडिलांकडे जाईन आणि त्यांना म्हणेन, बाबा, मी स्वार्गाविरुद्ध (देवाविरुद्ध) आणि तुमच्याविरुद्ध पाप केले आहे.
19 तुमचा मुलगा म्हणवून घेण्यास मी योग्य नाही. मला आपल्या रोजंदारीवरील मजुरांसारखे ठेवा.”
20 मग तो उठला आणि आपल्या पित्याकडे गेला. तो दूर असतानाच पित्याने त्याला पाहिले आणि त्याला त्याचा कळवळा आला. वडील पळत गेले आणि त्याच्या गळ्या पडले आणि त्याचे मुके घेतले.
21 ʇमुलगा त्यांना म्हणाला, “बाबा, मी स्वार्गाविरुद्ध व तुमच्याविरुद्ध पाप केले आहे. तुमचा मुलगा म्हणवून घेण्यास मी योग्य नाही.’
22 परंतु वडील आपल्या नोकरांस म्हणाले, “त्वरा करा, चांगला झगा आणून त्याला घाला. त्याच्या हातात अंगठी आणि पायात जोडे घाला.
23 आणि पुष्ट वासरु आणून कापा, आपण खाऊ आणि आनंद करु!
24 कारण हा माझा मुलगा मेला होता पण जिवंत झाला आहे! तो हरवला होता, पण आता सापडला आहे.’ व ते आनंद करु लागले.
25 ʇत्याचा मोठा मुलगा शेतात होता. तो घराकडे निघाला. जेव्हा तो घराजवळ आला, तेव्हा त्याने गायनवादन व नाचण्याचा आवाज ऐकला.
26 त्याने एका नोकराला बोलावून विचारले, “हे सर्व काय चालले आहे?’
27 तो नोकर त्याला म्हणाला. “तुमचा भाऊ आला आहे. तो सुखरुप आला म्हणून तुमच्या वडिलांनी पुष्ट वासरु कापले आहे.’
28 मोठा मुलगा रागावला त्याला आत जाण्याची इच्छा होईना. तेव्हा वडिलांनी येऊन त्याची समजूत काढली.
29 परंतु त्याने वडिलांना उत्तर दिले, “पाहा, इतकी वर्षे मी तुमचीसेवा केली आहे व कधीही तुमची आज्ञा मोडली नाही! मित्रांबरोबर आनंद करण्यासाठी तुम्ही मला कधी बकरीसुद्धा दिली नाही.
30 ज्याने तुमची सर्व संपत्ती वेश्यांसाठी उधळली तो तुमचा मुलगा परत आला तेव्हा तुम्ही त्याच्यासाठी पुष्ट वासरु कापले!
31 वडील त्याला म्हणाले, “माझ्या मुला, तू नेहमीच माझ्याबरोबर आहेस आणि जे माझे आहे ते सर्व तुझे आहे.
32 आपण आनंद आणि उत्सव केला पाहिजे कारण हा तुझा भाऊ मेला होता तो जिवंत झाला आहे. तो हरवला होता, तो सापडला आहे.”‘

लूक 15:11-32

या कथेत आम्ही एकतर मोठा, धार्मिक मुलगा आहोत, किंवा लहान मुलगा जो खूप दूर निघून जातो. जरी मोठ्या मुलाने सर्व धार्मिक पूजांचे पालन केले तरी त्याला वडिलांचे प्रेमळ हृदय कधीच कळले नाही. धाकट्या मुलाने विचार केला की आपण घर सोडून स्वातंत्र्य मिळवीत आहोे पण त्याने स्वतःला उपासमार व अपमानाच्या बंधनात टाकले. मग आपण परत आपल्या घरी जाऊ शकतो हे जाणून, तो ‘भानावर’ आला. परत गेल्यास हे स्पष्ट होईल की सर्वप्रथम त्याचे जाणे चुकीचे होते, आणि हे मान्य करण्यासाठी नम्रता लागेल. स्वामी योहानाने शिकवलेला ‘पश्चात्ताप’ म्हणजे काय, हे यावरून स्पष्ट होते.

