रामायणापेक्षा उत्तम प्रेम महाकाव्य – आपण त्यात असू शकता

जेव्हा कोणी रचलेली सर्व महान महाकाव्ये आणि प्रेमकथांचा आपण विचार करतो तेव्हा रामायण नक्कीच या यादीच्या शीर्षस्थानी येते. या महाकाव्याचे अनेक उदात्त पैलू आहेत :

  • राम आणि सीता यांच्यातील प्रेम,
  • सिंहासनासाठी लढा देण्याऐवजी वनवासाची निवड करण्यात रामाची नम्रता,
  •  रामाचा चांगुलपणा विरुद्ध रावणाची दुष्टता
  • रावणाच्या कैदेत असताना सीतेची शुद्धता,
  • तिला सोडविण्यात रामाचे शौर्य.
रामायणाची अनेक रूपांतरे करण्यात आली आहेत

लांब रस्ता ज्याचा परिणाम वाईटावर चांगल्याचा विजय आहे, त्याच्या नायकाचे चरित्र समोर आणून रामायणास एक शाश्वत महाकाव्य बनविले आहे. म्हणूनच समाज दरवर्षी रामलीला करतात, विशेषतः विजयादशमी (दसेरा, दसरा किंवा दशेन) उत्सवात, बहुतेकदा रामचरितमानस सारख्या रामायणातून निघालेल्या साहित्यावर आधारित.

आपण रामायणाअसू शकत नाही

रामायणाची मुख्य उणीव म्हणजे आपण केवळ नाटक वाचू, ऐकू किंवा पाहू शकतो. काही लोक रामलीलेत भाग घेऊ शकतात, परंतु रामलीला ही खरी कहाणी नाही. अयोध्येच्या राज्यामध्ये आपण राजा दशरथच्या रामायण जगात खरोखर प्रवेश केला असता आणि रामाबरोबर त्याच्या साहसांवर जाऊ शकलो असतो तर किती बरे झाले असते?

ज्या महाकाव्याप्रवेश करण्यासाठी आम्हाला आमंत्रित करण्यात आले आहे

जरी ते आपल्यासाठी उपलब्ध नसले तरी रामायणाच्या पातळीवर आणखी एक महाकाव्य आहे ज्यात आपल्याला प्रवेश करण्यासाठी आमंत्रित करण्यात आले आहे. या महाकाव्याची रामायणात इतकी समानता आहे की हे वास्तविक-जीवन महाकाव्य समजण्यासाठी आपण रामायणाचा साचा म्हणून उपयोग करू शकतो. हे महाकाव्य प्राचीन इब्री वेद घडविते, ज्याला बरेचदा बायबल म्हणून ओळखले जाते. परंतु हे महाकाव्य आपण ज्या जगात जगतो त्यात घडते, ज्यामुळे आम्हाला त्याच्या नाटकात प्रवेश मिळू शकेल. हे आमच्यासाठी कदाचित नवीन असू शकते, परंतु रामायणाच्या भिंगातून नजर टाकून, आपण त्याची कथा आणि त्यामध्ये आपण काय भूमिका घेतो हे समजू शकतो.

इब्री वेद : रामायणासारखे एक प्रेम महाकाव्य

मुख्य म्हणजे रामायण राम आणि सीतेच्या प्रेमाविषयी आहे

जरी अनेक उप-कथानके असली, तरी रामायणातील मुख्य भाग नायक राम आणि नायिका सीता यांची प्रेमकथा आहे. त्याचप्रकारे, जरी इब्री वेदांमध्ये अनेक उप-कथानके असलेले एक मोठे महाकाव्य आहे, तरी बायबलचा मुख्य भाग येशू (नायक) आणि या जगातील लोक जे त्याची वधू बनतात, यांच्यातील प्रेमकथा आहे, जशी सीता रामाची वधू बनली आहे. जशी रामायणात सीतेची महत्वपूर्ण भूमिका होती, तशीच आपल्यालाही बायबलमधील कथेत महत्वाचा वाटा आहे.

प्रारंभ : प्रेम गमावले

पण आपण प्रारंभी सुरुवात करू या. बायबलमध्ये असे म्हटले आहे की, स्वतः पृथ्वीमधून परमेश्वराने मनुष्य घडविला, त्याचप्रमाणे बहुतेक रामायण ग्रंथांमध्ये सीता पृथ्वीमधून वर आली. परमेश्वराने असे केले कारण त्याचे मनुष्यावर प्रेम होते, त्याला त्याच्याशी नाते स्थापन करण्याची इच्छा होती. प्राचीन इब्री वेदांमध्ये लोकांसाठी देव आपल्या इच्छेचे वर्णन कसे करतो हे लक्षात घ्या

तिच्या भूमीत मी तिचे पुष्कळ बीज [a] पेरीन.
    लो-रूमाहावर मी दया करीन.
लो-अम्मीला मी ‘माझे लोक’ म्हणीन.
    मग ते मला, ‘तू माझा परमेश्वर’ मानतील.”

होशेय 2:23

खलनायकाद्वारे नायिका कैदेत

रावणाने सीताचे अपहरण केले आणि तिला रामापासून वेगळे केले

तथापि, देवाने या नात्यासाठी मानवजातीची निर्मिती केली असली तरी, एका खलनायकाने हे नाते नष्ट केले. जसे रावणाने सीतेचे अपहरण केले आणि तिला लंकेच्या राज्यात कैद केले, तसेच देवाचा शत्रू सैतान, ज्याला अनेकदा आसुरासारखे सर्प म्हणून चित्रित केले गेले, त्याने मानवजातीला कैद केले. बायबलमध्ये याच्या नियंत्रणाधीन असलेल्या आपल्या परिस्थितीचे या शब्दांत वर्णन केले आहे.

पूर्वी तुम्ही आपले अपराध आणि पातके यांमुळे आध्यात्मिक रीतीने मेला होता. ज्यामध्ये तुम्ही पूर्वी जगत होता, जगातील दुष्ट मार्गाचे अनुकरण करीत होता, आणि आपल्याला न दिसणारे आध्यात्मिक सामर्थ्य ज्याच्याकडे आहे त्या सताधीशाचे अनुकरण करीत होता. जे देवाच्या आज्ञा पाळीत नाहीत त्यांच्या जीवनामध्ये हाच आत्मा कार्य करीत आहे. एके काळी आम्हीसुद्धा त्यांच्यामध्ये आमच्या मानवी देहाच्या दुष्ट इच्छांचे समाधान करीत होतो आणि आमच्या मानवी मनाच्या दुष्ट वासनांची पूर्तंता करीत होतो. तसेच जगातील इतरांप्रमाणेच आम्ही त्याच्या क्रोधाची मुले झालो होतो.

इफिस 2:1-3

येणाऱ्या संघर्षाचे वर्धन

जेव्हा रावणाने सीतेला आपल्या राज्यात पकडून नेले, तेव्हा रामाने त्याला चेतावणी दिली की तो तिला सोडवील आणि त्याचा नाश करील. त्याच प्रकारे, जेव्हा सैतानाने पाप आणि मृत्यू यांच्यात आपले पतन घडवून आणले, तेव्हा मानवाच्या इतिहासाच्या सुरूवातीस, सैतानाने चेतावणी दिली की, तो स्त्रीच्या वंशाद्वारे त्याचा नाश कसा करेल – हे कोडे म्हणजे या दोघा शत्रूंमध्ये मध्ययुगीन संघर्षाचा केंद्र बनले.

प्राचीन काळात या संततीच्या याद्वारे आगमनाची पुष्टी देवाने केली :

रामायणाने त्याचप्रकारे याद्वारे रावण आणि राम यांच्यातील शेवटच्या शक्तीपरीक्षेचे आयोजन केले :

  • अशक्य गर्भधारण (दशरथाच्या बायका दैवी हस्तक्षेपाशिवाय गर्भधारण करू शकल्या नाहीत),
  • मुलाचा त्याग करणे (दशरथास रामाला जंगलात वनवासासाठी पाठवावे लागले),
  • लोकांची सुटका (राक्षस सुबाहूने जंगलातील मुनिंचा, विशेषकरून विश्वामित्राचा छळ केला, रामाने त्याचा नाश केला)
  • राजघराण्याची स्थापना (राम शेवटी राजा म्हणून राज्य करण्यास सक्षम झाला).

नायक त्याच्या प्रेमाची सुटका करण्यासाठी येतो

शुभवर्तमान येशूला ती संतती म्हणून प्रगट करते जी कुमारिकेद्वारे येईल असे अभिवचन देण्यात आले होते. रावणाने कैद केलेल्या सीतेला वाचवण्यासाठी जसा राम आला, तसा मृत्यू आणि पापाच्या सापळ्यात अडकलेल्यांना वाचवण्यासाठी येशू पृथ्वीवर आला. जरी, रामाप्रमाणेच, तो राजघराण्यातून होता, तरी त्याने स्वेच्छेने आपले विशेषाधिकार आणि सत्ता यांचा त्याग केला. बायबल याचे असे वर्णन करते

ख्रिस्त येशूच्या ठायी जे विचार होते तसेच तुमचेही असू द्या.

जरी तो देवाच्या स्वरुपाचा होता,
    तरी देवासारखे असणे हे संपत्ती राखून ठेवण्यासारखे मानले नाही.
उलट त्याने सर्व काही सोडून दोल,
    आणि त्याने गुलामाचे स्वरुप धारण केले आणि मनुष्याचे रुप धारण केले
व तो आपल्या दिसण्यात मनुष्यासारखा झाला.
    त्याने स्वतःला नम्र केले.
    आणि मरेपर्यंत तो आज्ञाधारक राहिला.
    होय, वधस्तंभावरच्या मरणापर्यंत तो नम्र झाला.

फिलिप्पै. 2:5ब -8

पराभवातून विजय

राम शारिरीक लढाईद्वारे रावणाला पराभूत करतो

या बाबतीत रामायण आणि बायबलमधील महाकाव्य यांच्यात मोठा फरक आहे. रामायणात रामने रावणाला आपल्या बलशक्तीने पराभूत केले. त्याने त्याला युद्धामध्ये ठार केले.

येशूचा विजय वरकरणी दिसणाऱ्यापराभवामुळे झाला

येशूसाठी विजयाचा मार्ग वेगळा होता; हा मार्ग पराभवातून गेला. आधीच भविष्यवाणी केल्यानुसार येशू शारीरिक लढाई जिंकण्याऐवजी शारीरिक मृत्यू मरण पावला. त्याने हे केले कारण आमची कैद ही स्वतः मृत्यूच आहे, म्हणून त्याला मृत्यूला पराभूत करण्याची गरज होती. त्याने मरणातून उठण्याद्वारे असे केले, जे आपण ऐतिहासिकदृष्ट्या परीक्षण करू शकतो. आमच्यासाठी मरणाने, त्याने आमच्या वतीने अक्षरशः स्वतःला दिले. जसे बायबल येशूविषयी सांगते

14 त्याने स्वतःला आमच्यासाठी दिले यासाठी की सर्व दुष्टतेपासून त्याने खंडणी भरून आम्हांस सोडवावे व चांगली कृत्ये करण्यासाठी आवेशी असलेले असे जे केवळ आपले लोक त्यांना स्वतःसाठी शुद्ध

करावे.तीत 2:14

प्रियकराचे आमंत्रण

रामायणात, रावणाचा पराभव केल्यावर राम आणि सीता पुन्हा एकत्र आले. बायबलमधील महाकाव्यात, आता येशूने मृत्यूला पराभूत केले आहे, त्याचप्रमाणे येशू तुम्हाला आणि मला त्याचे बनण्याचे, भक्तीद्वारे उत्तर देण्याचे आमंत्रण देतो ही निवड करणारे त्याची वधू आहेत

25 पतींनो, ज्याप्रमाणे ख्रिस्त मंडळीवर प्रीति करतो, तशी तुम्ही आपल्या पत्नीवर प्रीति करा. त्याने तिच्यासाठी स्वतःला दिले, 26 यासाठी की, त्याने तिला देवाच्या वचनरुपी पाण्याने धुऊन निर्मळ करावे. 27 यासाठी की, तो मंडळीला स्वतःसाठी गौरवी वधू म्हणून सादर करील, तिला कोणताही डाग नसेल. किंवा सुरकुती किंवा कोणत्याही प्रकारची अपूर्णता नसेल तर ती पवित्र व निर्दोष असेल.

इफिसकर 5:25-27

32 हे गुढ सत्य फार महत्त्वाचे आहे आणि मी हे सांगत आहे की ते ख्रिस्त व मंडळीला लागू पडते.

इफिसकर 5:32

सुंदर आणि शुद्ध होण्यासाठी

राम सीतेवर प्रेम करतो कारण ती सुंदर आहे

रामायणात, रामाने सीतेवर प्रेम केले कारण ती सुंदर होती. तिचे चरित्र सुद्धा शुद्ध होते. या जगात बायबलचे महाकाव्य उलगडते, जे शुद्ध नाहीत त्या आम्हासोबत. परंतु येशू अजूनही त्यांच्यावर प्रेम करतो जे त्याच्या पाचारणास उत्तर देतात, ते सुंदर आणि शुद्ध आहेत म्हणून नव्हे तर त्यांना सुंदर आणि शुद्ध बनवण्यासाठी, खालील चारित्र्याने परिपूर्ण.

22 पण आत्मा या गोष्टी निर्माण करतो: प्रीति, आनंद, शांति, सहनशीलता, दयाळूपणा, चांगुलपणा, विश्वास, 23 सौम्यता व आत्मसंयमन. अशा गोष्टीविरुद्ध नियमशास्त्र

नाही.गलती 5:22-23

अग्नीपरीक्षेनंतर

येशू -परीक्षेद्वारे आपल्या वधूस आतून सुंदर बनविण्यासाठी तिच्यावर प्रीती करतो

रावणाच्या पराभवानंतर लगेच सीता आणि राम पुन्हा एकत्र आले असले तरी सीतेच्या पूण्याबद्दल प्रश्न करण्यात आले. रावणाच्या नियंत्रणाखाली असताना काहींनी तिच्यावर अपवित्रतेचा आरोप केला. म्हणून सीतेला तिचे निर्दोषत्व सिद्ध करण्यासाठी अग्निपरीक्षेतून (अग्नि परीक्षा) जावे लागले.बायबलमधील महाकाव्यात, पाप आणि मृत्यूवर विजय मिळविल्यानंतर, येशू त्याच्या प्रेमिकेसाठी तयारी करण्याकरिता स्वर्गात गेला, जिच्यासाठी तो परत येईल. त्याच्यापासून विभक्त असताना, आपल्यालासुद्धा कसोटींना किंवा परीक्षांना सामोरे जावे लागते ज्याची तुलना बायबलने अग्नीशी आहे; आपली निरागसता सिद्ध करण्यासाठी नव्हे तर त्याच्या शुद्ध प्रेमाला दूषित करणार्या गोष्टीपासून स्वतःला शुद्ध करण्यासाठी. बायबल या कल्पनाचित्रांचा उपयोग करते

आमच्या प्रभु येशू ख्रिस्ताच्या पित्याची, देवाची स्तुति असो! त्याच्या महान दयेमुळे त्याने आमचा नवा जन्म होऊ दिला, आणि येशूला मेलेल्यातून उठविण्याने जिवंत व नवीन आशा दिली. आणि ज्याचा कधी नाश होत नाही, ज्याच्यावर काही दोष नाही, व जे कधी झिजत नाही असे वतन स्वर्गात आपल्यासाठी राखून ठेवले आहे.

आणि शेवटच्या काळात प्रगट करण्यात येणारे तारण तुम्हाला मिळावे म्हणून विश्वासाच्या द्वारे, देवाच्या सामर्थ्याने तुमचे रक्षण केले आहे. वेगवेगळ्या प्रकारच्या पिडांनी काही काळापर्यंत तुम्ही दु:खी होणे जरी जरुरीचे असले, तरी यामुळे आनंद करीत आहा. नाशवंत सोने शुध्द करण्याकरिता अग्नित टाकले जाते. त्याहून अधिक मौल्यवान अशा तुमच्या विश्वासाची कसोटी व्हावी, आणि येशू ख्रिस्ताच्या परत येण्याच्या वेळी तो खरा ठरावा आणि तुम्हाला स्तुति, गौरव व सन्मान मिळावा याची आवश्यकता आहे.

जरी तुम्ही येशूला पाहिले नाही, तरी तुम्ही त्याच्यावर प्रीति करता. जरी आता तुम्ही त्याच्याकडे पाहू शकत नसला तरी तुम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवता आणि तुम्ही व्यक्त करता येणार नाही, अशा गौरवी आनंदाने भरला आहात. तुमच्या विश्वासाचे ध्येय जे तुमच्या आत्म्याचे तारण ते तुम्हाला प्राप्त होत आहे.

1 पेत्र 1:3-9

एका मोठ्या विवाहासाठी

बायबलमधील महाकाव्याचा अंत विवाहाने होतो

बायबल घोषित करते की येशू पुन्हा त्याच्या प्रेमिकेसाठी परत येईल आणि असे केल्यावर तो तिला त्याची वधू बनवेल. म्हणूनच, सर्व महान महाकाव्यांप्रमाणेच बायबलचा शेवट विवाहाने होतो. येशूने जी किंमत दिली तिने या लग्नाचा मार्ग मोकळा झाला आहे. ते लग्न लाक्षणिक नसून वास्तविक आहे, आणि त्याचे लग्नाचे आमंत्रण स्वीकारणार्यांस तो ‘ख्रिस्ताची वधू’ म्हणतो. जसे म्हटले आहे  :

आपण उल्हास करु व आनंदात राहू!
    आणि त्याचे गौरव करु
कारण कोकऱ्याचे लग्न जवळ आले आहे.
    आणि त्याच्या वधूने स्वतःला नटवून तयार केले आ

हेप्रकटीकरण 19:7

जे येशूच्या मुक्ततेचा प्रस्ताव स्वीकार करतात ते त्याची ‘वधू’ ठरतात. ह्या स्वर्गीय लग्नाचा तो आपल्या सर्वांना प्रस्ताव देतो. आपण आणि मी त्याच्या लग्नात यावे या आमंत्रणासह बायबलचा शेवट होतो.

17 आत्मा आणि नवरी असे म्हणतात की, “ये!” आणि जो कोणी हे ऐकतो, तो असे म्हणो की, “ये!” आणि जो तहानेला आहे, तो येवो, ज्या कोणाला पाहिजे, तो फुकट दिले जाणारे जीवनी पाणी घेवो

.प्रकटीकरण 22:17

महाकाव्यात प्रवेश करा : प्रतिसाद देऊन

येशूमध्ये आपल्याला देण्यात आलेले नाते समजण्यासाठी रामायणातील सीता आणि राम यांच्यातील नात्याचा भिग म्हणून उपयोग केला गेला आहे. हे आपल्यावर प्रेम करणाऱ्या देवाचे स्वर्गीय प्रणय आहे. जो कोणी त्याच्या लग्नाचा प्रस्ताव स्वीकार करील त्याच्याशी तो त्याची वधू म्हणून लग्न करेल. कोणत्याही विवाहाच्या प्रस्तावासारखे हा प्रस्ताव स्वीकारायचा की नाही, याविषयी आपली सक्रिय भूमिका असते. हा प्रस्ताव स्वीकारताना आपण त्या चिरंतन महाकाव्यामध्ये प्रवेश कराल जे रामायण महाकाव्याच्या भव्यतेपेक्षा श्रेष्ठ आहे.