जेव्हा त्याने आपला अभिमान गिळून टाकला आणि आपल्या वडिलांकडे परत गेला तेव्हा त्याचे प्रेम आणि स्वीकृती त्याच्या कल्पनेपेक्षा कितीतरी अधिक असल्याचे त्याने पाहिले. जोडे, अंगरखा, अंगठी, मेजवानी, आशीर्वाद, स्वीकृती – हे सर्व प्रेमपूर्ण स्वागताविषयी सांगते. यावरून आम्हाला हे समजून घेण्यास मदत मिळते की देव आपल्यावर तितकीच प्रीति करतो, आपण त्याजकडे परत यावे अशी त्याची इच्छा आहे. यासाठी आपण ‘पश्चात्ताप’ करणे आवश्यक आहे परंतु जेव्हा आम्ही तो करू तेव्हा आपण त्याला आपणास स्वीकारण्यास तयार असल्याचे पाहू.

दक्ष यज्ञात आपण पाहतो की शिव आणि आदि पराशक्तीचे शक्तीसामथ्र्यदेखील मृत्यूच्या विभक्तीवर मात करू शकले नाही. सतीच्या 51 शक्तींच्या विखुरलेल्या शरीराचे अवयव आजपर्यंत या गोष्टीची साक्ष देतात. हे अंतिम ‘हरवलेल्या’ चे वर्णन करते. ह्या अशाप्रकारच्या ‘हरवण्यापासून’ येशू आपल्याला सोडवण्यासाठी आला. जेव्हा तो त्या अंतिम शत्रूचा – स्वतः मृत्यूचा सामना करतो तेव्हा आपण हे पाहतो.

जिवंत पाणी: गंगा येथील तीर्थाच्या भिंगामधून

जर एखाद्यास परमेश्वरास भेटण्याची आशा असेल तर प्रभावी तीर्थ आवश्यक आहे. तीर्थ (संस्कृत तीर्थ) म्हणजे “ओलांडण्याचे स्थान, घाट” आणि पवित्र स्थान असलेल्या कोणत्याही स्थानाचा, मजकूराचा किंवा व्यक्तीचा उल्लेख करते. तीर्थ हा एकमेकांस स्पर्ष करणार्या जगातील एक पवित्र जंक्शन आहे. वैदिक ग्रंथांमध्ये, तीर्थ (किंवा क्षेत्र, गोपीठा आणि महालय) एखाद्या पवित्र व्यक्तीचा, किंवा पवित्र ग्रंथाचा उल्लेख करते, ज्यामुळे अस्तित्वाच्या एका स्थितीतून दुसऱ्या स्थितीत संक्रमण होऊ शकते.

तीर्थयात्रा म्हणजे तीर्थाशी संबंधित प्रवास

आपल्या अंतःकरणात चैतन्य आणण्यासाठी आणि शुद्ध करण्यासाठी आपण तीर्थयात्रेस जातो, आणि प्रवासामध्ये आत्मिक गुणवत्ता आहे, हा असा विषय आहे ज्याविषयी आणि वैदिक ग्रंथात ठामपणे सांगितले ते ठामपणे सांगतात की तीर्थयात्रा पापांपासून सुटका देऊ शकते. तीर्थयात्रा अंतर्गत ध्यान प्रवासापासून ते प्रख्यात मंदिरांपर्यंत शारीरिकदृष्ट्या प्रवास करणे किंवा सर्वात महत्वाचे तीर्थस्थळ, म्हणजे गंगेसारख्या नद्यांमध्ये स्नान करणे असू शकते. पाणी हे भारतीय परंपरेतील सर्वात पवित्र प्रतीक आहे, विशेषतः गंगेचे पाणी. गंगा नदीची देवी गंगा माता म्हणून पूजली जाते.

तीर्थ म्हणून गंगेचे पाणी

गंगा संपूर्ण लांबीसह पवित्र आहे. गंगा देवीच्या शक्तीतील दैनंदिन विधी, पुराणकथन, उपासनापद्धती आणि आणि तिचे जिवंत पाणी यावर विश्वास आजही भक्तीचे केंद्रबिंदू आहेत. अनेक मृत्यूविधींमध्ये गंगेचे पाणी आवश्यक असते. गंगा अशा प्रकारे जिवंत आणि मृत यांच्यात तीर्थ आहे. स्वर्ग, पृथ्वी आणि पाताळ या तीन जगांत गंगेचे प्रवाह असल्याचे म्हटले जाते, जिचा उल्लेख ज्याला त्रिलोक-पथ-गमिनी असे म्हणतात. अशाप्रकारे ती गंगेच्या त्रिशली (“तीन ठिकाणी”) येथे आहे जेथे सामान्यतः श्राद्ध  आणि विसर्जन केले जाते. अनेकांची इच्छा असते की त्यांची राख गंगा नदीत घालावी.

This image has an empty alt attribute; its file name is ganges-among-the-mountains.jpg

पर्वतामधील गंगा नदी

गंगेची पौराणिक कथा

असे म्हटले जाते की शिव, गंगाधर किंवा ”गंगेचा वाहक“ गंगेचा सोबती आहे. वैदिक ग्रंथांमध्ये गंगेच्या खाली येण्यात शिवाची भूमिका असल्याचे सांगितले आहे. जेव्हा गंगा पृथ्वीवर आली, तेव्हा शिवाने तिला आपल्या डोक्यावर धारण करण्याचे वचन दिले जेणेकरून तिच्या पडण्याने पृथ्वीचा नाश होणार नाही. जेव्हा गंगा शिवाच्या डोक्यावर पडली, तेव्हा शिवाच्या केसांनी तिची गळती तोडली आणि गंगेला सात प्रवाहात मोडले, प्रत्येक भारताच्या वेगवेगळ्या भागात वाहते. म्हणूनच, जर कोणी गंगा नदीची यात्रा करू शकले नाहीत, तर या इतर पवित्र प्रवाहांची यात्रा करू शकतात: यंगुना, यमुना, गोदावरी, सरस्वती, नर्मदा, सिंधू आणि कावेरी.

गंगेचे पृथ्वीवर उतरणे सतत मानले जाते, पृथ्वीला स्पर्श करण्यापूर्वी गंगेची प्रत्येक लाट शिवाच्या डोक्याला स्पर्श करते. गंगा हा शिवाच्या शक्तीचे किंवा उर्जेचे द्रव रूप आहे. एक द्रव शक्ती असल्याने, गंगा हा भगवंताचा अवतार आहे, ईश्वराचे दिव्य अवतरण, सर्वांसाठी मुक्तपणे वाहणे. तिच्या पृथ्वीवर उतरल्यानंतर, गंगा शिवाचे वाहन बनली, आपल्या हातात कुंभ (विपुलतेचे पुष्पपात्र) धरून ती आपले वाहन (वाहन) मगर यावर (मकर) विराजलेली असल्याचे चित्रण केले गेले आहे.

गंगा दशहरा

दरवर्षी पुराणकथा साजरे करण्यासाठी गंगा दशहरा हा सण गंगेला समर्पित केला जातो. हा उत्सव मे आणि जून महिन्यात दहा दिवस चालतो, आणि ज्येष्ठ महिन्याच्या दहाव्या दिवशी समाप्त होतो. या दिवशी, स्वर्गातून पृथ्वीपर्यंत गंगेच्या उतरण्याचा (अवतरण) उत्सव साजरा केला जातो. त्या दिवशी गंगेच्या पाण्यात किंवा इतर पवित्र प्रवाहांत त्वरित डुबकी घेतल्यास दहा पाप (दशहरा) किंवा पापांच्या दहा जीवनकाळांपासून मुक्ती मिळते.