येशूचे पुनरुत्थान: मिथक की इतिहास?

पुराण, रामायण, आणि महाभारत या ग्रंथांत असे वर्णन आहे की आठ चिरंजीवी लोक युगाच्या समाप्तीपर्यंत जिवंत राहतील अशी ख्याती आहे. जर या पुराणकथा ऐतिहासिक आहेत तर हे चिरंजीवी आज पृथ्वीवर जगत आहेत, आणि हजारों वर्षे जगत राहतील.

हे चिरंजीवी आहेत:

  • त्रेता युगाच्या शेवटी जन्मलेल्या महाभारताची रचना करणारे वेद व्यास.
  • रामायणात वर्णन केल्याप्रमाणे ब्रह्मचारींपैकी एक हनुमानाने रामाची सेवा केली.
  • परशुराम, याजक-योद्धा आणि विष्णूचा सहावा अवतार, सर्व युद्धात कुशल.
  • रामला शरण गेलेला रावणाचा भाऊ विभीषण. रावणाला मारल्यानंतर रामाने विभीषणास लंकेचा राजा म्हणून मुकुट घातला त्याला दीर्घायुष्याचा वर मिळाला होता की तो महायुगाच्या शेवटापर्यंत जिवंत राहील.
  • कुरुक्षेत्र युद्धात एकट्याने वाचलेले अश्वत्थामा, आणि कृपा अजूनही जिवंत आहेत. अश्वत्थामाने काही लोकांना बेकायदेशीरपणे मारले म्हणून कृष्णाने त्याला पृथ्वीवर भटकण्याचा व असाध्य फोडांनी त्याचे शरीर झाकलेले असेल असा शाप दिला.
  • महाबली, (राजा बाली चक्रवर्ती) केरळच्या आसपास कुठेतरी राक्षस-राजा होता. तो इतका शक्तिशाली होता की देवांना त्याची भिती वाटत असे. तर विष्णूचा ठेंगणा अवतार वामनाने त्यालाफसवून त्याला पाताळात पाठविले.
  • महाभारतात राजकुमारांचा गुरु कृपा हा कुरुक्षेत्र युद्धात वाचलेल्या तीन कौरवांपैकी एक होता. असा अद्भुत गुरू असल्याने कृष्णाने त्यांना अमरत्व दिले आणि तो आजही जिवंत आहे.
  • महाभारतात उल्लेखिलेला मार्कंडेय हा एक प्राचीन ऋषी आहे, ज्याला शिवाने त्याच्यावरील भक्तीमुळे अमरत्वाचा वर दिलाण्

चिरंजीव ऐतिहासिक आहेत?

प्रेरणादाक म्हणून जरी त्यांचा आदर केला जात असला तरीही इतिहासामध्ये चिरंजीवांची स्वीकृती असमर्थित आहे. कोणत्याही इतिहासकाराने त्यांच्याबरोबर प्रत्यक्षदर्शी भेट घेतल्याचे नोंदविले नाही. पौराणिक कथांमध्ये उल्लेखिलेली कोणतीही ठिकाणे भौगोलिकदृष्ट्या आढळलेली नाहीत. महाभारत, रामायण आणि पुराणांसारखे लेखी स्रोत ऐतिहासिकदृष्ट्या सत्यापित करणे अवघड आहेत. उदाहरणार्थ, विद्वानांचे मूल्यांकन आहे की रामायण इ.स.पू. 5 व्या शतकात लिहिले गेले होते. परंतु मांडणी 870000 वर्षांपूर्वीच्या त्रेता युगात आहे, जो या घटनांस क्वचितच प्रत्यक्षदर्शी स्त्रोत ठरवितो. त्याचप्रमाणे महाभारतही ई. स. पू. 3 रे शतक आणि ईस्वी 3 रे शतक या दरम्यान रचले गेले होते, पण त्यात शक्यतः ई. स. पू. 8-9 व्या शतकातील घटनांचे वर्णन आहे. लेखकांनी वर्णन केलेल्या घटना त्यांनी पाहिल्या नव्हत्या कारण त्या शेकडो वर्षांपूर्वी घडल्या होत्या.

येशूच्या पुनरुत्थानाची ऐतिहासिकदृष्ट्या तपासणी केली गेली.

येशूच्या पुनरुत्थानाच्या आणि नवीन जीवनाच्या बायबलच्या दाव्याबद्दल काय? येशूचे पुनरुत्थान हे चिरंजीवींप्रमाणे पौराणिक आहे की ते ऐतिहासिक आहे?

याचा थेट परिणाम आपल्यावर होत असल्याने याची तपासणी करण्यासारखे आहे. आपण कितीही पैसा, शिक्षण, आरोग्य आणि इतर उद्दिष्टे साध्य केली तरी आपण मरणार आहोत. जर येशूने मृत्यूला पराभूत केले असेल तर आपल्याला जवळ असलेल्या मृत्यूस तोंड देत असतांना हे आशा देते. त्याच्या पुनरुत्थानाचे समर्थन करणारी काही ऐतिहासिक माहिती येथे आपण पाहतो.

येशूची ऐतिहासिक पार्श्वभूमी

येशू अस्तित्वात होता आणि इतिहासाच्या मार्गात बदल घडवून आणणारा सार्वजनिक मृत्यू मरण पावला हे निश्चित आहे. जगीक इतिहासामध्ये येशूविषयी आणि त्याच्या दिवसातील जगावरील त्याच्या प्रभावाचे अनेक उल्लेख नोंदवले गेले आहेत. त्यापैकी दोन पाहू या.

टॅसिटस

रोमन सम्राट नीरोने 1 ल्या शतकातील ख्रिस्ती लोकांना (ईस्वी सन 65 मध्ये) कसे मारले याची नोंद करीत असतांना रोमन राज्यपाल-इतिहासकार टॅसिटस याने येशूचा एक उल्लेखनीय संदर्भ लिहिला. टॅसिटसने जे लिहिले ते येथे आहे.

‘सामान्यतः ख्रिस्ती म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या लोकांस ‘नीरोने अतोनात यातनांसह शिक्षा दिली, ज्यांचा त्यांच्या विशाल संख्येमुळे द्वेष केला जात असे. या नावाचा संस्थापक ख्रिस्त याचा टाइबेरियसच्या कारकिर्दीतील यहूदियाचा राज्यपाल पंतय पिलात याने वध केला; परंतु काही काळासाठी दडपलेली धोकादायक अंधश्रद्धा पुन्हा केवळ यहूदियात नव्हे, जेथे हा उपद्रव उद्भवला होता, तर रोमच्या नगरातही पसरली.’टॅसिटस.

बखर 15. 44. 112 ईस्वी सन्

टॅसिटस या गोष्टींची पुष्टी करतो:

1. येशू अस्तित्वात होता,

2. पंतय पिलाताने त्याला मरणदंड दिला

3. यहूदिया/यरूशलेम

4. सन 65 पर्यंत येशूवरील विश्वास इतक्या प्रबळतेने भूमध्यक्षेत्र ओलांडून रोमपर्यंत पसरला होता की रोमचा सम्राट नीरो याला वाटले की त्याला त्याचा नायनाट करावा लागेल.

हे लक्षात घ्या की टॅसिटस या चळवळीचा विचार प्रतिकूल साक्षीदार म्हणून करीत असल्याने असे बोलत आहे कारण त्याला येशूने सुरू केलेली चळवळ ‘दुष्ट अंधश्रद्धा’ वाटते. तो याला विरोध करतो, पण त्याचे ऐतिहासिकत्व नाकारत नाही.

जोसेफस

पहिल्या शतकातील यहूदी लष्करी नेता/इतिहासकार जोसेफस याने पहिल्या शतकात लेखन केले व यहूदी इतिहासाच्या सुरुवातीपासूनच त्याच्या काळापर्यंत सारांश दिला. असे करीत असतांना त्याने येशूची वेळ आणि कारकीर्द याविषयी खालील शब्दांत मांडले:

‘यावेळी एक बुद्धिमान इसम होता…येशू…चांगले आणि…सद्गुणी. आणि यहूदी तसेच इतर देशातील अनेक लोक येशूचे शिष्य झाले. पिलाताने त्याला वधस्तंभावर खिळून मारण्याची शिक्षा दिली. आणि जे त्याचे शिष्य झाले होते त्यांनी त्याचे शिष्यत्व सोडले नाही. त्यांनी सांगितले की त्याच्या वधस्तंभारोहणाच्या तीन दिवसानंतर त्याने त्यांस दर्शन दिले आणि हे की तो जिवंत होता.

जोसेफस. 90 .. पुरातन वस्तू 18.33

जोसेफस याची पुष्टी करतो की:

1. येशू अस्तित्वात होता,

2. तो एक धार्मिक शिक्षक होता,

3. त्याच्या शिष्यांनी जाहीरपणे येशूच्या पुनरुत्थानाची घोषणा केली.

या ऐतिहासिक झलकांवरून हे दिसून येते की ख्रिस्ताचा मृत्यू ही एक सुप्रसिद्ध घटना होती आणि त्याच्या शिष्यांनी त्याच्या पुनरुत्थानाचा मुद्दा ग्रीक-रोमन जगावर ठसवून टाकला.

जोसेफसआणिटॅसिटसयांनीपुष्टीकेलीकीयेशूचीचळवळयहूदियातसुरुझालीहोतीपणलवकरचरोममध्येपसरली

बायबलमधील ऐतिहासिक पार्श्वभूमी

इतिहासकार लूक पुढे समजावितो की प्राचीन जगामध्ये हा विश्वास कसा वाढला. बायबलच्या प्रेषितांच्या कृत्यांच्या पुस्तकातील त्याचा उतारा येथे आहे:

त्र व योहान लोकांशी बोलत असताना, काही लोक त्यांच्याकडे आले. त्यातील काही यहूदी याजक, मंदिराचे रक्षण करणाऱ्या शिपायांचा कप्तान व काही सदूकी लोक होते.
2 ते चिडले होते. कारण दोन प्रेषित लोकांना शिकवीत होते. पेत्र व योहान लोकांना शिकवीत होते की, येशूच्या सामर्थ्याने मेलेली माणसे पुन्हा उठतील.
3 यहूदी पुढाऱ्यानी व नियमास्त्र शिक्षकांनी पेत्र व योहानाला धरले व तुरुंगात टाकले. अगोदरच रात्र झाली होती, म्हणून त्यांनी पेत्र व योहान यांना दुसऱ्या दिवसापर्यंत तुरुंगात ठेवले.
4 परंतु पेत्र व योहान यांचा संदेश ऐकणाऱ्या पुष्कळ लोकांनी, त्यांनी सांगितलेल्या गोष्टींवर विश्वास ठेवला. विश्वासणाऱ्यांच्या गटामध्ये सुमारे पाच हजार लोक होते.
5 दुसऱ्या दिवशी यहूदी लोकांचे पुढारी, वडीलजन, व नियमशास्त्र शिकविणारे शिक्षक यरुशलेममध्ये एकत्र जमले.
6 हन्ना (प्रमख याजक), केफा, योहान आणि अलेक्यांद्र हे तेथे होते. तसेच प्रमुख याजकाच्या घरातील प्रत्येक जण हजर होता.
7 त्यांनी पेत्र व योहान यांना सर्वांसमोर उभे राहण्यास सांगितले, यहूदी पुढाऱ्यांनी पुष्कळ वेळ त्यांना विचारले. “या लंगड्या माणसाला तुम्ही कसे बरे केले? कोणत्या शक्तीचा उपयोग तुम्ही केला? कोणाच्या अधिकाराने हे तुम्ही केले?”
8 मग पेत्र पवित्र आत्म्याने भरला गेला. तो त्यांना म्हणाला, “अहो पुढाऱ्यांनो आणि वडीलधारी लोकांनो;
9 या लंगड्या माणासाच्या बाबतीत जी चांगली गोष्ट झाली त्याबद्दल तुम्ही आम्हांला प्रश्न विचारीत आहात काय? तुम्ही आम्हांला विचारीत आहात का की याला कोणी बरे केले?
10 तुम्ही सर्वांनी आणि यहूदी लोकांनी समजून घ्यावे अशी आमची इच्छा आहे, ती ही की, नासरेथच्या येशू ख्रिस्ताच्या सामर्थ्याने हा मनुष्य बरा झाला! तुम्ही येशूला वधस्तंभावर खिळले. देवाने त्याला मरणातून उठविले. हा मनुष्य लंगडा होता, पण आता तो चांगला झाला आहे. आणि येशूच्या सामर्थ्यामुळे तुमच्यासमोर उभा राहू शकत आहे!
11 ‘तुम्ही बांधणारांनी जो दगड नापसंत केला, जो पुढे कोनशिल झाला तोच हा येशू होय.’
12 येशू हा एकमेव आहे जो लोकांना तारु शकेल. त्याचे नाव हेच सामर्थ्य फक्त जगामध्ये आहे जे लोकांना तारण्यासाठी दिले आहे, आमचे तारण येशूद्वारे झालेच पाहिजे!”
13 यहूदी लोकांना समजले की, पेत्र व योहान यांचे खास प्रशिक्षण किंवा शिक्षण झालेले नाही. पण पुढाऱ्यांनी हे सुद्धा पाहिले की, पेत्र व योहान बोलायला घाबरत नव्हते. म्हणून पुढारी आश्चर्यचकित झाले. मग त्यांना उमगले की, पेत्र व योहान येशूबरोबर होते.
14 त्यांनी पाहिले की, तो लंगडा मनुष्य तेथे दोन प्रेषितांसह उभा आहे. त्यांनी पाहिले की, तो मनुष्य बरा झालेला आहे. म्हणून ते प्रेषितांविरुद्ध काही बोलू शकत नव्हते.
15 यहूदी पुढारी त्यांना म्हणाले की, त्यांनी सभा सोडून जावे. मग पुढारी काय करायला हवे याविषयी एकमेकांमध्ये विचारविनिमय करु लागले.
16 ते म्हणाले, “या मनुष्यांचे आपण काय करावे? यरुशलेममधील प्रत्येक व्यक्ति हे जाणतो की, त्यांनी एक महान चमत्कार केला आहे, हे स्पष्ट आहे. आपण असे म्हणू शकत नाही की ते खरे नाही.
17 परंतु आपण त्यांना त्या माणसाविषेयी (येशूविषयी) सांगण्यास (प्रतिबंध करु) घाबरुन सोडू. मग ही समस्या लोकांमध्ये पसरणार नाही.”

प्रेषितांचीकृत्ये 4:1-17 ईस्वीसन 63

अधिकाऱ्याचा आणखी विरोध

17 प्रमुख याजक आणि त्याचे सर्व मित्र (सदूकी नावाचा एक गट) यांना फार हेवा वाट लागला.
18 त्यांनी प्रेषितांना धरले आणि तुरुंगात टाकले.
19 पण रात्रीच्या वेळी देवाच्या दूताने तुरुंगाचा दरवाजा उघडला. देवदूताने प्रेषितांना बाहेर आणले आणि म्हणाला,
20 “जा आणि मंदिरात उभे राहा. येशू रिव्रस्तामधील जे नवीन जीवन आहे त्याविषयी लोकांना सांगा.”
21 जेव्हा प्रेषितांनी हे ऐकले, त्यांनी ती आज्ञा पाळली आणि मंदिरात गेले. ती पहाटेची वेळ होती, आणि तेथे लोकांना शिक्षण देऊ लागले, प्रमुख याजक व त्याचे मित्र सभास्थानात आले. त्यांनी यहूदी पुढाऱ्यांची सभा आणि सर्व वडीलजन, जे यहूदी लोकांचे नेते होते यांची एकत्र सभा बोलाविली. मग प्रेषितांना तेथे घेऊन येण्यासाठी काही जणांना तुरुंगात पाठविले.
22 जेव्हा शिपाई तुरुंगामध्ये त्यांना पाहावयास गेले, तेव्हा त्यांना आतमध्ये प्रेषित आढळले नाहीत. म्हणून त्यांनी परत जाऊन यहूदी पुढाऱ्यांना त्याविषयी सांगितले.
23 शिपाई म्हणाले, “तुरुंगाची दारे बंद केलेली व त्यांसा कुलुप लावलेले होते. तसेच पहारेकरीही दारावर पहारा देत आहेत. परंतु आम्ही जेव्हा दार उघडले, तेव्हा आतमध्ये कोणीच आढळले नाही!”
24 मंदिराच्या पहारेकऱ्यांच्या सरदाराने आणि प्रमुख याजकाने हे शब्द ऐकले. ते गोंधळात पडले, व यानंतर काय होईल याबद्दल बुचकळ्यात पडले.
25 नंतर कोणी एक आला आणि म्हणाला, “ज्या लोकांना तुम्ही तुरुंगात टाकले ते तर मंदिरात उभे राहून लोकांना शिक्षण देत आहेत!”
26 तेव्हा कप्तान व त्याचे लोक बाहेर गेले व प्रेषितांना पुन्हा घेऊन आले. त्यावेळी त्यांनी बळाचा वापर केला नाही, कारण त्यांना लोकांचे भय वाटले व असे वाटले की लोक कदाचित त्यांना दगडमार करतील.
27 त्यांनी प्रेषितांना आणून सभेपुढे उभे केले. प्रमुख याजकाने प्रेषितांना प्रश्न विचारले.
28 तो म्हणाला, “आम्ही तुम्हांला (येशू) या मनुष्याच्या नावाने शिक्षण देऊ नका म्हणून ताकीद दिली होती. आणि तरीही तुम्ही तुमच्या शिकवणुकीचा प्रसार सर्व यरुशलेमभर केलात. आणि या मनुष्याच्या (येशूच्या) मरणाचा दोष आमच्यावर ठेवण्यासाठी तुम्ही प्रयत्न करीत आहात.”
29 पेत्र व इतर प्रेषितांनी उत्तर दिले, “आम्हांला देवाची आज्ञा पाळलीच पाहिजे, तुमची नाही!
30 तुम्ही येशूला मारले. तुम्ही त्याला वधस्तंभावर खिळले. परंतु त्याच देवाने, जो आमच्या वाडवडिलांचा (पूर्वजांचा) देव होता, त्याने येशूला मरणातून उठविले!
31 देवाने त्याला उठविले व आपल्या उजवीकडे बसाविले. देवाने येशूला राजपुत्र व उद्धारकर्ता म्हणून उजवीकडे बसविले. देवाने हे यासाठी केले की, यहूदी लोकांनी त्यांची ह्रदये व जीविते बदलावीत. ह्या गोष्टी घडताना आम्ही पाहिल्या.
32 पवित्र आत्मासुद्धा हे खरे आहे हे दर्शवितो. जे लोक देवाची आज्ञा पाळतात त्या सर्वांना त्याने पवित्र आत्मा दिलेला आहे.”
33 जेव्हा यहूदी सभेच्या पुढाऱ्यांनी हे शब्द ऐकले, तेव्हा ते खूप रागावले. त्यांनी प्रेषितांना जिवे मारण्यासंबधी विचार सुरु केला.
34 सभेमध्ये गमलीएल नावाचा एक परुशी उभा राहिला. नियमशास्त्राचा तो शिक्षक होता. आणि सर्व लोक त्याला मान देत असत, त्याने लोकांना सांगितले की, काही वेळासाठी प्रेषितांना बाहेर पाठवा.
35 नंतर तो त्यांना म्हणाला, “इस्राएलच्या लोकांनो, या लोकांना जे काही करण्याचा विचार तुम्ही करीत आहात त्याबद्दल सावधगिरी बाळगा.
36 काही काळापूर्वी थुदासचा जन्म झाला. आपण कोणी थोर असल्याचा दावा त्याने केला. सुमारे चारशे जण त्याला जाऊन मिळाले, पण त्याला ठार मारण्यात आले त्याचवेळी त्याचे अनुयायीही पांगले, ते काहीच करु शकले नाहीत.
37 नंतर, गालीलातून यहूदा नावाचा माणूस आला. ती वेळ जनगणनेची होती. त्यानेही काही अनुयायांचे नेतृत्व केले. त्यालासुद्धा मारण्यात आले. व त्याचे सर्व अनुयायी पांगले व पळून गेले.
38 म्हणून आता मी तुम्हांला सांगतो: या लोकांपासून दूर राहा. त्यांना एकटे सोडा. जर त्यांच्या योजना मनुष्यांच्या असतील तर ते अपयशी ठरतील.
39 पण जर हे देवापासून असतील तर तुम्ही त्यांना रोखू शकणार नाही. उलट तुम्ही देवाविरुद्ध लढत आहात असे होईल!”यहूदी लोकांनी गमलीएलचा सल्ला मानला.
40 त्यांनी पेषितांना पुन्हा बोलाविले, त्यांना फटके मारले. आणि येशूच्या नावाने पुन्हा त्यांनी काही बोलू नये असा आदेश दिला. आणि त्यांनी प्रेषितांना सोडून दिले.
41 प्रेषित सभा सोडून गेले. येशूच्या नावासाठी आपण निंदानालस्ती सहन करण्याच्या योग्यतेचे ठरलो यामुळे ते आंनदी झाले.