येशू: तीर्थ तुम्हाला जिवंत पाणी देऊ इच्छितो

स्वतःचे वर्णन करण्यासाठी येशूने यासारख्याच संकल्पनांचा उपयोग केला. त्याने घोषित केले की तोजिवंत पाणीआहे जोसार्वकालिक जीवनदेतो. हे त्याने पापात अडकलेल्या एका स्त्रीला म्हटले आणि अशाच परिस्थितीत असलेल्या आपल्या सर्वांना सांगू इच्छितो. वस्तुतः, तो म्हणत होता की तो एक तीर्थ आहे आणि आपण करू शकतो अशी सर्वात महत्वाची तीर्थयात्रा त्याच्याकडे येणे आहे. या स्त्रीला असे आढळले की फक्त दहाच नव्हेत तर, तिची सर्व पापे एकदाची शुद्ध झाली आहेत. आपण शुद्धीकरण शक्तीसाठी गंगाजल मिळविण्यासाठी आपण दूरवर प्रवास करत असाल, तर येशू देऊ करीत असलेलेजिवंत पाणीसमजून घ्या. या पाण्यासाठी तुम्हाला शारीरिक प्रवास करावा लागणार नाही, परंतु स्त्रीला दिसून आल्याप्रमाणे, त्याचे पाणी तुम्हाला शुद्ध करण्यापूर्वी, तुम्हाला आंतरिक सुधातेमध्ये आत्मसाक्षात्काराचा प्रवास करावा लागेल.

शुभवर्तमानात या भेटीची नोंद आहे :

येशू एका शोमरोनी स्त्रीशी बोलतो

रुश्यांनी हे ऐकले की, येशू योहानापेक्षा अधिक लोकांना बाप्तिस्मा देऊन शिष्य करुन घेत आहे.
2 (परंतु खरे पहता, येशू स्वत: बाप्तिस्मा देत नसे, तर न्याचे शिष्य त्याच्या वतीने लोकांना बाप्तिस्मा देत असत.) परुश्यांनी आपणांविषयी ऐकले आहे हे येशूला समजले.
3 म्हणून येशू यहूदीयातून निघून परत गालील प्रांतात गेला.
4 गालीलाकडे जाताना येशूला शोमरोन प्रांतातून जोवे लागले.
5 शोमरोनातील सूखार नावाच्या गावात येशू आला. याकोबाने आपला मुलगा योसेफ याला दिलेल्या शेताजवळ हे गाव आहे.
6 याकोबाची विहीर तेथे होती. लांबच्या प्रवासामुळे येशू थकला होता. म्हणून येशू विहीरीजवळ बसला. ती दुपारची वेळ होती.
7 तव्हा पाणी नेण्यासाठी एक शोमरोनीस्त्री त्या विहीरीवर आली. येशू तिला म्हणाला. “मला प्यावयास पाणी दे.’
8 हे घडले तेव्हा येशूचे शिष्य अन्न विकत घेण्यासाठी गावात गेले होते.
9 ती शोमरोनी स्त्री म्हणाली, “तुम्ही यहूदी आहात आणि मी तर एक शोमरोनी स्त्री आहे. तुम्ही माझ्या हातून पाणी प्यावयास मागता याचे मला मोठे आश्चर्य वाटते.” (यहूदी लोकांचे शोमरोनी लोकांशी सलोख्याचे संबंध नव्हते.)
10 येशूने उत्तर दिले, “देव काय दान देतो याविषयी तुला माहीत नाही आणि तुझ्या हातून पाणि मागणारा कोण हे देखील तुला माहीत नाही. तुला जर या गोष्टी माहीत असत्या तर तूच माझ्याकडे मागितले असतेस. आणि मी तुला जिवंत पाणी दिले असते.”
11 ती म्हणाली, “महाराज, जिवंत पाणी तुम्हांला कोठून मिळणार? विहीर तर फार खोल आहे. आणि पाणी काढण्यासाठी तुमच्याजवळ पोहरा वगैरे काही नाही.
12 आमचा पिता (पूर्वज) याकोब याच्यापेक्षाही तुम्ही मोठे आहात काय? याकोबानेच ही विहीर आम्हांला दिली. ते स्वत: या विहीरीचे पाणी पीत असत, शिवाय त्यांची मुले व गुरेढोरे याच विहीरीचे पाणी पीत असत.”
13 येशू म्हणाला, “जो कोणी हे पाणी पिईल त्याला पुन्हा तहान लागेल.
14 परंतु मी जे पाणी देतो ते पाणी जो पिईल त्याला कधीही तहान लागणार नाही. मी दिलेले पाणी त्याच्या अंतर्यामी जिवंत पाण्याच्या झऱ्यासारखे होईल. त्या पाण्यामुळे त्याला अनंतकाळचे जीवन मिळेल.”
15 ती स्त्री येशूला म्हणाली, महाराज, “ते पाणी मला द्या, म्हणजे मला पुन्हा तहान लागणार नाही. आणि पाणी आणण्यासाठी मला इकडे परत यावे लागणार नाही.”
16 येशूने तिला सांगितले. “जा, तुझ्या पतीला घेऊन इकडे ये!”
17 ती स्त्री म्हणाली, “मला पती नाही.” येशू तिला म्हणाला, “हे तू बरोबर सांगिलेस की, तुला नवरा नाही.
18 खरे तर तुझे पाच पती झाले, आणि आता तू ज्याच्याबरोबर राहतेस तो तुझा पती नाही. तेव्हा तू मला सत्यच सांगितलेस.”
19 ती स्त्री म्हणाली, “महाराज, मला आता कळले की, तुम्ही एक संदेष्टा आहात.
20 आमचे वाडवडील या डोंगरावर उपासना करीत. परंतु तुम्ही यहूदी लोक म्हणता की, यरुशलेम हीच ती जागा आहे जेथे लोकांनी उपासना केली पाहीजे.”
21 येशू म्हणाला, “बाई, माझ्यावर विश्वास ठेव! अशी वेळ येत आहे की, आपल्या पित्याची (देवाची) उपासना करण्यासाठी यरुशलेमला अगर या डोंगरावर जाण्याची गरज पडणार नाही.