प्रेषितांचीकृत्ये 5:17-41

हा नवीन विश्वास रोखण्यासाठी यहूदी नेते कोणत्या सीमेपर्यंत गेले ते पहा. हे प्रारंभिक वादविवाद यरूशलेमात झाले, त्याच शहरात, जेथे काही आठवड्यांपूर्वीच त्यांनी येशूला जाहीरपणे मारले होते.

या ऐतिहासिक माहितीवरून आपण पऱ्यायांचे मूल्यमापन करून पुनरुत्थानाचे परीक्षण करू शकतो, काय अर्थ प्राप्त होतो ते पाहून तपासू शकतो.

येशूचे शरीर आणि थडगे

मृत ख्रिस्ताच्या थडग्याविषयी दोनच पर्याय अस्तित्वात आहेत. एकतर त्या ईस्टर रविवारी सकाळी थडगे रिकामे होते किंवा त्यात त्याचा मृतदेह आहे. इतर कोणतेही पर्याय नाहीत.

पुनरुत्थानास विरोध असलेल्या यहूदी नेत्यांनी संदेशास एखाद्या देहाद्वारे त्याचे खंडन केले नाही

थडगे जेथे येशूचा मृतदेह होता मंदिरापासून दूर नव्हते जेथे येशूचे शिष्य गर्दीत ओरडत होते की तो मेलेल्यातून उठला आहे. यहूदी नेत्यांना थडग्यात मृतदेह दाखवून त्यांच्या पुनरुत्थानाच्या संदेशास असत्य ठरविणे सोपे झाले असते. इतिहास दर्शवितो की पुनरुत्थानाचा संदेश (जो थडग्यात अजूनही  शरीर आहे असे म्हणून सिद्ध केलेला नाही) स्वतः थडग्याजवळ सुरू झाला जिथे पुरावा प्रत्येकासाठी उपलब्ध होता. यहूदी नेत्यांनी मृतदेह दाखवून त्यांच्या संदेशाचे खंडन केले नाही कारण दाखविण्यासाठी थडग्यात शरीर नव्हते.

यरूशलेमेमध्ये पुनरुत्थानाच्या संदेशावर हजारो लोकांनी विश्वास केला

यावेळी यरूशलेमेमध्ये येशूच्या शारीरिक पुनरुत्थानावर विश्वास ठेवण्यासाठी हजारो लोकांनी तारण प्राप्त केले. जर आपण पेत्राचे व्याख्यान ऐकणाऱ्यापैकी  एक असता, आणि असा विचार केला असता की, त्याचा संदेश खरा आहे काय, तर आपण किमान जेवणाची सुट्टी घेऊन थडग्याजवळ जाऊन तेथे मृतदेह आहे काय याचा शोध घेतला नसता काय? येशूचा मृतदेह थडग्यात असता तर कोणीही प्रेषितांच्या संदेशावर विश्वास ठेवला नसता. परंतु यरूशलेमापासून सुरूवात करून त्यांनी हजारो अनुयायी मिळविल्याची इतिहासाची नोंद आहे. यरूशलेमात त्याचे शरीर असतांना हे अशक्य झाले असते. येशूचे शरीर थडग्यात असते तर हास्यप्रद ठरले असते. ह्याला काही अर्थ नाही.

गूगल मॅप यरूशलेम ले-आऊट. येशूच्या थडग्यासाठी (शरीरासाठी सुद्धा नाही) संभाव्य दोन जागा यरूशलेमच्या मंदिरापासून फारशी दूर नाहीत जिथे अधिकार््यांनी प्रेषितांचा संदेश थांबवण्याचा प्रयत्न केला

शिष्यांनी शरीर चोरून नेले का?

तर शरीरावर काय झाले? सर्वात गंभीर स्पष्टीकरण असे आहे की शिष्यांनी कबरेतूून शरीर चोरून नेले, ते कोठेतरी लपवले आणि त्यानंतर ते इतरांना दिशाभूल करण्यास सक्षम झाले.

असे समजा की त्यांनी हे यशस्वीरित्या केले आणि नंतर त्यांनी त्यांच्या फसवेगिरीवर आधारित धार्मिक श्रद्धा सुरू केली. पण प्रेषितांची कृत्ये आणि जोसेफस या दोहोंच्या वर्णनाकडे नजर टाकल्यास लक्षात येते की हा वाद होता “प्रेषित लोकांना शिक्षण देऊन, येशूच्या द्वारे मेलेल्यांतून पुन्हा उठणे आहे असे प्रसिद्धपणे सांगत होते.”

हाच विषय त्यांच्या लेखनात सर्वत्र आहे. दुसरा प्रेषित पौल ख्रिस्ताच्या पुनरुत्थानाचे महत्त्व कसे देतो यावर लक्ष द्या :

3 कारण मलासुद्धा पहिल्यांदा जे मिळाले ते मी तुमच्या स्वाधीन केले: ते हे की ख्रिस्त आमच्या पापांसाठी मरण पावला, हे जे वचनात लिहिले आहे.
4 व त्याला पुरण्यात आले. व तिसऱ्या दिवशी त्याला उठविण्यात आले.
5 व तो पेत्राला दिसला, नंतर बारा प्रेषितांना,
6 नंतर तो एकाच वेळी पाचशे हून अधिक बांधवांना दिसला. त्यांच्यापैकी बहुसंख्य अजूनही जिवंत आहेत, तर काही मेले आहेत.
7 नंतर तो याकोबाला दिसला, मग पुन्हा तो सर्व प्रेषितांना दिसला.
8 आणि शेवटी मी जो अवेळी जन्मलो, त्या मलासुद्धा तो दिसला.
9 कारण प्रेषितांमध्ये मी कनिष्ठ आहे, मी प्रेषित म्हणून घेण्याच्यासुद्धा योग्यतेचा नाही, कारण देवाच्या मंडळीचा मी छळ केला.
10 पण देवाच्या दयेने मी जो आहे तो मी (प्रेषित) आहे. आणि त्याची माझ्यावरची कृपा व्यर्थ गेली नाही, उलट त्या सर्वांपेक्षा अधिक काम मी केले आहे, करणारा मी नव्हतो, तर देवाची दया जी माझ्याबरोबर होती, ती करीत होती.
11 म्हणून, जरी मी तुम्हांला उपदेश केला किंवा त्यांनी उपदेश केला, तरी आम्ही सर्व हाच उपदेश करु, आणि तुम्ही यावरच विश्वास ठेवला.
12 पण जर आम्ही ख्रिस्त मेलेल्यांतून उठविला गेला आहे अशी सुवार्ता गाजवितो, तर मृतांचे पुनरुत्थान नाही असे तुमच्यातील काहीजण म्हणतात हे कसे?
13 जर मृतांचे पुनरुत्थान नाही, तर ख्रिस्त मरणातून उठविला गेला नाही,
14 आणि जर ख्रिस्त मरणातून उठविला गेला नाही तर आमचा संदेश व्यर्थ आहे आणि तुमचा विश्वासही व्यर्थ आहे.
15 आणि आम्हीसुद्धा देवाविषयीचे खोटे साक्षीदार ठरु कारण आम्ही देवासमोर शपथपूर्वक साक्ष दिली आहे की, ख्रिस्ताला मेलेल्यांतून त्याने उठविले, पण जसे ते म्हणतात त्याप्रमाणे जर देवाने ख्रिस्ताला उठविले नाही, तर मेलेले मरणातून उठविले जात नाहीत.
16 आणि जर मृतांना उठविले जात नाही, तर ख्रिस्ताला मरणातून उठविण्यात आले नाही.
17 आणि जर ख्रिस्त मरणातून उठविला गेला नाही, तर तुमचा विश्वास व्यर्थ आहे; तुम्ही अजूनसुद्धा पापातच आहात;
18 होय, आणि जे ख्रिस्तात मेलेले आहेत, त्यांचा नाश झाला आहे.
19 जर ख्रिस्तावर असलेली आमची आशा ही, फक्त या पृथ्वीवरील जीवनासाठीच असली, तर सर्व मनुष्यात आम्ही दयनीय असे आहोत.

1 करिंथ15:3-19 इ.स. 57

30 आम्हीसुद्धा प्रत्येक घटकेला धोक्याला का तोंड देतो?
31 बंधूजनहो, मी शपथपूर्वक सांगतो की, ख्रिस्त येशूमध्ये माझा तुमच्याविषयी अभिमान आहे, मी दररोज मरतो
32 इफिसात मी रानटी प्राण्याबरोबर लढलो, तर मी काय मिळविले? जर मेलेले उठविले जात नाहीत तर “आपण खाऊ पिऊ, कारण आपण उद्या मरुन जाऊ!”

1 करिंथ15:30-32

जे खोटे आहे असे आपणास माहीत आहे त्यासाठी कोणी का मरेल?

स्पष्टपणे, शिष्यांनी ख्रिस्ताच्या पुनरुत्थानास त्यांच्या संदेशाच्या केन्द्रस्थानी  ठेवले. हे खरोखर खोटे होते असे समजाकी या शिष्यांनी त्यांच्या संदेशातील प्रतिपुराव्यांनी त्यांचे असत्य उघडीस आणू नये म्हणून खरोखरच येशूचे शरीर चोरी केले होते. त्यानंतर त्यांनी जगाला यशस्वीरित्या मूर्ख बनविले असेल, परंतु जे ते स्वतः उपदेश करीत होते, लिहित होते आणि जबरदस्त उलथापालथ करतात ते खोटे आहे हे त्यांना स्वतःला माहीत असते. तरीही त्यांनी या मोहिमेसाठी त्यांचे जीवन (अक्षरशः) दिले. ते हे का करतीलजर त्यांना हे माहित होते की ते खोटे आहे?

लोक काही कारणास्तव आपला प्राण देतात कारण ज्या कारणास्तव ते लढा देतात त्या कारणावर त्यांचा विश्वास असतो किंवा कारण त्यांना त्या कारणापासून काही फायद्याची अपेक्षा असते. जर शिष्यांनी शरीर चोरले असते आणि ते लपवून ठेवले असते तर पुनरुत्थान खरे नाही हे सर्व लोकांना समजले नसते. त्यांच्या संदेशाचा प्रसार करण्यासाठी शिष्यांनी काय किंमत दिली हे त्यांच्या स्वतःच्या शब्दांमधून विचार करा. स्वतःस विचारा की जे खोटे आहे असे आपण जाणता त्यासाठी आपण अशी वैयक्तिक किंमत मोजाल का:

8 आम्हांवर चारी दिशांनी संकटे येतात, पण आम्ही अजून चिरडले गेलो नाही, गोंधळलेलो आहोत, पण निराश झालो नाही.
9 छळ झालेले असे आहोत पण टाकून दिलेले असे आम्ही नाही, खाली पडलेलो असलो तरी आमचा नाश झालेला नाही.

2 करिंथ 4:8-9

4 उलट सर्व प्रकारच्या परिस्थितीत आम्ही देवाचे सेवक होतो हे आम्ही दाखवून दिले. मग आम्हांला त्रास सोसावा लागो, नाहीतर अडचणी येवोत, छळ होवो नाहीतर वेदना होवोत. छळात, आणि दु:खात
5 फटके खाण्यात, तुंरुगवासात आणि दंग्यात, कठोर श्रमात, जागून काढलेल्या रात्रीत, भुकेले असताना,

2 करिंथ 6:4-5

24 पाच वेळेला यहूंद्याकडून मला एकोणचाळीस फटके बसले.
25 तीन वेळा काठीने मारण्यात आले, एकदा मला दगडमार करण्यात आला, तीन वेळा माझे जहाज फुटले, खुल्या समुद्रात मी एक रात्र व एक दिवास घालविला.
26 मी सातत्याने फिरत होतो, नदीच्या प्रवासात धोका होता. लुटारुंकडून धोका होता. माझ्या स्वत:च्या देशबांधवांकडून धोका होता. विदेशी लोकांकडून, शहरांमध्ये धोका होता. डोंगराळ प्रदेशात धोका होता. समुद्रात धोका होता, खोठ्या बंधूंकडून धोका होता.
27 मी कष्ट केले आणि घाम गाळला, व पुष्कळ वेळा जागरण केले. मला भूक माहीत आहे. तहान माहीत आहे. पुष्कळ वेळा मी अन्नाशिवाय राहिलो, थंडीत व उघडा असा मी राहिलो

,2 करिंथ 11:24-27

प्रेषितांचे अतूट धैर्य

जर आपण त्यांच्या आयुष्यभर अढळ वीरतेचा विचार केला तर त्यांनी स्वतःच्या संदेशावर मनापासून विश्वास ठेवला नाही ते आणखी अविश्वसनीय वाटते. परंतु जर त्यांनी त्यांवर विश्वास ठेवला असेल तर त्यांनी ख्रिस्ताचे शरीर चोरून व लपवून टाकले नाही. दारिद्र्य, मारहाण, कारावास, कठोर विरोध आणि शेवटी मृत्यूदंड (योहानास वगळता इतर सर्व प्रेषितांना शेवटी त्यांच्या संदेशाकरिता फाशी दिली गेली) या गोष्टींनी त्यांच्या हेतूंचा आढावा घेण्यासाठी दररोज संधी उपलब्ध करून दिल्या. परंतु येशूला जिवंत झालेले पाहिले आहे असा दावा करणाऱ्या प्रेषितांपैकी कोणीही आपले शब्द पुन्हा परत घेतले नाही. त्यांनी सर्व विरोधांस अतुलनीय धैऱ्याने तोंड दिले.

बागेचे रिकामे थडगे
गे बागेला थडगे टाकले

बागेतील थडगे: सुमारे 130 वर्षांपूर्वी ढिगाऱ्यातून उघडून काढलेली कबर येशूचे थडगे असणे शक्य आहे

शिष्यांचे अतूट धैर्य आणि वैमनस्यपूर्ण अधिका ऱ्यांचे मौन यामुळे वास्तविक इतिहासात येशू जिवंत झाला ही एक शक्तिशाली घटना ठरते. त्याच्या पुनरुत्थानावर आपण भरवसा ठेवू शकतो.

भक्तीचे पालन कसे करावे?

भक्ती  (भक्ती) संस्कृत भाषेतील अर्थ आहे, “आसक्ती, सहभाग, प्रेम, श्रद्धा, प्रेम, भक्ती, उपासना”. हा शब्द एखाद्या भक्ताद्वारे देवाबद्दल अतूट भक्ती आणि प्रेमाचा उल्लेख करतो. अशाप्रकारे, भक्तीसाठी भक्त आणि देवता यांच्यात एक संबंध आवश्यक आहे. भक्तीचे पालन करणाऱ्याला भक्त  म्हणतात. भक्त बहुधा त्यांची भक्ती विष्णू (वैष्णववाद), शिव (शैववाद) किंवा देवी (शक्तीवाद) प्रत करतात. परंतु काहीजण भक्ती (उदा. कृष्णा) साठी इतर देवतांची निवड करतात.

भक्तीचे पालन करण्यासाठी भावना आणि बुद्धी दोन्हीमध्ये गुंतलेले प्रेम आणि भक्ती आवश्यक आहे. भक्ती हे देवाप्रत कर्मकांड नव्हे तर वर्तन, नीतिशास्त्र आणि अध्यात्म यांचा समावेश असलेल्या मार्गावर सहभाग आहेे. यात इतर गोष्टींबरोबरच एखाद्याच्या मनाची स्थिती परिष्कृत करणे, देवाला ओळखणे, देवामध्ये भाग घेणे आणि परमेश्वरास  आपल्याठायी ग्रहण करणे यांचा समावेश आहे. भक्त घेत असलेल्या आध्यात्मिक मार्गाला भक्तीमार्ग म्हणतात. परमेश्वराप्रत भक्ती दर्शविणारी बरीच कविता आणि बरीच गाणी गेल्या अनेक वर्षांत लिहिली गेली आहेत आणि गायल्या गेली आहेत.

देवापासून भक्ती

भक्तांनी विविध देवतां साठी  अनेक भक्तीगीते आणि कविता लिहिल्या आहेत, परंतु काही देवतांनी भक्तीगीते आणि कविता मानवांसाठी रचल्या आहेत. भक्तीचे प्रकार घडवणाऱ्या दंतकथा मानवी मृत्यूसाठी दैवी भक्तीने कधीच प्रारंभ होत नाहीत. भगवान रामांप्रत हनुमानाची भावना सेवका (दास्य भाव) सारखी आहे; अर्जुन आणि वृंदावन मेंढपाळ मुलांची कृष्णाप्रत भावना मित्राची आहे (सखा भाव); कृष्णाप्रत राधाची भावना म्हणजे प्रेम (माधुर्य भाव); आणि यशोदाचे, बालपणात कृष्णाची देखभाल करणे म्हणजे स्नेह (वात्सल्य भाव) होय.

 रामाबद्दलची भक्ती बऱ्याचदा भक्तीचे उदाहरण म्हणून दिली जाते

तरीही यापैकी कोणतीही उदाहरणे मानवांप्रत दैवी भक्तीचा प्रारंभ म्हणून सुरू होत नाहीत. मनुष्याप्रत देवाची भक्ती इतकी क्वचित आहे की आम्ही का म्हणून विचारण्याचा विचार करीत नाही. जर आपण आपली भक्ती परत प्रतिसाद देणार््या देवाला दिली जो आपल्या भक्तीस परत प्रतिसाद देऊ शकतो, तर या देवास भक्ती सुरू करण्यासाठी थांबण्याची गरज नाही, देव स्वतः प्रथम सुरूवात करू शकेल.

याप्रकारे भक्तीकडे पाहणे म्हणजे माणसापासून देवाकडे ऐवजी देवापासून माणसाकडे, यावरून आपण स्वतः भक्ती कशी करावी हे समजून घेऊ शकतो.