22 जे तुम्हांला समजत नाही त्याची तुम्ही शोमरोनी उपासना करता. आम्ही यहूदी लोक कशाची उपासना करतो हे आम्हांला चांगले कळते, कारण यहूदी लोकांकडूनच तारण येते.
23 असा काळ येत आहे की, खरे उपासक आत्म्याने व खरेपणाने पित्याची उपालना करतील. तशी वेळ आता आलेली आहे. आणि तशाच प्रकारचे उपासक पित्याला पाहिजेत.
24 देव आत्मा आहे. म्हणून त्याच्या उपासकांनी आत्म्याने व खरेपणाने त्याची उपासना केली पाहिजे.”
25 ती स्त्री म्हणाली, “मशीहा येणार आहे हे मला माहीत आहे. मशीहा येईल तेव्हा तो आम्हांला प्रत्थेक गोष्ट समाजावून सांगेल.”
26 .येशू म्हणाला, “ती व्यक्ति तुझ्याशी आता बोलत आहे. मीच तो मशीहा आहे.”
27 तेवढ्यात येशूचे शिष्य गावातून परत आले. येशू एका बाईशी बोलत आहे हे पाहून त्यांना आश्चर्य वाटले. परंतु “तुम्हांला काय पाहिजे?” अगर “तुम्ही तिच्याशी का बोलत आहात?” असे त्यांच्यापैकी एकानेही विचारले नाही.
28 मग ती स्त्री आपली पाण्याची घागर तशीच विहिरीवर सोडून परत गावात गेली. तिने गावांतील लोकांना सांगितले,
29 एका मनुष्याने मी आतापर्थेत जे काही केलेले आहे ते सर्व सांगितले. त्याला भेटायला चला. कदाचित तो ख्रिस्त असेल.
30 मग लोक गावातून बाहेर पडले आणि येशूला भेटायला आले.
31 ती स्त्री गावात होती तेव्हा येशूचे शिष्य त्याला विनवणी करु लागले, “गुरुजी, दोन घास खाऊन घ्या!”
32 परंतु येशूने उत्तर दिले. “माझ्याजवळ खावयाला जे अन्न आहे त्याविषयी तुम्हांला काहीच माहिती नाही.”
33 म्हणून शिष्य एकमेकांना विचारु लागले, “येशूला कोणीतरी अगोदरच काही खावयास आणून दिले काय?”
34 येशू म्हणाला, “ज्याने मला पाठवीले त्याच्या ईच्छेप्रमाणे करणे हेच माझे अन्न! त्याने मला दिलेले काम पूर्ण करणे हेच माझे अन्न होय.
35 जेव्हा तुम्ही पेरणी करता तेव्हा तुम्ही नेहमी म्हणता, ‘पीक गोळा करायला अजून चार महिने आहेत.’ परंतु मी तुम्हांला सांगतो, तुम्ही तुमचे डोळे उघडा. लोकांकडे पाहा. पीक तयार असलेल्या शेतांसारखेच ते आहेत.
36 आताही पीक कापणाऱ्या मजुराला मजुरी दिली जात आहे, तो अनंतकाळासाठी पीक गोळा करीत आहे. म्हणून आता पेरणी करणारा कापणी करणारासह आनंदी आहे.
37 ‘एक पेरणी करतो तर दुसरा कापणी’ असे जे आपण म्हणतो ते किती खरे आहे.
38 ज्या पीकासाठी तुम्ही मेहनत केली नाही, त्याची कापणी करण्यासाठी मी तुम्हांस पाठविले. दुसऱ्या लोकांनी काम केले आणि त्यांनी केलेल्या श्रमाचा फायदा तुम्हांस मिळतो.”
39 त्या गावातील पुष्कळ शोमरोनी लोकांनी येशूवर विश्वास ठेवला. त्या स्त्रीने येशूविषयी जे सांगितले त्यावरुन त्यांनी विश्वास ठेवला. तिने त्यांना सांगितले होते, “मी केलेली प्रत्येक गोष्ट त्याने मला सांगितली.”
40 शोमरोनी लोक येशूकडे आले. त्यांनी येशूला त्यांच्याबरोबर राहण्याची विनंती केली. म्हणून येशू तेथे दोने दिवास राहिला.
41 आणखी पुष्कळ लोकांनी येशूच्या शिक्षणामुळे विश्वास ठेवला.
42 ते लोक त्या स्त्रीला म्हणाले, “पहिल्यांदा तू जे आम्हांला सांगितलेस त्यामुळे आम्ही येशूवर विश्वास ठेवला. परंतु आता आम्ही स्वत:च त्याचे बोलणे ऐकले त्यामुळे विश्वास ठेवतो. आता आम्हांला कळले की, खरोखर हाच मनुष्य जगाचे तारण करील.”