इब्री गीत आणि दैवी भक्ती

इब्री वेदांमध्ये मनुष्यापासून देवाकडे ऐवजी देवाकडून माणसाप्रत तयार केलेल्या कविता आणि गाणी आहेत. हा संग्रह, ज्यास स्तोत्रे म्हणता, इब्री गीत आहेत. लोकांद्वारे लिहिलेले असले तरी त्यांच्या लेखकांनी असा दावा केला आहे की देवाने त्यांच्या रचनेसाठी प्रेरित केले आणि अशाप्रकारे त्याच्या आहेत. पण हे सत्य आहे की नाही हे कसे कळेल? आम्हाला हे माहित आहे कारण त्यांनी वास्तविक मानवी इतिहासाचे पूर्वज्ञान केले किंवा भाकीत केले आणि आपण या भाकिताचे परीक्षण करू शकतो.

उदाहरणार्थ स्तोत्र 22 घ्या. हे इब्री राजा दावीद याने ई. स. पू. 1000 मध्ये लिहिले (त्याने देखील येणाऱ्या ‘ख्रिस्ता’ला आधीच पाहिले). यात अशा व्यक्तीची प्रशंसा केली आहे ज्याचे हात-पाय ‘भोसले’ गेलेत, त्यानंतर त्याला ‘मृत्यूच्या धूळीत घातले’ पण नंतर ‘पृथ्वीवरील सर्व’ कुटुंबांसाठी त्याने मोठा विजय मिळविला. प्रश्न आहे कोण?

आणि का?

याचे उत्तर आम्हाला भक्ती अधिक चांगल्याप्रकारे समजण्यास मदत करते.

देवाची भक्तीचे प्रमाण स्तोत्र 22 मध्ये दिसून येते पूर्वविचार

आपण येथे संपूर्ण स्तोत्र 22 वाचू शकता. समानता रेखंकित करण्यासाठी रंगसंगतीसह खालील सारणी शुभवर्तमानांत नमूद करण्यात आलेल्या येशूच्या वधस्तंभाच्या वर्णनासह स्तोत्र 22 दर्शविते.

शुभवर्तमानातील वधस्तंभाच्या अहवालाशी तुलना करता स्तोत्र २२

येशूचे वधस्तंभारोहण प्रत्यक्ष पाहणार्यांनी शुभवर्तमान लिहिले. परंतु दाविदाने त्याचा अनुभव घेत असलेल्या व्यक्तीच्या दृष्टीकोनातून – 1000 वर्षांपूर्वी स्तोत्र 22 रचले आहे. या लेखनांतील समानता आपण कशी समजावू शकतो? हा योगायोग आहे काय की माहिती इतकी अचूकपणे जुळली आहे की सैनिकांनी कपडे आपसात वाटून घेतले (त्यांनी शिवणातील कपड्यांचे विभाजन केले) आणि कपड्यांसाठी चिठ्ठ्या टाकल्या (अखंड कपड्याचे विभाजन केल्याने ते खराब होईल म्हणून त्यांनी त्यासाठी जुगार लावला). रोमन लोकांनी वधस्तंभाचा शोध लावण्यापूर्वी दाविदाने स्तोत्र 22 रचले होते, परंतु यात वधस्तंभाच्या तपशीलांचे वर्णन केले आहे (हात व पाय छेदणे, सांध्यातून हाडांचे बाहेर पडणे – बळी पडलेला वधस्तंभास लटकत असतांना).

याव्यतिरिक्त, योहानाच्या शुभवर्तमानात अशी नोंद आहे की जेव्हा येशूच्या बाजूस भाला मारण्यात आला तेव्हा रक्त आणि पाणी वाहून निघाले आणि हे हृदयाच्या आसपास द्रवपदार्थाच्या जमण्याचे लक्षण आहे. संकेत देते. अशा प्रकारे येशू हृदयविकाराच्या झटक्याने मरण पावला, स्तोत्र 22 च्या वर्णनाशी हे जुळते ‘माझे हृदय मेणासारखे झाले आहे’. ‘छेदलेला’ भाषांतरित केलेल्या इब्री शब्दाचा शाब्दिक अर्थ ‘सिंहासारखा’ आहे. दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, जेव्हा त्यांनी त्याला ‘छेदिले’ तेव्हा सिंह आपल्या शिकार  केलेल्या प्राण्यास जसे जख्मी करतो तसे सैनिकांनी त्याचे हात व पाय फोडले.

स्तोत्र 22 आणि येशूची भक्ती

स्तोत्र 22 वरील सारणीतील 18व्या वचनाने समाप्त होत नाही. ते पुढे चालू राहते. येथे लक्षात ठेवा की हे शेवटी किती विजयशाली आहे – मृत्यूनंतर!

दीन जन अन्न सेवन करून तृप्त होतील; परमेश्वराला शरण जाणारे त्याची स्तुती करतील; तुम्ही  चिरंजीव असा.27 दिगंतरीचे सर्व जन परमेश्वराला स्मरून त्याच्याकडे वळतील; सगळी राष्ट्रकुले तुला दंडवत घालतील. 28 कारण राज्य परमेश्वराचे आहे; तोच राष्ट्रांचा शास्ता आहे. 29 पृथ्वीवरील सर्व थोर लोक भोजन करतील व त्याला भजतील; धुळीस मिळणारे सर्व त्याला नमन करतील, ज्याला आपला जीव वाचवता येत नाही तोही नमेल. 30 त्यांचे वंशजही त्याची सेवा करतील; पुढील पिढीच्या लोकांना प्रभूविषयी कथन करतील. 31 तेही येऊन भावी पिढीला त्याचे न्याय्यत्व कळवतील. त्यानेच हे सिद्धीस नेले असे म्हणतील.

स्तोत्र 22:26-26-31

आज जगत असलेल्या आपणासाठी आणि माझ्यासाठी दूरदर्शी विचार  

हे यापुढे या व्यक्तीच्या मृत्यूच्या तपशीलांचे वर्णन करीत नाही, ज्याविषयी स्तोत्राच्या सुरुवातीस वर्णन करण्यात आले आहे. दावीद आता भविष्यात, येशूच्या पुनरुत्थानानंतर पाहतो, पुढील ‘वंशावर’ आणि ‘भावी पिढ्यांवर’ (वचन 30) होणाऱ्या प्रभावाविषयी संबोधित करतो.. हे आपण आहोत जे येशूच्या 2000 वर्षांनंतर जगत आहोत. दावीद गातो की, ‘ज्याचे हात व पाय छेदिले गेले’ त्या ह्या माणसाने भयंकर मृत्यूला तोंड दिले त्याच्याविषयी गातांना दावीद म्हणतो की त्याचे ‘वंशज’ त्याच्याविषयी कथन करतील आणि त्याची ‘सेवा’ करतील. वचन 27 त्याच्या व्यापाविषयी भविष्यवाणी करते; ‘दिगंतरीची’ ‘सर्व राष्टकुळे’, प्रभुकडे ‘वळतील.’ वचन 29 सांगते की ‘ज्याला आपला जीवन वाचवता येत नाही’ (म्हणजे आपण सर्व) एके दिवशी त्याजपुढे दंडवत घालू. या व्यक्तीच्या विजयाविषयी त्या लोकांस घोषित केले जाईल जे त्यावेळी जीवित नव्हते (अद्याप न जन्मलेले) जेव्हा तो मेला.

या शेवटच्या समाप्तीचा शुभवर्तमानांशी काहीही संबंध नाही कारण आता तो आपल्या काळातील – फार नंतरच्या घटनांचे भाकित सांगत आहे. 1 ल्या शतकातील शुभवर्तमानाचे लेखक, आपल्या काळात येशूच्या मृत्यूचा प्रभाव पाडू शकले नाहीत आणि म्हणून त्यांनी ते लिहिले नाही. वेगवेगळ्या शुभवर्तमानातील वधस्तंभाच्या घटनांमध्ये आणि स्तोत्र 22 मध्ये समानता यामुळे आहे कारण शिष्यांनी त्या घटना अशाप्रकारे मांडल्या आहेत जेणेकरून त्या तद्नुसार ‘अनुरूप’ बसाव्या असा आरोप करणाऱ्या संशयवादींचे हे खंडन करते. पहिल्या शतकात जेव्हा त्यांनी शुभवर्तमाने लिहिली होती तेव्हा हा विश्वव्यापी प्रभाव अद्याप स्थापित झाला नव्हता.

स्तोत्र 22 पेक्षा येशूच्या वधस्तंभाच्या प्रभावाची उत्तम भविष्यवाणी कोणीही करू शकले नाही. जगाच्या इतिहासातील इतर कोण असा दावा करू शकतो की त्याच्या मृत्यूबद्दल तसेच त्याच्या भविष्यकाळातल्या त्याच्या वारशाचा तपशील तो जगण्यापूर्वी 1000 वर्षांपूर्वी जाहीर केला जाईल? कोणताही मनुष्य अशा सुस्पष्टतेने दूर भविष्यातील भविष्यवाणी करू शकत नाही, हाच याचा पुरावा आहे की देवाने स्तोत्र 22 च्या या रचनेला प्रेरित केले.

‘सर्व राष्ट्रकुळांत’ आपणास परमेश्वराकडून भक्ती

जसे नमूद केले आहे, भक्ती, केवळ भावनांनाच व्यापत नाही, तर ज्या व्यक्तीची तो भक्ती करतो त्याकडे भक्ताचा संपूर्ण सहभाग यात आहे. जर देवाने त्याचा पुत्र येशूच्या बलिदानाची इतकी काळजीपूर्वक योजना केली की त्याने 1000 वर्षांपूर्वीच्या गाण्याविषयी तपशील प्रेरित केला तर त्याने भावनिक प्रतिक्रिया दाखविली नाही, तर गंभीर दूरदृष्टी, योजना आणि हेतूने त्याने कार्य केले. या कृतीत देव पूर्णपणे सहभागी झाला आणि त्याने ते तुमच्यासाठी आणि माझ्यासाठी केले.

का?

दैवीय भक्तीमध्ये आमच्याप्रत त्याच्या भक्तीच्या कारणास्तव, परमेश्वराने येशूला आमच्याकडे पाठविले, ज्याची योजना त्याने इतिहासाच्या सुरुवातीपासूनच आपल्याला अनंतकाळचे जीवन देण्यासाठी सर्व प्रकारच्या तपशीलवार योजना आखली. त्याने हे जीवन आपल्याला देणगी म्हणून दिली.

यावर विचार करताना पौल ऋषी लिहिले

वधस्तंभावर येशूचे बलिदान ही परमेश्वराची भक्ती आमच्यासाठी होती

6 आपण दुर्बळ असतानाच ख्रिस्त सुवेळी अभक्तांसाठी मरण पावला. 7 नीतिमान मनुष्यासाठी कोणी मरणारा विरळा; चांगल्या मनुष्यासाठी मरण्यास कदाचित कोणी धाडस करील; 8 परंतु देव आपल्यावरच्या स्वतःच्या प्रीतीचे प्रमाण हे देतो की, आपण पापी असतानाच ख्रिस्त आपल्यासाठी मरण पावला.

रोम 5:6-8

ऋषी योहानाने यात भर घातली

16 देवाने जगावर एवढी प्रीती केली की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, अशासाठी की, जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये तर त्याला सार्वकालिक जीवन प्राप्त व्हावे.

योहान 3:16

आमचा प्रतिसाद – भक्ती

तर मग आम्ही त्याच्या प्रेमास, त्याच्या भक्तीस कसा प्रतिसाद द्यावा अशी परमेश्वराची इच्छा आहे? बायबल म्हणते

19 ಆತನು ಮೊದಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಆತನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ.

1 योहान 4:19

आणि

ಅವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಂದಲೂ ದೂರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಆತನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಅವನನ್ನು ತಲುಪಲು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ದೇವರು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದನು.प्रे.

कृत्ये 17:27

आपण त्याच्याकडे परत जावे, त्याची देणगी स्वीकारावी आणि प्रेमाने त्याला प्रतिसाद द्यावा अशी देवाची इच्छा आहे. त्याच्यावर पुन्हा प्रेम करणे शिकण्यासाठी, भक्तीचे नाते सुरू करण्यासाठी. भक्ती स्थापन करण्यासाठी त्याने पहिले पाऊल उचलले असल्याने, त्याला खूप किंमत मोजावी लागली, ज्यामध्ये पुष्कळशा विचारांचा समावेश होता, आपण आणि मला त्याचा भक्त म्हणून प्रतिसाद देणे उचित नाही काय?

देवाचे विश्वव्यापी नृत्य – उत्पत्ती ते क्रूसापर्यंत लय

नृत्य म्हणजे काय? नाटकी नृत्यात तालबद्ध हालचालींचा समावेश असतो, जे प्रेक्षकांनी पाहावयाचे असते आणि त्यात एक कथा सांगितली जाते. नर्तक त्यांच्या शरीराच्या वेगवेगळ्या अवयवांचा वापर करून, इतर नर्तकांशी त्यांच्या हालचालींचे समन्वय साधतात, जेणेकरून त्यांच्या हालचालींनी दृश्य सौंदर्य निर्माण केले जाते आणि पुनरावृत्तीच्या वेळेत लय वाढविला जातो ज्यास, मीटर म्हणतात.

नृत्यावरील उत्कृष्ट रचना नाट्यशास्त्र शिकवते की करमणूक हा फक्त नृत्याचा परिणाम असावा परंतु त्याचे प्राथमिक ध्येय नाही. संगीत आणि नृत्य करण्याचे ध्येय म्हणजे रस म्हणजे प्रेक्षकांना सखोल वास्तवात घेऊन जाणे, जिथे विस्मित होऊन ते आत्मिक आणि नैतिक प्रश्नांवर विचार करतात.

शिवाच्या तांडवाचा नटराज

शिवाचाउजवापायराक्षसासतुडवतांना

तर दिव्य नृत्य कसे दिसते? तांडव (तांडवम, तांडव नाट्यम किंवा नदांता) हा देवतांच्या नृत्याशी संबंधित आहे. आनंद तांडव आनंदाचे नृत्य करतो तर रुद्र तांडव रागाचे नृत्य करतो. नटराज दैवी नृत्याचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्यात शिवास नृत्याचे दैवत म्हणून दाखविले जाते, त्याच्या परिचित मुद्रामध्ये (हात पाय यांची स्थिती). त्याचा उजवा पाय अपस्मार किंवा मुयालका या राक्षसाला पायदळी तुडवित आहे. तथापि, बोट जमिनीवर उंच उठलेल्या डाव्या पायाकडे इशारा करते.

शिवनृत्याची शास्त्रीय नटराजाची प्रतिमा

तो याकडे इशारा का करतो?

कारण तो उंचावलेला पाय, गुरुत्वाकर्षणाचा प्रतिकार करणे मुक्तीचे, मोक्षाचे प्रतीक आहे. जसे उन्माई उलाखम  स्पष्ट करते:

उत्पत्ती ड्रमपासून उद्भवते; आशेच्या हातातून संरक्षण पुढे येते; अग्निपासून नाश येतो ज्याच्यावर रोपण केलेल्या पायातून मुयलाहान वाईटाचा नाश करण्यास पुढे सरकतो; उंचावर ठेवलेला पाय मुक्ती देतो…”

कृष्ण राक्षससर्प कालियाच्या डोक्यावर नाचतो

कालिया सर्पावर कृष्ण नाचत आहे

दुसरे कलात्मक दिव्य नृत्य म्हणजे कृष्णाचे कालियावरील नृत्य. पौराणिक कथेनुसार, कालिया यमुना नदीत राहात होते आणि लोकांस घाबरवून सोडीत असे आणि त्याने आपले विष देशभर पसरविले होते.

कृष्णाने कालिया नदीत उडी घेऊन त्याला पकडले. तेव्हा कालिया कृष्णाला डसला, त्याने कृष्णाला आपल्या विळखात गुंडाळले, प्रेक्षक चिंतातुर झाले होते. कृष्णाने असे होऊ दिले, पण लोकांची चिंता पाहून त्यांना धीर देण्याचे ठरवले. अशाप्रकारे, कृष्णाने सर्पाच्या फणावर उडी मारली आणि त्याचे “अराभती” म्हटले जाणारे प्रसिद्ध नृत्य सुरू केले, जे प्रभूची लीला (दैवी नाटक) चे प्रतीक आहे. तालामध्ये, कृष्णाने कालियाच्या प्रत्येक उठत्या फणावर नृत्य करीत त्याला पराभूत केले.

क्रूस सर्पाच्या डोक्यावर तालबद्ध नृत्य

शुभवर्तमान घोषित करते की येशूला क्रूसावर खिळणे आणि पुनरुत्थान हे देखील सर्पाचा पराभव करणारे त्याचे नृत्य होते. हे आनंद तांडव आणि रुद्र तांडव दोन्ही होते, या नृत्याने परमेश्वराच्या मनात आनंद आणि संताप दोन्हींचा उदय झाला. आपण हे मानव इतिहासाच्या सुरुवातीस पाहतो, जेव्हा आदाम, पहिला मनु सर्पाला बळी पडला. देवाने (तपशील येथे) सर्पास म्हटले होते

15 तू व स्त्री, यांस मी एकमेकांचे शत्रु करीन. तुझी संतती आणि तिची संतती एकमेकाचे शत्रू होतील तिच्या संततीच्या पायाची तू टाच फोडशील पण तो तुझे डोके

ठेचीलउत्पत्ति 3:15
स्त्रीचे बीज सर्पाचे डोके ठेचील

म्हणून या नाटकात सर्प आणि स्त्रीचे बीज किंवा संतती यांच्यामधील संघर्षाचे भाकीत केले गेले. हे बीज येशू होता आणि त्यांचा संघर्ष क्रूसावर कळसास पाहोचला. जसे कृष्णाने कालियाला त्याच्यावर वार करण्याची परवानगी दिली होती, त्याचप्रमाणे शेवटच्या विजयाचा विश्वास बाळगून येशूने सर्पाला त्याच्यावर वार करण्याची परवानगी दिली. ज्याप्रमाणे शिवाने मोक्षाकडे लक्ष वेधत अपस्माराला पायदळी तुडविले, त्याचप्रमाणे येशूने सर्पाला पायदळी तुडवून जीवनाचा मार्ग तयार केला. बायबलमध्ये त्याचा विजय आणि जीवनाच्या आपल्या मार्गाचे असे वर्णन केले आहे :

13 कारण ज्या गोष्टी तुम्ही वाचता किंवा मान्य करता, त्याशिवाय दुसऱ्या गोष्टी आम्ही तुम्हांस लिहित नाही. आणि शेवटपर्यंत तुम्ही नीट जाणून घ्याल अशी आशा धरतो.

14 आणि त्याप्रमाणे तुम्ही आम्हांस काही अंशी जाणता की प्रभु येशूच्या दिवशी जसे आम्ही तुमच्याविषयी अभिमान बाळगतो तसे तुम्हीही आमच्याविषयी अभिमान बाळगता.

15 मला याविषयीची खात्री असल्याने तुम्हांला पहिल्याने भेटण्याची योजना केली, यासाठी की तुम्हांला फायदा व्हावा.

कलस्सै 2:13-15

उत्पत्तीच्या माध्यमातून येशूच्या शेवटच्या आठवड्यात दिसून आलेल्या ‘सात’ आणि ‘तीन’ च्या तालबद्ध नृत्यात त्यांचा संघर्ष प्रकट झाला.