योहान 4:1-42

येशूने दोन कारणास्तव पाणी मागितले. प्रथम, त्याला तहान लागली होती. पण त्याला (ऋषी असल्यामुळे) माहीत होते की ती देखील पूर्णपणे वेगळ्याप्रकारे तहानलेली होती. तिला आयुष्यात समाधानाची तहान लागली होती. तिला वाटले की पुरुषांशी अवैध संबंध ठेवून ही तहान भागू शकेल. त्यामुळे तिचे अनेक पती झाले होते आणि येशूबरोबर बोलत असताना ती तिचा नवरा नसलेल्या माणसाबरोबर राहत होती. तिचे शेजारी तिला अनैतिक म्हणून पाहत. सकाळीच्या शीतलवेळी विहिरीजवळ जाताना गावातील इतर स्त्रियांना ती सोबत नको असल्यामुळे कदाचित दुपारच्या वेळी ती पाणी घेण्यासाठी एकटीच गेली होती. या बाईचा अनेक पुरुषांषी संबंध आला होता आणि याने तिला गावातील इतर स्त्रियांपासून दूर केले.

येशूने तहानेचा विषय वापरला ज्यामुळे तिला हे समजले की तिच्या पापाचे मूळ तिच्या आयुष्यातील एक गंभीर तहान आहे – एक तहान, ज्याला विझविणे आवश्यक आहे. तो तिला (आणि आम्हाला) असे जाहीर करीत होता की केवळ तोच आमच्या अंतःकरणाची तहान भागवू शकतो जी सहज आपल्यास पापात पाडते.

विश्वास ठेवणे – सत्यात कबूल करणे

पण या ‘जिवंत पाण्याच्या’ देऊ करण्याने स्त्रीला पेचात पाडले. जेव्हा येशूने तिला आपल्या पतीस घेऊन येण्यास सांगितले तेव्हा तो तिला हेतूपुरस्सर तिचे पाप ओळखण्यास आणि कबूल करण्यास – त्याचा स्वीकार करण्यास प्रेरित करीत होता. आम्ही हे सर्वस्वी टाळतो! कुणालाही दिसणार नाहीत, या आशेने आम्ही आपली पापे लपविणे पसंत करतो. किंवा आपण आपल्या पापाचे निमित्त सांगत, तर्कवितर्क करतो. परंतु जर आपल्याला ‘‘सार्वकालिक जीवन’ देणारी देवाची वास्तविकता अनुभवण्याची इच्छा असेल तर आपण प्रामाणिक असले पाहिजे आणि आपले पाप कबूल केले पाहिजे, कारण शुभवर्तमानात असे अभिवचन दिले आहे :

8 जर आम्ही असे म्हणतो की, आमच्यामध्ये कोणतेही पाप नाही, तर आम्ही स्वत:ला फसवीत आहोत. आणिआमच्यामध्ये सत्य नाही.

9 जर आम्ही आमची पापे कबूल करतो, तर आमच्या पापांपासून आम्हांला क्षमा करण्यास देवविश्वासू व न्यायी आहे. आणि आमच्या सर्व अनीतीपासून तो आम्हाला शुद्ध करतो.

1 योहान 1:8-9

या कारणास्तव, जेव्हा येशू शोमरोनी स्त्रीला म्हणाला की

24 देव आत्मा आहे. म्हणून त्याच्या उपासकांनी आत्म्याने व खरेपणाने त्याची उपासना केली पाहिजे.”

योहान 4:24

त्याच्या म्हणण्याचा अर्थ ‘सत्य’ म्हणजे स्वतःबद्दल सत्य असणे, आपली चूक लपविण्याचा किंवा सबब सांगण्याचा प्रयत्न न करणे. अद्भुत बातमी अशी आहे की देव ‘शोधतो’ आणि अशा प्रामाणिकपणाने आलेल्या उपासकांना तो परत फिरवित नाही – मग ते कितीही अपवित्र झाले का असेनात.

पण आपले पाप कबूल करणे तिला खूप अवघड होते. लपविण्याचा सोयीस्कर मार्ग हा आहे की आपल्या पापापासून धार्मिक वादाकडे तो विषय बदलणे. जगात नेहमीच अनेक धार्मिक वाद आहेत. त्या दिवसांत शोमरोनी लोक आणि यहूदी यांच्यात योग्य उपासना स्थळाविषयी धार्मिक वाद होता. यहूदी लोक असे सांगत की यरुशलेमेमध्ये उपासना केली पाहिजे आणि शोमरोनी लोक असे मानत की उपासना दुसऱ्या डोंगरावर केली जावी. या धार्मिक वादाकडे वळून ती आपल्या संभाषणाचा विषय तिच्या पापापासून दूर नेण्याची अपेक्षा करीत होती. आता ती आपल्या धर्मामागे आपले पाप लपवू शकत होती.