देवाचे पूर्वज्ञान ज्ञान इब्री वेदांच्या आरंभापासून प्रकट झाले

सर्व पवित्र पुस्तकांपैकी (संस्कृत आणि इब्री वेद, शुभवर्तमान) केवळ दोन आठवडे आहेत ज्यात आठवड्यातील प्रत्येक दिवसाच्या घटना सांगितलेल्या आहेत. इब्री वेदांच्या सुरूवातीस नोंदवलेल्या अशा पहिल्या आठवड्यात, देवाने सर्व काही कसे घडविले याची नोंद आहे.

दररोजच्या घटनांसह नोंदलेला दुसरा आठवडा म्हणजे येशूचा शेवटचा आठवडा. दुसÚया कोणत्याही साधू, ऋषी, किंवा संदेष्ट्याच्या एका पूर्ण आठवड्यात दररोजच्या क्रियाकलापांचे वर्णन केलेले नाही. इब्री वेदातील उत्पत्तीचे वर्णन येथे दिले गेले आहे. आम्ही गेल्या आठवड्यात येशूच्या रोजच्या घटना पाहिल्या  आणि ही सारणी या दोन आठवड्यांतील प्रत्येक दिवसास आजूबाजूला मांडते. शुभ संख्या ‘सात’, जी आठवडा घडविते, अशाप्रकारे बेस मीटर किंवा वेळ आहे ज्यावर निर्मात्याने त्याची लय आधारित केली आहे.

आठवड्याचे दिवसउत्पत्तीचा आठवडायेशूचा शेवटचा आठवडा
दिवस 1सर्वत्र अंधार वेढलेला असतांना देव म्हणतो, प्रकाश होवो आणि अंधारात प्रकाश झालायेशू म्हणतो, “मी जगात प्रकाश म्हणून आलो आहे…” अंधारात प्रकाश आहे
दिवस 2देव पृथ्वीला स्वर्गातून वेगळे करतोयेशू प्रार्थनेचे ठिकाण म्हणून मंदिर शुद्ध करून जे पृथ्वीचे त्यास जे स्वर्गाचे त्यापासून वेगळे करतो
दिवस 3देव बोलतो म्हणून जमीन समुद्रातून बाहेर येते.येशू डोंगर उपटून समुद्रात टाकणाऱ्या विश्वासाविषयी बोलतो.
 देव पुन्हा बोलतो, जमीन वनस्पती उपजवो  आणि वनस्पती अंकुरित होते.येशू शापाचे उच्चारण करतो आणि झाड सुकते.
दिवस 4देव बोलतो, आकाशाचे ज्योती उदय होऊ दे  आणि सूर्य, चंद्र आणि तारे प्रकट होतात व आकाशास प्रकाशित करतात.येशू त्याच्या परत येण्याच्या चिन्हाविषयी बोलतो – सूर्य, चंद्र आणि तारे अंधकारमय होतील.
दिवस 5देव उडणारे प्राणी उत्पन्न करतो, ज्यात डायनासोर सरपटणारे प्राणी किंवा अजगर.सैतान, मोठा अजगर, ख्रिस्तावर वार करण्यास प्रवृत्त होतो
दिवस 6उडणारे प्राणी तयार करतो.वल्हांडणाच्या कोकरांची मंदिरात कत्तल केली जाते.
 देव बोलतो आणि भूमीवरील प्राणी सजीव होतात. “मग येशूने मोठ्याने आरोळी मारून प्राण सोडला.” (मार्क 15:37)
 परमेश्वर देवाने आदामाच्या नाकपुड्यात जीवनाचा श्वास फुंकला. आदाम श्वास घेऊ लागला.येशू मुक्तपणे बागेत प्रवेश करतो
 देव आदामाला बागेत ठेवतोयेशूला झाडाला खिळले जाते आणि तो शापित ठरतो (गलती 3:13) आपल्याबद्दल ख्रिस्त शाप झाला आणि त्याने आपल्याला नियमशास्त्राच्या शापापासून खंडणी भरून सोडवले; “जो कोणी झाडावर टांगलेला आहे तो शापित आहे” असा शास्त्रलेख आहे;
 आदामाला चेतावणी देण्यात येते की त्याने जीवनाच्या वृक्षापासून दूर राहावे, अन्यथा त्याच्यावर शाप येईल.वल्हांडण सणाच्या यज्ञपशूंचे बलिदान पुरेसे नव्हते. एका व्यक्तीची गरज होती. (इब्री 10:4-5) कारण बैलांचे बकर्यांचे रक्त पापे दूर करण्यास असमर्थ आहे. म्हणून तो जगात येतेवेळेस म्हणाला, “यज्ञ अन्नार्पणे ह्यांची तुला इच्छा नव्हती, तू माझ्यासाठी शरीर तयार केलेस;    
 आदामस योग्य असा कोणताही प्राणी आढळला नाही. आणखी एक व्यक्ती आवश्यक होती.येशू मृत्यूच्या झोपेत प्रवेश करतो
 देव आदामाला गाढ झोप देतो  येशूच्या कुशीत जखम करण्यात आली. त्याच्या बलिदानातून येशू त्याच्या वधूस जिंकतो, जे त्याचे आहेत. (प्रकटीकरण 21:9) नंतर शेवटल्या ‘सात पीडांनी’ भरलेल्या सात वाट्या ज्यांनी हाती घेतल्या होत्या अशा सात देवदूतांपैकी एक देवदूत येऊन माझ्याबरोबर बोलला; तो म्हणाला, “ये, नवरी म्हणजे कोकर्‍याची स्त्री मी तुला दाखवतो.”
दिवस 7देव आदामाची बाजू जखमी करतो ज्याने तो आदामाची वधू घडवितो.येशू मृत्यूमध्ये विसावा घेतो
उत्पत्तीच्या आठवड्यासोबत लयबद्ध येशूचा शेवटचा आठवडा

आदामाचा दिवस 6 येशूबरोबर नृत्य

या दोन आठवड्यांच्या प्रत्येक दिवसाच्या घटना लयबद्ध सममिती देऊन एकमेकांशी जुळतात. या 7-दिवसांच्या चक्रांच्या शेवटी, नवीन जीवनाची प्रथम फळे फुटण्यास तयार होतात आणि नवीन सृष्टीचीवाढ करतात. तर, आदाम आणि येशू एकत्र नाचत आहेत, एकत्रित नाटक करीत आहेत.

बायबल आदामाबद्दल असे म्हणते की

…आदाम तर जो येणार होता त्याचे प्रतिरूप आहे.

रोम 5:14

आणि

21 कारण ज्याअर्थी मनुष्याद्वारे मरण आले त्याप्रमणे मृतांचे पुनरुत्थानसुद्धा मनुष्याद्वारेच आले.
22 कारण जसे आदामाद्वारे सर्व मरण पावतात तसेच सर्वजण ख्रिस्ताद्वारे जिवंत केले जातील

.1 करिंथ 15:21-22

या दोन आठवड्यांची तुलना करून आपण पाहतो की आदामाने येशूसोबत एका नमून्याचे नाट्य मांडून रास केला. जगाची निर्मिती करण्यासाठी देवाला सहा दिवसांची गरज होती का? तो एकाच आज्ञेने सर्व काही बनवू शकत नव्हता? मग त्याने आपल्या अनुक्रमाने का निर्मिती केली? देव थकत नसतो तर मग सातव्या दिवशी त्याने विश्रांती का घेतली? त्याने सर्व काही वेळेनुसार आणि क्रमाने केले यासाठी की त्याने येशूच्या शेवटच्या आठवड्याची उत्पत्तीच्या आठवड्यात अपेक्षा करण्यात आली होती.

हे विशेषतः सहाव्या दिवसाविषयी खरे आहे. आम्ही वापरलेल्या शब्दांमध्ये थेट सममिती पाहतो. उदाहरणार्थ, ‘येशू मरण पावला’ असे म्हणण्याऐवजी शुभवर्तमान म्हणते की त्याने ‘प्राण सोडला’, आदामाच्या थेट विपरीत नमूना, जो ‘जीवधारी प्राणी’ झाला. काळाच्या सुरुवातीपासूनचा हा नमूना वेळ आणि जग यांचे पूर्वज्ञान दर्शवितो. थोडक्यात, हे दैवीय नृत्य आहे.

‘तीन’ च्या वृत्तामध्ये नाचत आहे

तीन ही संख्या शुभ मानली जाते कारण त्रियाद्वारे रत्म प्रकट होते, लयबद्ध क्रम आणि नियमितपणा जी स्वतः सृष्टीचे रक्षण करते. रत्म हे संपूर्ण सृष्टीला व्यापणारे अंतर्निहित कंपन आहे. म्हणूनच, तो वेळ आणि प्रसंगांची क्रमवार प्रगती म्हणून स्वतःस अनेकप्रकारे प्रकट करतो.

तेव्हा ही आश्चर्यकारक गोष्ट नाही की सृष्टीच्या पहिल्या तीन दिवसांमध्ये आणि येशूच्या मृत्यूच्या तीन दिवसांच्या दरम्यान तोच वेळ आढळतो. ही सारणी या पद्धतीवर प्रकाश टाकते.

 उत्पत्तिचा आठवडायेशूचे मरणांतील दिवस
दिवस 1 आणि उत्तम शुक्रवारदिवस अंधारात सुरू होतो. देव म्हणतो, प्रकाश होवोआणि अंधारात प्रकाश झाला.दिवसाची सुरुवात अंधाराने वेढलेल्या प्रकाशाने (येशू) होते. त्याच्या मृत्यूने प्रकाश विझला आहे आणि ग्रहणात जग अंधकारमय होते.
दिवस 2 आणि शब्बाथचा विसावादिवसाची सुरुवात अंधाराने वेढलेल्या प्रकाशाने (येशू) होते. त्याच्या मृत्यूने प्रकाश विझला आहे आणि ग्रहणात जग अंधकारमय होते.त्याचे शरीर विश्रांती घेत असतांना, येशूचा आत्मा पृथ्वीच्या आतील मृत बंदिवानांस सोडवून वर स्वर्गात नेतो.
दिवस 3 आणि पुनरुत्थानाची प्रथम फळेदेव बोलतो, बीज देणारी वनस्पतिउपजवो आणि वनस्पती जीवन अंकुरित होते.मेलेले बियाणे नवीन जीवनास अंकुरित करते, जे ग्रहण करतील त्या अशा सर्वांसाठी उपलब्ध आहे.
ज्याप्रकारे नर्तक आपले शरीर वेगवेगळ्या वेळेच्या चक्रात हलवतात, त्याचप्रकारे परमेश्वर मुख्य वृत्तामध्ये (सात दिवसांनी) आणि लहान वृत्तामध्ये (तीन दिवसात) नृत्य करतो तशीच देव मोठ्या मीटरमध्ये  आणि एक लहान मीटरमध्ये नाचतो.

त्यानंतरच्या मुद्रा.

येशूच्या आगमनाचे वर्णन करणाऱ्या विशिष्ट घटना आणि सण याची इब्री वेदांनी नोंद केली आहे. देवाने हे दिले म्हणून आम्हाला कळले की हे देवाचे नाटक आहे, माणसाचे नाही. येशूच्या जगण्यापूर्वी शेकडो वर्षांआधी नोंदविलेल्या या महान चिन्हेच्या दुव्यांसह खाली दिलेली सारणी काहींचा सारांश मांडते.

इब्री वेदहे येशूच्या आगमनावर कसा प्रकाश टाकते
आदामाचे चिन्हदेवाने सर्पाचा सामना केला आणि सर्पाचे डोके चिरडण्यासाठी बीज येईल अशी घोषणा केली.
नोहा मोठ्या जलप्रलयातून बचावतोयेशूच्या येणाऱ्या बलिदानाकडे लक्ष वेधणारे बलिदान दिले जातात.
अब्राहामाच्या बलिदानाची खूणअब्राहामाच्या बलिदानाचे स्थान त्याच डोंगरावर होते जेथे हजारो वर्षांनंतर येशूला बलिदान करण्यात येणार होते. शेवटच्या क्षणी कोकराने ऐवजदाराची जागा घेतली म्हणून मुलगा जगला, आपण जिवंत राहावे म्हणून येशू  ‘देवाचा कोकरा’ स्वतःचे बलिदान कसे देईल हे दर्शवितो.
वल्हांडण सणाचे चिन्हएका विशिष्ट दिवशी कोकर्ांचे अर्पण करावयाचे होते – वल्हांडण सण. ज्यांनी आज्ञा पाळली ते मृत्यूपासून वाचले, पण ज्यांनी आज्ञा मोडली त्यांचा मृत्यू झाला. शेकडो वर्षांनंतर अगदी याच दिवशी येशूचे बलिदान देण्यात आले – वल्हांडण सणाच्या दिवशी,
याॅम किप्पूरबळीच्या बकर्याचे बलिदान देणारा वार्षिक उत्सव – येशूच्या बलिदानास सूचित करणे
 ‘राज’ प्रमाणे: ‘ख्रिस्त’ म्हणजे काय?त्याच्या येण्याच्या अभिवचनाने ‘ख्रिस्त’ या उपाधीचे उद्घाटन झाले
जसे कुरुक्षेत्राच्या युद्धात ‘ख्रिस्त’ लढाईसाठी सज्ज होऊन राजा दावीदापासून येणार होता
शाखेचे चिन्ह ‘ख्रिस्त’ मृत बुंधापासून शाखेसमान अंकुरित होणार होता
येणाऱ्या शाखेचे नावया अंकुरणाऱ्या ‘शाखेचे’ नाव त्याच्या जगण्यापूर्वी 500 वर्षांपूर्वी देण्यात आले होते.
सर्वांसाठी दुःख सोसणारा सेवकही व्यक्ती सर्व मानवजातीची सेवा कशी करते याचे वर्णन करणारी देववाणी किंवा भविष्यवाणी
पवित्र सातमध्ये येणेतो कधी येईल हे सांगणारी भविष्यवाणी, सातच्या चक्रात दिलेली.
जन्माचे भाकित करण्यात आलेत्याचा कुमारिकेद्वारे जन्म आणि जन्मस्थान त्याच्या जन्माच्या खूप आधी प्रकट झाले
नृत्यातील मुद्रेसारखे येशूकडे संकेत करणारे सण आणि भविष्यवाण्या

नृत्यात, पाय आणि धड यांच्या मुख्य हालचाली आहेत, परंतु हात आणि बोटे देखील या हालचालींवर भर देण्यासाठी लावण्यपूर्णरित्या वापरली जातात. आपण या हातांच्या आणि बोटांच्या स्थितीस मुद्रा असे म्हणतो. हे प्रवचन आणि उत्सव दैवी नृत्याच्या मुद्रेसारखे असतात. कलात्मक दृष्ट्या, ते येशूच्या व्यक्तित्वाच्या आणि कार्याच्या तपशिलाकडे निर्देश करतात. नाट्य शास्त्रात नृत्याविषयी सांगितल्याप्रमाणे, देव आपल्याला मनोरंजनाच्या पलीकडे रसाप्रत लयबद्धतेने आमंत्रित करण्यासाठी पुढे वाढला आहे.

आमचे आमंत्रण

देव आपल्याला त्याच्या नृत्यात सामील होण्यासाठी आमंत्रित करतो. आपण आपला प्रतिसाद भक्तीच्या दृष्टीने समजू शकतो.

राम आणि सीता यांच्यातील गंभीर प्रेमाप्रमाणे त्याच्या प्रेमात प्रवेश करण्यासाठी तो आम्हाला आमंत्रित करतो.

येशूने देऊ केलेल्या सार्वकालिक जीवनाची भेट कशी मिळवायची ते येथे समजू या.

पुनरुत्थान प्रथम फळ: आपणासाठी जीवन

आपण हिंदू दिनदर्शिकेच्या शेवटच्या पौर्णिमेस होळी साजरी करतो. त्याच्या चान्द्र-सौर उत्पत्तीसह, होळी साधारणतः मार्च महिन्यात येते, वसंत ऋतूच्या आगमनाचा आनंदोत्सव म्हणून. अनेक जण होळी साजरी करीत असले तरीही, प्रथम फळाचे साम्य फार कमी लोकांच्या लक्षात येते, आणि नंतरचा उत्सव त्यातून म्हणजे प्रथम फळावरून साजरा केला जातो,  ईस्टर. हे उत्सव वसंत ऋतूत पौर्णिमेच्या दिवशी येतात मी बरेचदा एकाच वेळी येतात.

 होळीचा उत्सव

लोक वसंत ऋतूत, प्रेमाचा सण किंवा रंगोत्सवाचा आनंदोत्सव म्हणून होळी साजरी करतात. त्याचा सर्वात प्रमुख हेतू वसंत ऋतूच्या सुरूवातीस कापणीचा विधी म्हणून साजरा करणे होय. पारंपारिक साहित्यांनी वसंत ऋतूतील विपूल हंगामाचा उत्सव म्हणून होळीचा परिचय दिला आहे.

होळी वाईटावर चांगुलपणाचा विजयाचा उत्सव साजरा करते. होलिका दहनानंतर ( किंवा रंग वाली होळी, धुलेटी, धूलवंडी, किंवा फागवा),  होळी दुसर्या दिवशी सुरू असते.

एकमेकांना रंगांनी गंध घालून लोक होळी साजरी करतात. ते एकमेकांना भिजवण्यासाठी आणि रंगविण्यासाठी वॉटर गन आणि पाण्याने भरलेल्या फुग्यांचा वापर करतात. हे पाण्याच्या लढाईसारखे आहे, परंतु रंगीत पाण्याने. कोणीही वाजवी खेळात भाग घेऊ शकतात, मित्र किंवा परका, श्रीमंत किंवा गरीब, माणूस किंवा स्त्री, मुले किंवा वडील. रंगाची उधळपट्टी खुल्या रस्त्यावर, उद्याने, मंदिरे आणि इमारतींच्या बाहेर केली जाते. गटागटांनी लोक ठिकठिकाणी गात व नाचत ड्रम आणि वाद्ये वाजवत जातात. मित्र आणि शत्रू एकमेकांवर रंगीत पावडर टाकण्यासाठी एकत्र येतात, हसतात, गप्पा मारतात, नंतर होळीचे गोड पदार्थ, खाऊ आणि पेय वाटून खातात. पहाटे उशीरापर्यंत, प्रत्येक जण रंगांच्या कॅनव्हाससारखा दिसत असतो, म्हणूनच याला “रंगांचा उत्सव” असे नाव आहे.

होळीचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे त्याच्या सामाजिक भूमिके उलटाव आहे. एक शौचालय सफाई कर्मचारी ब्राह्मण माणसाला रंग मारू शकतो आणि हा सर्व उत्सवाच्या भूमिकेचा भाग आहे. पालक आणि मुले, भावंड, शेजारी आणि भिन्न जातीचे लोक यांच्यामधील प्रेम आणि आदर यांची पारंपारिक अभिव्यक्ती या सर्व गोष्टी उलट केल्या जातात.

होळी पौराणिक कथा

होळीमागे अनेक पौराणिक कथा आहेत. होलिका दहनपासून पुढे चालू असलेल्या कथेत राजा हिरण्यकश्यपूच्या भविष्याविषयी सांगितलेले आहे, त्याला खास शक्तीं लाभल्या होत्या ज्यांनी त्याने प्रल्हादाला ठार मारण्याची योजना आखली होती. त्याला मारणे शक्य नव्हते: मनुष्य किंवा प्राणी, घराच्या आत किंवा घराबाहेर, दिवसा किंवा रात्री, प्रक्षेपणास्त्राद्वारे किंवा हातांनी तयार केलेल्या शस्त्रांनी, आणि जमीनवर, पाण्यात किंवा हवेत त्याला मारता येण्यासारखे नव्हते. प्रल्हादाला जाळून मारण्याचा होलिकाचा प्रयत्न अयशस्वी झाल्यानंतर संध्याकाळी (दिवस किंवा रात्र नाही) नरसिंहाच्या रूपात, अर्ध मानव आणि अर्ध सिंहाच्या म्हणजेू, नरसिंहाच्या रूपात (मनुष्य नाही किंवा प्राणी नाही), विष्णू हिरण्यकश्यपूला दारावर (घराच्या आत किंवा बाहेरही नाही) घेऊन गेला. त्याने त्याला आपल्या मांडीवर (जमीनीवर, पाण्यावर किंवा हवेत नाही) ठेवले आणि नंतर सिंहाची नखे घुसवून कापून टाकलेे (हाताने किंवा प्रक्षेपणास्त्रांनी नाही). या कथेत होळी वाईटावर चांगुलपणाचा विजय साजरा करते.

त्याचप्रमाणे, प्रथम फळ एक विजय साजरा करतो, परंतु एका दुष्ट राजावर नव्हे, तर स्वतः मृत्यूवर. शुभवर्तमानात स्पष्ट केले आहे की प्रथम फळ, ज्याला आता ईस्टर रविवार म्हणून ओळखले जाते, हे तुम्हाला व मला नवीन जीवन कसे देते हे स्पष्ट करते.

प्राचीन इब्री वेद उत्सव

आपण गेल्या आठवड्यात येशूच्या दैनिक घटना पाहिल्या. वल्हांडण सण म्हणजे पवित्र यहूदी सणाच्या दिवशी त्याला क्रूसावर खिळण्यात आले, आठवड्याच्या सातव्या दिवशी, शब्बाथ दिवशी त्याने मरणात विसावा घेतला. देवाने या पवित्र दिवसांची फार पूर्वी इब्री वेदांमध्ये स्थापना केली होती. त्या सूचना येथे वाचावयास मिळतात:

रमेश्वर मोशेला म्हणाला,
2 “इस्राएल लोकांना असे सांग. परमेश्वराने नेमलेल सण, पवित्र मेळे भरवण्यासाठी म्हणून तुम्ही जाहीर करावे; ते माझे नेमलेले पवित्र सण असे.
3 “सहा दिवस कामकाज करावे, परंतु सातवा दिवस, विसाव्याचा शब्बाथ दिवस व पवित्र मेळ्याचा दिवस होय; ह्या दिवशी तुम्ही कसलेही काम करु नये; तुमच्या सर्व घराघरात हा परमेश्वराचा शब्बाथ असावा.
4 “परमेश्वराने ठरविलेले सणाचे दिवस तुम्ही पवित्र मेळ्याचे दिवस म्हणून जाहीर करावे; ते हे,
5 पहिल्या महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी संध्याकाळापासून परमेश्वराचा वल्हांडण सण

आहेलेवीय 23:1-5

येशूला क्रूसावर खिळणे व येशूचा विसावा या दोन्ही गोष्टी 1500 वर्षांपूर्वी ठरलेल्या या अगदी दोन पवित्र सणांच्या दिवशी घडल्या हा कुतूहलाचा विषय नाही काय?

का? याचा अर्थ काय?

येशूचे क्रूसावर खिळले जाणे वल्हांडण सणाच्या दिवशी (6व्या दिवशी) झाले आणि त्याचा विसावा शब्बाथ दिवशी (7व्या दिवशी) झाला.

प्राचीन इब्री वेद उत्सवाची ही वेळ चालू आहे. वल्हांडण आणि शब्बाथानंतरचा उत्सव म्हणजे ‘प्रथम फळ’. इब्री वेदांनी त्यासाठी निर्देश दिले.

इब्री प्रथम फळाचा उत्सव

9 मग अहरोनाचे मुलगे त्याच्याकडे रक्त घेऊन गेले, तेव्हा त्याने आपले बोट त्यात बुडवून ते वेदीच्या शिंगांना लावले आणि ते वेदीच्या पायथ्याशी ओतले. 10 पापार्पणाची चरबी, गुरदे व काळजावरील पडदा ह्यांचा त्याने वेदीवर होम केला. परमेश्वराने मोशेला आज्ञा केल्याप्रमाणे त्याने हे केले. 11 मांस व कातडे त्याने छावणीबाहेर नेऊन अग्नीत जाळून टाकले.

लेवीय 23:9-11

14 तुम्ही आपल्या देवाला हे सर्व अर्पण आणाल, त्या दिवसापर्यंत नव्या पिकाची भाकर, किंवा हुरडा किंवा हिरव्या धान्याची भाकर खाऊ नये; तुम्ही जेथे कोठे राहाल तेथे तुमच्याकरिता हा नियम पिढ्यान्पिढ्या कायमचा चालू राहील.

लेवीय 23:14

वल्हांडणाच्या ‘शब्बाथ नंतरचा दिवस’ हा तिसरा पवित्र सण होता, पहिले फळ. दरवर्षी या दिवशी मुख्य याजक पवित्र मंदिरात प्रवेश करीत असे आणि परमेश्वराला पहिल्या वसंत ऋतूतील पीक अर्पण करीत असे. होळीप्रमाणेच, हिवाळ्यानंतर हे नवीन जीवनाच्या सुरूवातीचे चिन्ह होते, भरघोस पिकाची आशा करीत लोक समाधानाने जेवण करीत.

 हा अगदी शब्बाथानंतरचा दिवस होता जेव्हा येशूने मरणात विश्रांती घेतली, नवीन आठवड्याच्या रविवारी म्हणजेच निसान 16च्या दिवशी. नवीन जीवनाचे ‘पहिले फळ’ अर्पण म्हणून वाहण्यासाठी जेव्हा मुख्य याजक मंदिरात जाई तेव्हा जे काही घडत असे त्याविषयी शुभवर्तमानात लिहिलेले आहे.

येशू मेलेल्यांतून उठला

ठवड्याच्या पहिल्या दिवशी त्या स्त्रिया अगदी पहाटेस कबरेकडे आल्या, आणि त्यांनी स्वत: तयार केलेले मसाले आणले.
2 त्यांना दगड कबरेवरुन लोटलेला आढळला.
3 त्या आत गेल्या, परंतु त्यांना प्रभु येशूचे शरीर सापडले नाही.
4 यामुळे त्या अवाक्‌ झाल्या असतानाच, अचानक लखलखीत कपडे घातलेले दोन पुरुष त्यांच्या बाजूला उभे राहिले.
5 अतिशय भयभीत होऊन त्यांनी आपले चेहरे जमिनीकडे वळविले. ते दोन पुरुष त्यांना म्हणाले, “जो जिवंत आहे त्याचा शोध तुम्ही मेलेल्यांमध्ये का करता?
6 तो येथे नाही; तो उठला आहे! तो गलीलात असताना त्याने तुम्हांला काय सांगितले याची आठवण करा.
7 तो असे म्हणाला की, मनुष्याच्या पुत्राला धरुन पापी लोकांच्या हाती द्यावे, त्याला वधस्तंभावर खिळावे आणि तिसऱ्या दिवशी त्याने उठावे.
8 नंतर स्त्रियांना येशूच्या शब्दाची आठवण झाली.
9 त्या कबरेपासून परतल्या आणि त्यांनी या सर्व गोष्टींचे वर्तमान अकरा प्रेषितांना व इतर सर्वांना सांगितले.
10 त्या स्त्रिया मरीया मग्दालिया, योहान्न, आणि याकोबाची आई मरीया ह्या होत्या. त्या आणि इतर स्त्रियांसुद्धा ज्या त्यांच्याबरोबर होत्या, प्रेषितांना या गोष्टी सांगत होत्या.
11 पण प्रेषितांना त्यांचे सांगणे मूर्खपणाचे वाटले. आणि त्यांनी त्यांच्यावर विश्वास ठेवला नाही.
12 पण पेत्र उठला आणि कबरेकडे पळाला. त्याने खाली वाकून पाहिले पण त्याला तागाच्या गुंडाळण्याच्या वस्त्राशिवाय काही आढळले नाही. जे घडले त्याविषयी तो स्वत:शीच आश्चर्य करीत दूर गेला.
13 त्याचा दिवशी त्याच्यातील दोघे शिष्य यरुशलेमापासून सुमारे दहा किलोमीटर अंतरावर असलेल्या अम्माऊस नावाच्या गावाला चालले होते.
14 ते एकमेकांशी या घडलेल्या सर्व गोष्टीविषयी बोलत होते.
15 ते बोलत असताना आणि या गोष्टींची चर्चा करीत असताना येशू स्वत: आला आणि त्यांच्याबरोबर चालू लागला.
16 पण त्यांचे डोळे त्याला ओळखण्यापासून बंद करण्यात आले होते.
17 येशू त्यांना म्हणाला, “चालत असताना तुम्ही एकमेकांबरोबर बोलत आहात त्या गोष्टी कोणत्या आहेत?”चालता चालता ते थांबले. ते अतिशय दु:खी दिसले.
18 त्यांच्यातील एकजण ज्याचे नाव क्लयपा होते, तो त्याला म्हणला, “ह्या दिवसांमध्ये घडलेल्या गोष्टी माहीत नसलेले असे यरुशलेमात राहणारे तुम्ही एकटेच आहात काय?”
19 येशू त्यांना म्हणाला, “तुमच्या मते कोणत्या गोष्टी?” ते त्याला म्हणाले, “नासरेथकर येशूविषयीच्या सर्व गोष्टी. हाच तो मनुष्य जो आपल्या कृत्यांनी आणि शब्दांनी देवासमोर आणि मनुष्यांसमोर एक महान संदेष्टा झाला.
20 आणि आम्ही चर्चा करीत होतो की, कसे आमच्या प्रमुख याजकांनी आणि अधिकाऱ्यांनी त्याला मरणदंड भोगण्यासाठी स्वाधीन केले. आणि त्यांनी त्याला वधस्तंभी खिळले.
21 आम्ही अशी आशा केली होती की, तोच एक आहे जो इस्राएलाची मुक्तता करील. आणि या सगळ्याशिवाय हे सर्व घडून गेलेल्या गोष्टीला आज तीन दिवस झालेत.
22 आणि आमच्या परिवारातील काही स्त्रियांनी आम्हांला थश्च केले आहे: आज अगदी पहाटे त्या कबरेकडे गेल्या, परंतु त्यांना त्याचे शरीर सापडले नाही.
23 त्यांनी येऊन आम्हांला सांगितले की, त्यांना देवदूतांचा दृष्टात घडला आणि देवदूतांनी सांगितले की, तो जिवंत आहे.
24 तेव्हा आमच्यातील काही कबरेकडे गेले, आणि स्त्रियांनी जसे सांगितले होते, तसेच त्यांना आढळले, पण त्यांनी त्याला पाहिले नाही.”
25 मग येशू त्यांना म्हणाला, “संदेष्ट्यांनी सांगितलेल्या सर्व गोष्टींवर विश्वास ठेवण्यास तुम्ही अति मूर्ख आणि मंद आहात.
26 ख्रिस्तासाठी या सर्व गोष्टी सहन करणे आणि त्याच्या गौरवात जाणे आवश्यक नव्हते काय?”
27 आणि म्हणून त्याने मोशेपासून सुरुवात करुन आणि सर्व संदेष्ट्यापर्यंत सांगून, पवित्र शास्त्रात त्याच्याविषयी काय लिहिले आहे ते सर्व त्याने त्यांना स्पष्ट करुन सांगितले.
28 ज्या खेड्याकडे ते जात होते, त्याच्याजवळ ते आले आणि येशूने असा बहाणा केला की, जणू काय तो पुढे जाणार आहे.
29 परंतु जास्त आग्रह करुन ते म्हणाले, “आमच्या बरोबर राहा. कारण जवळजवळ संध्याकाळ झालीच आहे. आणि दिवसही जवळजवळ मावळला आहे.” मग तो त्यांच्याबरोबर राहावयास आत गेला.
30 जेव्हा तो त्यांच्याबोरबर जेवायला मेजासभोवती बसला, त्याने भाकर घेतली आणि उपकार मानले. नंतर त्याने ती मोडली व ती त्यांना तो देऊ लागला.
31 तेव्हा त्यांचे डोळे उघडले आणि त्यांनी त्याला ओळखले. पण तो त्यांच्यातून अदुश्य झाला.
32 मग ते एकमेकांना म्हणू लागले, “तो वाटेवर आपणाशी बोलत असताना व पवित्र शास्त्र आपल्याला स्पष्ट करुन सांगत असताना आपली अंत:करणे आतल्या आत उकळत नव्हती काय?”
33 मग ते लगेच उठले, व यरुशलेमेस परत गेले. तेव्हा त्यांना अकरा प्रेषित व त्यांच्याबरोबर असलेले इतर एकत्र जमलेले आढळले.
34 प्रेषित आणि इतरजण म्हणाले, “खरोखर प्रभु उठला आहे! आणि शिमोनाला दिसला आहे.”
35 नंतर त्या दोन शिष्यांनी वाटेत काय घडले ते त्याला सांगितले आणि तो भाकर मोडत असताना त्यांनी त्याला कसे ओळखले ते सांगितले.
36 ते या गोष्टी त्यांना सांगत असतानाच येशू त्यांच्यामध्ये उभा राहिला आणि त्यांस म्हणाला, “तुम्हांस शांति असो.”
37 ते दचकले आणि भयभीत झाले. त्यांना असे वाटले की, ते भूत पाहत आहेत.
38 तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही असे अस्वस्थ का झालात? तुमच्या मनात शंका का निर्माण झाल्या?
39 माझे हात व पाय पाहा. तुम्हाला मी दिसतो तोच मी आहे. मला स्पर्श करा आणि पाहा की, मला आहे तसे हाडमांस भुताला नसते.
40 असे बोलून त्याने त्यांस आपले हातपाय दाखवले. तरीही त्यांच्या आनंदामुळे त्यांना ते खरे वाटेना.
41 ते आश्चर्यचकित झाले तेव्हा येशू त्यांना म्हणाला, “येथे तुमच्याजवळ खाण्यासाठी काय आहे?”
42 खरे त्यांनी त्याला भाजलेला माशाचा तुकडा दिला.
43 त्याने तो घेतला व त्यांच्यासमोर खाल्ला.
44 तो त्यांना म्हणाला, “ह्याच त्या गोष्टी ज्या मी तुम्हांबरोबर असताना सांगितल्या होत्या की, मोशेचे नियमशास्त्र, भविष्यवादी आणि स्तोत्रे ह्यात माझ्याविषयी जे सांगितले आहे ते सर्व पूर्ण झालेच पाहिजे.”
45 नंतर पवित्र शास्त्र समजण्यासाठी त्याने त्यांची मने उघडली.
46 मग तो त्यांना म्हणाला, “असे लिहिले आहे की, ख्रिस्ताने दु:ख भोगावे आणि मेलेल्यांतून तिसऱ्या दिवशी उठावे.
47 आणि यरुशलेमापासून सुरुवात करुन सर्व राष्ट्रांस माझ्या पित्याने जे वचन दिले आहे ते पाठवीन. पापक्षमेसाठी पश्चात्तापाची घोषणा करावी.
48 या गोष्टींचे तुम्ही साक्षी आहात.

लूक 24:1-48

येशूचा प्रथम फळांचा विजय

येशू “प्रथम फळाच्या” पवित्र दिवशी मृत्यूवर विजयी झाला, हे महत्कृत्य त्याच्या शत्रूंना आणि त्याच्या शिष्यांनाही अशक्य वाटले होते. ज्याप्रमाणे होळी वाईटावर चांगल्याचा विजय साजरा करते, त्याचप्रमाणे येशूचा या दिवशी मिळविलेला विजय हा एक चांगला विजय होता.

54 जेव्हा हे विनाशी शरीर अविनाशीपण धारण करील व हे मर्त्य शरीर अमरत्व धारण करील, तेव्हा पवित्र शास्त्रात सांगितल्याप्रमाणे होईल.“विजयात मरण गिळले गेले आहे.”यशया 25:8
55 “अरे मरणा तुझा विजय कोठे आहे? मरण, तुझी नांगी कोठे आहे?”
56 मरणाची नांगी पाप आहे आणि पापाचे सामर्थ्य नियमाशास्त्रापासून येते.

1 करिंथ 15:54-56

आम्ही भूमिकांत बदल करण्याद्वारे होळी साजरी करीत असतो, या ‘प्रथम फळांनी’ सर्वात मोठी भूमिका उलटी घडवून आणली. पूर्वी मृत्यूला मानवजातीवर पूर्ण सत्ता होती. आता येशूने मरणावर सत्ता मिळविली आहे. त्याने ती सत्ता उलटून पाडली. नरसिंहाला हिरण्यकश्यपूच्या शक्तिविरुद्ध जागा मिळाली, पापावाचून मरण्याद्वारे, येशूला वरकरणी अजेय अशा मृत्यूला पराभूत करण्यास वाव मिळाला.

तुमच्या माझ्यासाठी विजय

पण हा फक्त येशूसाठी विजय नव्हता. हा तुमच्यासाठी आणि माझ्यासाठीही विजय आहे, ज्याची प्रथम फळांच्या वेळेनुसार हमी दिलेली आहे. बायबल स्पष्ट करते:

20 परंतु आता प्रत्यक्षात ख्रिस्त मरणातून उठविला गेला आहे. जे मेलेले आहेत त्यांच्यातील तो प्रथम फळ आहे.
21 कारण ज्याअर्थी मनुष्याद्वारे मरण आले त्याप्रमणे मृतांचे पुनरुत्थानसुद्धा मनुष्याद्वारेच आले.
22 कारण जसे आदामाद्वारे सर्व मरण पावतात तसेच सर्वजण ख्रिस्ताद्वारे जिवंत केले जातील.
23 पण प्रत्येक जण त्याच्या क्रमानुसार, ख्रिस्त जो प्रथम फळ आहे, आणि मग ख्रिस्त येण्याच्या वेळी त्याचे असलेले,
24 मग शेवट येईल प्रत्येक अधिपती, प्रत्येक सत्ता, व प्रत्येक सामर्थ्य जेव्हा ख्रिस्त नाहीसे करील, तेव्हा ख्रिस्त देवपित्याला राज्य देईल.
25 कारण देवाने ख्रिस्ताचे शत्रू ख्रिस्ताच्या पायाखाली ठेवीपर्यंत ख्रिस्ताने राज्य केले पाहिजे.
26 शेवटचा शत्रू असल्यासारखा मृत्यूचा नाश केला पाहिजे.

1 करिंथ 15:20-26

येशूने प्रथम फळांच्या दिवशी मरणातून जिवंत झाला म्हणून आपण जाणू शकतो की तो आपल्याला मृत्यूपासून पुनरुत्थानामध्ये भाग घेण्यासाठी आमंत्रित करतो. जसे प्रथम फळ नवीन वसंत ऋतूच्या जीवनाचे अर्पण होते ज्यात नंतर मोठ्या हंगामाची अपेक्षा होती, त्याचप्रमाणे येशू ‘प्रथम फळांच्या’ दिवशी मरणातून उठल्याने ‘जे त्याचे आहेत’ त्या सर्वांसाठी नंतरच्या पुनरुत्थानाची अपेक्षा धरतो.