किती सहज आणि स्वाभाविकरित्या आम्ही देखील असे करतो – विशेषेकरून जर आपण धार्मिक असलो तर. मग आपण इतर लोक कसे चुकीच्या मार्गावर आहेत किंवा आपले कसे बरोबर आहोत याचा निर्णय घेऊ शकतो – सोबतच आपल्या पापाची कबुली देण्याच्या आपल्या गरजेकडे दुर्लक्ष करतो.

येशूने तिच्याशी हा वाद घातला नाही. त्याने हे आवर्जून सांगितले ते उपासना स्थळ नाही, परंतु उपासनेत स्वतःविषयी तिची प्रामाणिकता महत्त्वाची होती. ती परमेश्वराच्या सान्निध्यात कोठेही येऊ शकत असे (कारण तो आत्मा आहे), परंतु हे ‘जिवंत पाणी’ मिळण्यापूर्वी तिला प्रामाणिक आत्म-साक्षात्कार आवश्यक होता.

आपण सर्वांनी घेतला पाहिजे असा निर्णय

म्हणून तिला एक महत्त्वाचा निर्णय घ्यायचा होता. ती एखाद्या धार्मिक वादाच्या मागे लपून राहू शकत होती किंवा कदाचित त्याला सोडून जाऊ शकत होती. पण शेवटी तिने तिचे पाप कबूल करण्याची – स्वीकार करण्याची – निवड केली इतके की इतरांना हे सांगण्यासाठी ती परत गावी गेली की कसे या ऋषीने तिला कसे ओळखले आणि तिने काय केले ते त्याला माहीत होते. ते तिने आता लपवून ठेवले नाही. असे करीत असतांना ती ‘विश्वासणारी’ झाली. यापूर्वी तिने पूजा आणि धार्मिक विधी पूर्ण केले होते, परंतु आता ती – आणि तिच्या गावातले – ‘विश्वासणारे’ झाले.

आस्तिक होणे म्हणजे मानसिकरित्या फक्त योग्य शिक्षणाशी सहमत होणे नाही – जरी हे महत्वाचे असले तरीही. याचा संबंध हा .विश्वास ठेवण्याशी आहे की दया करण्याच्या त्याच्या अभिवचनावर  ठेवला जाऊ शकतो, आणि म्हणून आपण यापुढे पाप लपवू नये. बऱ्याच काळापूर्वी अब्राहामाने आमच्यासाठी हा आदर्श मांडला होता – त्याने एका अभिवचनावर विश्वास ठेवला होता.

आपण सबब सांगता किंवा आपले पाप लपविता काय? आपण हे भक्तिपूर्ण धार्मिक प्रथेने किंवा धार्मिक वादाने लपवून ठेवता का? किंवा आपण आपले पाप कबूल करता का? आपल्या निर्माणकर्त्यासमोर येऊन दोषभावना उत्पन्न करणाऱ्या आणि लज्जास्पद पापांची प्रामाणिकपणे कबुली का देत नाही? मग आनंद करा की तो तुमच्या उपासनेचा ‘शोध घेतो’ आणि तुम्हाला सर्व प्रकारच्या अनीतीपासून ’शुद्ध करेल’.

प्रामाणिकपणे आपली गरज ओळखून घेतल्यामुळे ती ‘मशीहा’ ख्रिस्ताला म्हणून समजू शकली आणि येशू तेथे दोन दिवस राहिल्यानंतर ते त्याला ‘जगाचा तारणारा’ म्हणून  समजू शकले. कदाचित आम्हाला अद्याप हे पूर्णपणे समजले नाही. परंतु त्यांचे पाप व त्यांची गरज कबूल करण्याद्वारे हे समजण्यासाठी स्वामी योहानाने लोकांना तयार केले होते, आपण कसे हरवलेल्या दशेत आहोत हे ओळखण्यासाठी व त्याच्याकडून मिळणारे जिवंत पाणी पिण्यासाठी हे आपणास तयार करेल.