वसंताचे बीज

किंवा असा विचार करा. 1ल्या दिवशी येशूने स्वतःला ‘बीज’ म्हटले. जसे होळी वसंत ऋतूमध्ये बियांपासून नवीन जीवनाच्या अंकुरणाचा उत्सव साजरा करते, तसेच होळी येशूच्या नव्या जीवनाकडेही लक्ष वेधते, ‘बीज’ जे वसंत ऋतूमध्ये पुन्हा जिवंत झाले.

दुसरा मनू

बायबल मनूच्या संकल्पनेचा उपयोग करून येशूच्या पुनरुत्थानाचे स्पष्टीकरण करते. अगदी प्राचीन वेदांत, मनू सर्व मानवजातीचा पूर्वज होता. आपण सर्व त्याची मुले आहोत. पुराणांनी नंतर प्रत्येक कल्प किंवा युगासाठी (या कल्पात श्रद्धादेव मनु हे मन्वंतर आहे) एक नवीन मनूस समाविष्ट केले. इब्री वेद समजाविते की आदाम हा मनू होता, ज्याच्यापासून सर्व मानवजातीत मृत्यू पसरला कारण त्याच्याद्वारे तो त्याच्या मुलांस मिळाला.

पण येशू पुढचा मनू आहे. मृत्यूवर विजय मिळवून त्याने एका नवीन कल्पाचे उद्घाटन केले. त्याची मुले या नात्याने येशूप्रमाणे पुनरुत्थानाद्वारे आपण मृत्यूवरही विजयात सहभागी होऊ. तोे प्रथम पुनरुत्थित झाला आणि नंतर आमचे पुनरुत्थान होईल. तो आपल्याला नवीन जीवनातील त्याच्या पहिल्या फळांचे अनुसरण करण्याचे आमंत्रण देतो.

ईस्टर : त्या रविवारच्या पुनरुत्थानांचा उत्सव साजरा करणे

इस्टर आणि होळी हे दोन्ही रंगांनी साजरे केले जातात

आज, आपण अनेकदा येशूच्या पुनरुत्थानांस ईस्टर म्हणतो, आणि ईस्टरचा रविवार तो जिवंत झाल्याचा रविवार म्हणून साजरा करतो. अनेक जण नवीन जीवनाच्या प्रतिकांस रंगवून, जसे घर, ईस्टर साजरा करतात. जसे आपण रंगांनी होळी साजरी करतो, तसेच ईस्टरही साजरा केला जातो. जशी होळी नवीन सुरुवात साजरी करते, तसेच ईस्टर देखील करतो. ईस्टर साजरा करण्याची विशिष्ट पद्धत महत्वाची नाही. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे प्रथम फळांची पूर्तता म्हणून येशूचे पुनरुत्थान आणि त्याचे फायदे प्राप्त करणे महत्वाचे आहे.

आपण आठवड्याच्या समयरेखेत हे पाहतो :

 येशू प्रथम फळांच्या दिवशी मरणातून उठतो – तुम्हाला व मला देऊ केलेले मृत्यूपासून नवीन जीवन.

उत्तम शुक्रवारचेउत्तर दिले

हे ‘उत्तम शुक्रवार’ ‘चांगला’ का आहे या आमच्या प्रश्नाचे उत्तर देते.

9 देवाच्या कृपेने प्रत्येकाकरता मरणाचा अनुभव घ्यावा म्हणून ज्याला ‘देवदूतांपेक्षा काही काळापुरते कमी केले होते,’ तो येशू मरण सोसल्यामुळे ‘गौरव व थोरवी ह्यांनी मुकुटमंडित केलेला’ असा आपण पाहतो.

इब्री 2:9

जेव्हा येशूने ‘मृत्यूची चव घेतली’, तेव्हा त्याने तुमच्यासाठी, माझ्यासाठी आणि ‘प्रत्येकासाठी’ असे केले. उत्तम शुक्रवार हा ‘चांगला’ आहे कारण तो आमच्यासाठी चांगला होता.

येशूच्या पुनरुत्थानावर विचार

येशूने त्याचे पुनरुत्थान सिद्ध करण्यासाठी, अनेक दिवस स्वतःला मृत्यूपासून जिवंत असल्याचे दाखविले, जे येथे लिहिलेले आहे. परंतु त्याच्या शिष्यांना त्याचे प्रथम दर्शन :

त्यांना वायफळ बडबड वाटली

लूक 24:10

येशूला असे करावे लागले :

27 आणि म्हणून त्याने मोशेपासून सुरुवात करुन आणि सर्व संदेष्ट्यापर्यंत सांगून, पवित्र शास्त्रात त्याच्याविषयी काय लिहिले आहे ते सर्व त्याने त्यांना स्पष्ट करुन सांगितले.

लूक 24:27

नंतर पुन्हा आणखी:

44 तो त्यांना म्हणाला, “ह्याच त्या गोष्टी ज्या मी तुम्हांबरोबर असताना सांगितल्या होत्या की, मोशेचे नियमशास्त्र, भविष्यवादी आणि स्तोत्रे ह्यात माझ्याविषयी जे सांगितले आहे ते सर्व पूर्ण झालेच पाहिजे.”

लूक 24:44

आपल्याला खरोखर सार्वकालिक जीवन देण्याची देवाची योजना आहे हे आपण कसे सांगू शकतो? फक्त देवालाच भविष्य माहित आहे. ऋषीमुनींनी शेकडो वर्षांपूर्वी चिन्हे व भविष्यवाण्या लिहिल्यात, जेणेकरून येशूने ते पूर्ण केले की नाही हे आम्ही सत्यापित करू शकतो…

4 हे मी यासाठी लिहित आहे की, जे काही तुम्हांला शिकविण्यात आले ते खरे आहे, हे तुम्हांला समजावे.

लूक 1:4

येशूचा मृत्यू आणि पुनरुत्थान याबद्दल माहिती व्हावी म्हणून आपण शोधू या :

  1. इब्री वेद उत्पत्तिपासून नृत्य म्हणून दुःख सप्ताह दर्शवित आहेत
  2. पुनरुत्थानाचा पुरावा ऐतिहासिक दृष्टीकोनातून.
  3. पुनरुत्थान जीवनाची ही भेट कशी मिळवायची.
  4. भक्तीमार्फत येशूला समजून घ्या
  5. रामायणाच्या भिंगातून शुभवर्तमान.

दिवस 7: शब्बाथाच्या विसाव्यात स्वस्ति

स्वस्ति  हा, शब्द यांनी बनलेला आहे :

 सु (सु) – चांगले, उत्तम, शुभ

अस्ती (अस्ति) – “ते आहे”

स्वस्ति हा लोकांचे आणि ठिकाणांचे कल्याण मिळविण्यासाठी दिलेला आशीर्वाद किंवा आशीर्वचन आहे. ही देवाठायी आणि आत्म्यावरील विश्वासाची घोषणा आहे. ही एक मानक, आत्मिक अभिव्यक्ती आहे, आपला चांगला हेतू व्यक्त करण्यासाठी सामाजिक संवाद आणि धार्मिक मंडळ्यांमध्ये वापरली जाते.

हे आशीर्वचन/आशीर्वाद त्याच्या दृश्य प्रतीकाद्वारे, स्वस्तिकाद्वारे देखील व्यक्त केले जाते. उजव्या हाताकडे वळलेले स्वस्तिक (卐) सहस्राब्दीसाठी देवत्व आणि अध्यात्म यांचे प्रतीक आहे. परंतु त्याचे अनेक विध अर्थ आहेत, आणि नाझींनी दिलेल्या सहकार्यामुळे त्याने ख्याति मिळविली होती, म्हणून त्याद्वारे संपूर्ण आशियामधील पारंपारिक सकारात्मक भावनेच्या तुलनेत आता पश्चिमेमध्ये नकारात्मक भावना निर्माण झाली आहे. स्वस्तिकाच्या या अत्यंत विविध समजांमुळे उत्तम शुक्रवार नंतरच्या दिवशी – 7 व्या दिवसासाठी हे योग्य प्रतीक ठरले आहे.

दिवस 7 – शब्बाथाचा विसावा

6 व्या दिवशी येशूला क्रूसावर खिळलेले पाहिले होते. त्या दिवशीची शेवटची घटना येशूचे पुरले जाणे होते, त्याने एक काम अपूर्ण सोडले.

55 गालीलाहून येशूबरोबर आलेल्या स्त्रिया योसेफाच्या मागे गेल्या. त्यांनी ती कबर व तिच्यामध्ये ते शरीर कसे ठेवले ते पाहिले. 56नंतर त्या घरी गेल्या व त्यांनी सुगंधी मसाले आणि लेप तयार केले. शब्बाथ दिवशी त्यांनी आज्ञेप्रमाणे विसावा

घेतला.लूक 23:55-56

त्या स्त्रियांना त्याच्या शरीरास सुगंधी द्रव्ये लावावयाची होती परंतु वेळ संपला आणि शुक्रवारी संध्याकाळी  सूर्यास्ताच्यावेळी सुरू झाला. याने आठवड्याच्या 7व्या दिवसाची सुरूवात केली, शब्बाथाची. यहूदी लोक, उत्पत्तीच्या वर्णनानुसार, शब्बाथ दिवशी काम करू शकत नाहीत. परमेश्वराने सहा दिवसांत सर्व काही घडविल्यानंतर, इब्री वेद सांगतात:

प्रमाणे पृथ्वी, आकाश आणि त्यांतील सर्वकाही पूर्ण करुन झाले.
2 देवाने आपण करीत असलेले काम संपवले म्हणून सातव्या दिवशी त्याने काम करण्यापासून विसावा घेतला.

उत्पत्ति 2:1-2

स्त्रियांनासुद्धा, जरी त्याच्या शरीरास सुगंधी द्रव्ये लावावयाची होती, तरीही त्यांनी त्यांच्या वेदांचे अनुसरण करून विसावा घेतला.

इतर लोक काम करीत असतांना

परंतु मुख्य याजकांनी शब्बाथ दिवशी आपले काम सुरू ठेवले.

62 त्या दिवसाला तयारीचा दिवसम्हणत असत, दुसऱ्या दिवशी मुख्य याजक व परुशी पिलातकडे गेले.
63 ते म्हणाले, ʇमहाराज, तो लबाड मनुष्य (येशू) जिवंत असताना असे म्हणाला होता की, मी मरण पावल्यानंतर तीन दिवसांनी परत उठेन.’
64 म्हणून तीन दिवसापर्यंत कबरेवर कडक पहारा ठेवण्याचा हुकुम द्या. (कारण) त्याचे शिष्य येऊन त्याचे शरीर चोरुन नेण्याचा प्रयत्न करतील. मग तो मरणानंतर पुन्हा उठला असे लोकांना सांगतील. ही शेवटची फसवणूक पहिल्यापेक्षा अधिक वाईट होईल.ʈ
65 पिलात म्हणाला, ʇतुम्ही शिपाई घेऊ शकता. जा आणि कबरेवर कडक पहारा ठेवा.ʈ
66 म्हणून ते गेले आणि कबरेवर कडक पहारा ठेवला. कबरेवर जी धोंड होती तिच्यावर सरकारी शिक्का मारला. आणि तेथे पहारा करण्यासाठी शिपाई नेमले.

मत्तय 27:62-66

म्हणून, मुख्य याजकांनी त्या शब्बाथ दिवशी काम केले, थडग्यासाठी पहारेकरी मिळविला, म्हणून येशूचे शरीर मरणात विसावले, आणि स्त्रिया आज्ञाधारक राहिल्या.

नरकातून कैदी आत्मे मुक्त झाले

जरी पाहणार्या मनुष्यास असे दिसत असले की येशू त्याच्या लढाईत हरला होता, तरी या दिवशी नरकात (नरका) काहीतरी घडले. बायबल स्पष्ट करते:

8 यासाठीच पवित्र शास्त्र असे म्हणते.“जेव्हा तो उच्चस्थानी चढला, तेव्हा त्याने युद्धकैद्दांस आपणांबरोबर नेले आणि त्याने लोकांना देणग्या दिल्या.”स्तोत्र. 68:18
9 आता, जेव्हा ते असे म्हणते, “वर चढला” तर त्याचा अर्थ काय? म्हणजे तो पृथ्वीच्या खालील प्रदेशात सुध्दा उतरला असाच होतो की नाही?

इफिस 4:8-9

येशू अधोलोकात उतरला, ज्याला आपण नरक (नरक) किंवा पितृलोक म्हणतो जिथे पितृ (मृत पूर्वज) यम (यमराज) आणि यमदूतांद्वारे बंदिवान करण्यात आले आहेत. यम आणि चित्रगुप्त (धर्मराजा) यांनी मृतांना कैद करून ठेवले कारण त्यांना त्यांच्या कर्मांचा न्याय करण्याचा आणि त्यांच्या योग्यतेचा तोल करण्याचा अधिकार त्यांच्याकडे होता. परंतु शुभवर्तमान असे जाहीर करते की येशूचे शरीर, जरी 7व्या दिवशी त्याच्या मृत्यूमध्येे विसावा घेत होते, तरीही त्याचा आत्मा खाली अधोलोकात उतरला आणि तेथील कैद्यांना त्याने मुक्त केले, आणि त्यानंतर त्यांच्याबरोबर तो वर चढला. पुढे वर्णन केल्याप्रमाणे

यम, यमदूत आणि चित्रगुप्त यांचा पराभव झाला

15 त्याने स्वत: वधस्तंभाद्वारे सत्ता आणि अधिकार हाणून पाडून त्यांवर विजय मिळविला आहे.

कलस्सै 2:15

येशूने नरकातील (यम, यमदूत आणि चित्रगुप्त) या अधिकार््यांचा पराभव केला ज्याला बायबल सैतान (निंदा करणारा), दियाबल (शत्रू), सर्प (नाग) आणि अधीनस्थ अधिकारी म्हणते. येशूचा आत्मा या अधिकार्यांनी बंदिवान केलेल्यांना सोडविण्यासाठी खाली आला.

येशू या बंदिवानांना नरकामधून सोडवीत होता, तेव्हा पृथ्वीवरील लोकांना याची कल्पना ही नव्हती. जिवंत लोकांचा असा विचार होता की येशू मरणासोबतच ही लढाई हारला. हा क्रूसाचा विरोधाभास आहे. परिणाम एकाच वेळी वेगवेगळ्या दिशानिर्देशांमध्ये दिसत आहेत. 6 व्या दिवसाचा शेवट त्याच्या मृत्यूच्या हानिसह झाला. पण हे नरकामधील बंदिवानांच्या विजयात बदलले. 6 व्या दिवशीचा पराभव हा त्यांचा 7व्या दिवशीचा विजय होता. जसे स्वस्तिक एकाच वेळी विरुद्ध दिशेने निर्देशित करतो, तसेच क्रूस देखील  करतो.

प्रतीक म्हणून स्वस्तिकावर चिंतन

स्वस्तिकाच्या मध्यवर्ती भुजांचे विभाजन केले की क्रूस बनतो. म्हणूनच येशूच्या सुरुवातीच्या अनुयायांनी त्यांचे प्रतीक म्हणून स्वस्तिकाचा वापर केला.

क्रूस ‘स्वस्तिक’ मध्ये असल्याने, स्वस्तिक ही पारंपारिक प्रतीक आहे जी येशूप्रत भक्ती दाखवते
स्वस्तिक क्रूसाच्या विरोधाभासांचे प्रतीक आहे

याव्यतिरिक्त, सर्व दिशांत काठावरील वाकलेल्या भुजा, क्रूसाच्या विरोधाभासांचे प्रतीक आहेत, त्याच्या पराभवाचे आणि विजयाचे, त्याची किंमत आणि लाभ, नम्रता आणि विजय, दुःख आणि आनंद, मृत्यूठायी विसावणारे शरीर आणि स्वातंत्र्यासाठी कार्य करणारा आत्मा. त्या दिवशी एकाचवेळी अनेक विरोधात्मक गोष्टी घडून आल्या, जसे स्वस्तिकाद्वारे उत्तम प्रकारे दाखविण्यात येते.

सर्व ठिकाणांसाठी क्रूसाचे स्वस्तिक

क्रूसाचे आशीर्वाद पृथ्वीच्या चार कोपऱ्यापर्यंत सुरू आहेत; उत्तर, दक्षिण, पूर्व आणि पश्चिम दिशेने, जे वाकलेल्या भुजा दाखवीत असलेल्या चार दिशांचे प्रतीक आहेत.

नाझींच्या दुष्कृत्र्यांनी स्वस्तिकाचे मांगल्य भ्रष्ट केले. बहुतेक पाश्चात्य लोक आता त्याकडे सकारात्मक दृष्टीने पाहत नाहीत. अशाप्रकारे स्वस्तिक स्वतः दर्शविते की कशाप्रकारे इतर प्रभाव एखाद्या शुभ गोष्टीची शुद्धता विकृत करू शकतात. पाश्चात्य साम्राज्यवाद आणि वसाहतवादाने त्याचप्रकारे शुभवर्तमानास अपहृत केले. मृत्यूच्या परिस्थितीत पूर्वी जो आशा आणि सुवार्तेचा एक आशियाई संदेश होता, त्यास आता अनेक आशियाई लोक आता युरोपियन किंवा पाश्चात्य संस्कृतीची निष्ठा म्हणून पाहतात. पाश्चात्य व्यक्तीला स्वस्तिकच्या सखोल इतिहासाच्या आणि प्रतीकवादाच्या नाझी-सहकार्याकडे दुर्लक्ष करण्यासाठी आम्ही विनवणी करीत असतांना, बायबलच्या पृष्ठांमध्ये सापडलेल्या मूळ सुवार्तेच्या संदेशासोबत तसे करण्याची स्वस्तिक आपल्याला आठवण करून देतो.

दुसऱ्या दिवसाकडे निर्देश करणे

परंतु स्वस्तिकाचे हे वाकलेले बाजूकडील हात 7व्या दिवसासाठी शब्बाथासाठी विशेषेकरून महत्वाचे आहेत.

दिवस 7 परिप्रेक्ष्य: 6व्या दिवसाकडे परत पाहणे व पुनरुत्थानाच्या प्रथम फळांकडे पुढे पाहणे

7वा दिवस क्रूसीकरण किंवा वधस्तंभारोहण आणि पुढच्या दिवसाच्या मध्ये येतो. सुसंगतपणे, स्वस्तिकाचे खालच्या बाजूकडील हात उत्तम शुक्रवार आणि तिच्या घटनांकडे परत इशारा करतात. वरच्या बाजूच्या भुजा दुसऱ्या दिवसाकडे, नवीन आठवड्याच्या रविवाराकडे निर्देश करतात, जेव्हा येशू, ज्याला मूलतः प्रथम फळ म्हटले जाते, त्या दिवशी मृत्यूस पराभूत करतो.

दिवस 7: इब्री वेदाच्या नियमांनुसार येशूच्या शरीरास शब्बाथचा विसावा

दिवस 6 : उत्तम शुक्रवार – येशू महाशिवरात्री

महाशिवरात्री (शिवाची मोठी रात्र) उत्सव 14 रोजी सुरू होऊन फाल्गुनच्या 13 व्या संध्याकाळी (फेब्रूवारी/मार्च) आरंभ होऊन 14व्या दिवसापर्यंत सुरू असतो. इतर उत्सवांपेक्षा भिन्न, हा सूर्यास्तानंतर सुरू होतो आणि रात्रभर असून दुसऱ्या दिवशी चालू असतो. इतर उत्सवांप्रमाणे मेजवानी आणि आनंददायक उल्लस याऐवजी उपवास, आत्मपरीक्षण आणि जागरण या उत्सवाची वैशिष्ट्ये आहेत. महाशिवरात्री जीवनातील आणि जगातील “अंधार आणि अज्ञानावर विजयाची” गंभीर आठवण करून देते. उत्कट भक्त रात्रभर जागरण करतात.

महाशिवरात्री आणि समुद्रमंथन

पौराणिक कथेत महाशिवरात्रीची अनेक कारणे दिलेली आहेत. काहींचे म्हणणे आहे की या विशिष्ट दिवशी समुद्रमंथनाच्या वेळी निघालेले हलाहल विष शिवाने प्राशन केले, ते त्याने आपल्या गळ्यात धरून ठेवले. यामुळे त्याच्या गळ्यात खरचटले आणि त्याच्या गळ्याचा रंग निळा झाला, याच कारणामुळे त्याचे नाव नीलकंठ पडले. भगवत पुराण,  महाभारत आणि विष्णु पुराणात या गोष्टीचे वर्णन करण्यात आले आहे, तसेच अमृत, अमरत्वाचे पेय कुठून निघाले हे देखील यात समजावण्यात आले आहे. गोष्ट अशी सांगितली जाते की देव आणि असुर अंती मैत्री घडून आली, त्यांनी हे अमरत्वाचे अमृत काढण्यासाठी समुद्र घुसळून काढला. समुद्र घुसळून काढण्यासाठी त्यांनी मंदार पर्वताचा उपयोग केला. वासुकी नागराज सर्पाचा उपयोग त्यांनी घुसळण्याची दोरी म्हणून केला.

समुद्रमंथनातून बरीच कलाकृती तयार झाली आहेत

समुद्रास मागेपुढे घुसळत असताना, वासुकी सर्पाने प्राणघातक विष सोडले, ते इतके प्राणघातक होते की त्याने समुद्रमंथन करणाऱ्या सर्वांचा नाश केला असता, इतकेच काय ते जगाच्या नाशाला सुद्धा कारणीभूत ठरले असते. त्यांना वाचवण्यासाठी शिवाने आपल्या तोंडात विष धरले, त्यामुळे त्याचा गळा निळा झाला. काही आवृत्तीमध्ये शिवाने विष प्राशन केले आणि त्यामुळे त्याचा शरीरात प्रवेश होताच त्याला खूप वेदना झाल्या. या कारणास्तव, भक्तगण याप्रसंगी उपवास करतात.

सर्प विष घेत शिवाची नाट्यप्रस्तुती

समुद्रमंथन कथा आणि महाशिवरात्री जो हा उत्सव साजरा करतो, तो दुःखसप्ताहाच्या 6व्या दिवशी येशूने काय केले याचा संदर्भ देते, म्हणून आम्ही त्याचा अर्थ समजून घेऊ शकतो.

येशू आणि महासागराचे लाक्षणिक मंथन

जेव्हा येशूने पहिल्या दिवशी यरूशलेमेत प्रवेश केला तेव्हा तो मोरिया पर्वताच्या माथ्यावर उभा राहिला, जेथे 2000 वर्षांपूर्वी अब्राहमाने भविष्यवाणी केली होती की एक महान बलिदान (भविष्यकाळ) केले जाईल. मग येशूने जाहीर केले:

31 या जगाचा न्याय होण्याची आता वेळ आली आहे. या जगाच्या राजकुमारला हाकलून देण्यात ये

ईल.योहान 12:31
वधस्तंभावर सर्पाचा सामना करणे यात खूप कलाकृती दिली आहे

त्या पर्वतावर त्याच्यात आणि ‘या जगाचा अधिपति’ सैतान, बहुतेकदा ज्याला सर्प म्हणून दर्शविले जाते, यांच्यात होणाऱ्या संघर्षाभोवती ‘जग’ फिरणार होते. लाक्षणिक भाषेत सांगायचे झाले तर, मोरया पर्वत म्हणजे मंदार पर्वत होता, जो पुढील लढाईत संपूर्ण जगाचे मंथन करणार होता.

सर्प (नागराज) सैतानाने पाचव्या दिवशी ख्रिस्तावर वार करण्यासाठी यहूदामध्ये प्रवेश केला. वासुकी हा मंथनाची दोरी बनताच, मोरेया पर्वताभोवती सैतान अलंकारिक दोरी बनू लागला होता कारण या दोघांमधील लढाईचा चरमोत्कर्ष जवळ आला होता.

शेवटचे भोजन

दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी येशूने आपल्या शिष्यांसह त्याचे शेवटचे भोजन केले. ज्याप्रमाणे 13 रोजी महाशिवरात्रीला प्रारंभ होतो, त्याचप्रमाणे ही महिन्यातील 13 वी संध्याकाळ होती. त्या जेवणाच्या वेळी येशूने त्या ‘प्याल्या’विषयी सांगितले जो तो पिणार होता, जसे शिव वासुकीचे विष प्यायला. हे वर्णन येथे आहे.

27 नंतर येशूने द्राक्षारसाचा प्याला घेतला. त्याबद्दल देवाचे उपकार मानले आणि तो शिष्यांना दिला. येशू म्हणाला, “तुम्ही सर्वांनी यातील प्यावे. कारण हे माझे रक्त आहे,
28 हे नवा करार प्रस्थापित करते. ते पुष्कळ लोकांकरिता ओतले जात आहे. यासाठी की त्यांच्या पापांची क्षमा

व्हावी.मत्तय 26:27-28

मग त्याने उदाहरणाद्वारे आणि एकमेकांवर प्रीती कशी करावी आणि देवाच्या आपल्यावरील देवाच्या प्रीतीबद्दल शिकवले, जे येथे शुभवर्तमानात नोंदलेले आहे. त्यानंतर, त्याने सर्व विश्वासणाऱ्यांसाठी प्रार्थना केली (येथे वाचा).

गेथशेमाने बागेत

मग, महाशिवरात्रीप्रमाणे, त्याने बागेत संपूर्ण रात्र जागरण करून काढली

36 नंतर गेथशेमाने नावाच्या जागी येशू आपल्या शिष्यांसह गेला. येशू त्यांना म्हणाला, “मी थोडा पुढे जाऊन प्रार्थना करीपर्यंत येथेच थांबा.”
37 येशूने पेत्र आणि दोन जब्दीचे पुत्र यांना आपल्याबरोबर यायला सांगितले. यानंतर येशू मनातून फार दु:खी व व्याकूळ होऊ लागला.
38 येशू पेत्राला व जब्दीच्या दोघा पुत्रांना म्हणाला, “माझे दु:ख मला इतके झाले आहे की, ते मला मारून टाकील. येथे थांबा व माझ्याबरोबर जागे राहा.”
39 तो थोडे अंतर पुढे गेला आणि जमिनीवर ओणवून प्रार्थना करू लागला, “हे माझ्या पित्या, शक्य झाले तर हा दु:खाचा प्याला माझ्यापुढून जाऊ दे, तथापि, माझ्या इच्छेप्रमाणे नको तर तुझ्या इच्छेप्रमाणे होऊ दे.”
40 मग तो शिष्यांकडे परत गेला तेव्हा ते झोपी गेले आहेत असे त्याला आढळले. येशू पेत्राला म्हणाला, “तुम्हा लोकांना माझ्याबरोबर एखादा तासही जागे राहता येत नाही काय?
41 आपण परीक्षेत पडू नये म्हणून जागे राहा. आणि प्रार्थना करीत राहा. यासाठी की तुम्ही मोहात पडू नये. जे योग्य आहे ते तुमचा आत्मा करी इच्छितो, पण तुमचे शरीर अशक्त आहे.”
42 नंतर दुसऱ्यांदा जाऊन येशू प्रार्थना करू लागला, “हे माझ्या पित्या, जर दु:खाचा हा प्याला पिणे मला अटळच आहे तर तुझी इच्छा असेल तसे होवो.”
43 नंतर येशू शिष्यांकडे परत गेला तेव्हा त्याला आढळून आले की, त्यांचे डोळे जड झाले होते व ते झोपी गेले आहेत कारण जागे राहणे त्यांना शक्य होत नव्हते.
44 नंतर येशू शिष्यांना पुन्हा सोडून तसाच पुढे गेला आणि त्याने प्रार्थना केली. तिसऱ्या वेळी प्रार्थना करताना त्याने पुन्हा हेच शब्द उच्चारले.
45 यानंतर येशू परत शिष्याकडे गेला आणि त्यांना म्हणाला, “तुम्ही अजून झोप आणि विश्रांतिच घेत आहात का? ऐका! मनुष्याचा पुत्र पापी लोकांच्या हाती धरून दिला जाण्याची वेळ आली आहे.
46 उठा! आपल्याला निघालेच पाहिजे. हा पाहा, मला धरून शत्रूंच्या हाती देणारा येत आहे.”

मत्तय 26:36-46

शिष्य जागृत राहू शकले नाहीत आणि जागरण नुकतेच सुरू झाले होते! मग यहूदाने त्याचा विश्वासघात कसा केला याविषयी शुभवर्तमान सांगते.

बागेत अटक

2 आणि त्याला धरून शत्रूच्या हाती देणार यहूदा यालाही ही जागा ठाऊक होती. कारण येशू आपल्या शिष्यांबरोबर नेहमी तेथे येत असे.
3 तेव्हा शिपायांची तुकडी, मुख्य याजकाचे काही अधिकारी, परुशी यांना वाट दाखवीत यहूदा तेथे बागेत आला. ते मशाल, कंदील आणि हत्यारे घेऊन आले होते.
4 मग येशू आपल्या बाबतीत जे काही होणार हे सर्व जाणून पुढे जाऊन त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला कोण पाहिजे?”
5 “नासरेथचा येशू.” ते म्हणाले. येशूने उत्तर दिल, “तो मी आहे” (आणि विश्वासघात करणारा यहूदा तेथे त्यांच्यामध्ये उभा होता)
6 जेव्हा येशू म्हणाला, “तो मी आहे,” ते मागे सरले आणि जमिनीवर पडले.
7 पुन्हा त्याने त्यांना विचारले, “तुम्हांला कोण पाहिजे?” आणि ते म्हणाले, “नासरेथचा येशू”
8 येशूने उत्तर दिले, “मी तुम्हांला सांगितले की तो मी आहे. जर तुम्ही मला शोधत असाल तर या लोकांना जाऊ द्या.”
9 हे यासाठी घडले की, जे शब्द बोलण्यात आले होते. ते सर्व पूर्ण व्हावेत, “जे तू मला दिलेस त्यांतील एकही मी गमावला नाही.”
10 मग शिमोन पेत्र, ज्याच्याकडे तलवार होती, त्याने ती बाहेर काढली व मुख्य याजकाच्या सेवकाचा कान कापला (सेवकाचे नाव मल्ख होते)
11 येशूने पेत्राला आज्ञा केली, “तुझी तलवार तिच्या जागेवर ठेव! पित्याने दिलेला प्याला मी पिऊ नये काय?”
12 मग शिपायांची तुकडी व त्यांचा सरदार आणि यहूदी रक्षक यांनी येशूला अटक केली. त्याला त्यांनी बांधले आणि
13 त्याला प्रथम हन्नाकडे आणले. तो कयफा या प्रमुख याजकाचा सासरा होता. कयफा त्या वर्षीचा प्रमुख याजक हो

ता.योहान 18:2-13
येशूला अटक: चित्रपट देखावा

येशू प्रार्थना करण्यासाठी बागेत गेला होता. तेथे यहूदा त्याला अटक करण्यासाठी सैनिक घेऊन आला. जर अटकेची आम्हाला भिती वाटत असेल तर आम्ही लढायचा प्रयत्न करतो, पळतो किंवा लपू शकतो. परंतु येशूने यापैकी काहीही केले नाही. त्याने कबूल केले की ते ज्या व्यक्तीचा शोध घेत होते तोच तो होता. त्याच्या स्पष्ट कबुलीजबाबाने (“मी तो आहे”) शिपायांना चकित केले म्हणून त्याचे शिष्य पळून गेले. येशूने अटक करवून घेतली आणि त्याला चौकशीसाठी नेण्यात आले.

प्रथम चौकशी

शुभवर्तमान त्यांनी त्याची चौकशी कशी केली हे नोंदवते:

19 तेव्हा प्रमुख याजकाने येशूला त्याच्या शिष्यांविषयी व त्याच्या शिकवणुकीविषयी विचारले,
20 येशूने त्याला उत्तर दिले की, “मी उघडपणे जगाशी बोललो, सभास्थानात व मंदिरात जेथे सर्व यहूदी एकत्र जमतात तेथे मी नेहमी शिकविले आणि मी गुप्त असे काहीच बोललो नाही.
21 मला तू का विचारतोस? ज्यांनी माझी शिकवण ऐकली, त्यांना विचार, मी काय बोललो ते त्यांना माहीत आहे.”
22 येशूने असे म्हटले तेव्हा तेथे उभे असलेल्या रक्षकाने येशूला चपराक मारली. रक्षक म्हणाला, “तू प्रमुख याजकाला असे उत्तर देतोस काय?”
23 येशूने त्याला उत्तर दिले, “जर मी वाईट बोललो असेन तर तसे सांग की मी चुकीचे बोललो पण जर चांगले बोललो असलो तर तू मला का मारतोस?’
24 हन्नाने त्याला बांधलेलेच मुख्य याजक कयफाकडे पाठविले.

योहान 18:19-24

त्यांनी येशूला पुन्हा चौकशीसाठी मुख्य याजकाकडे पाठविले.

दुसरी चौकशी

तेथे त्यांनी सर्व पुढाऱ्यांसमोर त्याची चौकशी केली. शुभवर्तमानाने ही दुसरी चौकशी नोंदविली:

53 नंतर त्यांनी येशूला तेथून मुख्य याजकाकडे नेले. आणि सर्व मुख्य याजक, वडील व नियमशास्त्राचे शिक्षक जमा झाले.
54 थोडे अंतर ठेवून पेत्र येशूच्या मागे थेट मुख्य याजकाच्या वाड्यात गेला. तेथे पेत्र पहारेकऱ्याबरोबर विस्तवाजवळ शेकत बसला.
55 मुख्य याजक आणि सर्व यहूदी सभा येशूला जिवे मारण्यासाठी पुरावा गोळा करण्याचा प्रयत्न करीत होते. परंतु त्यांना काही मिळेना.
56 पुष्कळांनी त्याच्याविरूद्ध खोटी साक्ष दिली. परंतु त्यांची साक्ष सारखी नव्हाती.
57 नंतर काही जण उभे राहीले आणि त्याच्या विरूद्ध साक्ष देऊन म्हणाले, “आम्ही त्याला असे म्हणताना ऐकले की,
58 “हाताने बांधलेले मंदिर मी पाडून टाकीन आणि हातांनी न बांधलेले असे दुसरे मंदिर तीन दिवसात उभारीन.’
59 परंतु तरीही या बाबातीत त्यांच्या साक्षीत मेळ नव्हता.
60 नंतर मुख्य याजक त्यांच्यापुढे उभा राहिले आणि त्याने येशूला विचारले, “तू उत्तर देणार नाहीस काय? हे लोक तुझ्याविरूद्ध आरोप करताहेत हे कसे?”
61 परंतु येशू गप्प राहिला. त्याने उत्तर दिले नाही. नंतर मुख्य याजकाने पुन्हा विचारले, “धन्य देवाचा पुत्र तो तू रिव्रस्त आहेस काय?”
62 येशू म्हणाला, “मी आहे, आणि तुम्ही मनुष्याच्या पुत्राला सर्वसमर्थ देवाच्या उजवीकडे बसलेले व आकाशातील मेघांसह येताना पाहाल.”
63 मुख्य याजकाने आपले कपडे फाडले आणि म्हणाला, “आपणांला अधिक साक्षीदारांची काय गरज आहे?
64 तुम्ही निंदा ऐकली आहे. तुम्हांला काय वाटते?”सर्वांनी त्याला मरणदंड योग्य आहे अशी शिक्षा फर्माविली.
65 काही जण त्याच्यावर थंुकू लागले. त्याचे तोंड झाकून बुक्के मारू लागले व त्याला म्हणू लागले, “ओळख बरे, तुला कोणी मारले?” पाहारेकऱ्यांनी त्याला ताब्यात घेतले आणि

मारले.मार्क 14:53-65

यहूदी पुढाऱ्यांनी येशूला मरणाची शिक्षा ठोठावली. परंतु रोमी लोकांनी त्यांच्यावर राज्य केल्यामुळे केवळ रोमन राज्यपाल त्याला फाशीची परवानगी देऊ शकत होता. म्हणून त्यांनी येशूला रोमन राज्यपाल पन्तय पिलाताकडे नेले. येशूचा विश्वासघात करणारा यहूदा इस्करियोत याचे काय झाले याविषयी देखील शुभवर्तमान नोंदवते.

विश्वासघात करणाऱ्या यहूदाचे काय झाले?

जेव्हा सकाळ झाली तेव्हा सर्व मुख्य याजक व वडीलजन यांनी येशूविरूद्ध कट केला. आणि कशा प्रकारे येशूला ठार मारायचे याचा विचार केला.
2 त्यांनी येशूला साखळदंडानी बांधून दूर नेले व राज्यपाल पिलाताच्या स्वाधीन केले.
3 त्याच वेळेला, यहूदा, जो येशूचा विश्वासघात करून त्याला पकडून देण्यास कारणीभूत होता, त्याने पाहिले कि, त्यांनी येशूला जिवे मारण्याचे ठरविले आहे, तेव्हा त्याने जे केले होते त्याचे त्याला वाईट वाटले. म्हणून त्याने चांदीची तीस नाणी घेऊन मुख्य याजक व वडिलांना परत दिली.
4 तो म्हणाला, “मी पाप केले आहे, मी एका निष्पाप मनुष्याला जिवे मारण्यासाठी तुमच्या हाती दिले.”यहूदी पुढाऱ्यांनी उत्तर दिले, “आम्हांला त्याचे काय? तो तुझा प्रश्न आहे!”
5 तेव्हा यहूदाने ती चांदीची नाणी मंदिरात फेकून दिली आणि तो गेला. मग बाहेर जाऊन त्याने स्वत:ला गळफास लावून घेतला.

मत्तय 27:1-5

रोमन राज्यपालाने येशूची चौकशी केली

11 राज्यपाल पिलातापुढे येशू उभा राहिला तेव्हा पिलाताने त्याला प्रश्न विचारले. तो म्हणाला, “तू यहूद्यांचा राजा आहेस काय?” येशूने उत्तर दिले, “होय, मी आहे, जसे तुम्ही म्हणता.”
12 पण जेव्हा मुख्य याजकांनी व वडिलांनी त्याच्यावर दोषारोप केले, तेव्हा तो गप्प बसला.
13 म्हणून पिलात येशूला म्हणाला, “हे लोक तुझ्यावर जो दोषारोप ठेवीत आहेत तो तू ऐकत आहेस ना? तर मग तू का उत्तर देत नाहीस?”
14 परंतु येशूने पिलाताला काहीही उत्तर दिले नाही. आणि पिलात आश्चर्यचकित झाला.
15 वल्हांडण सणानिमित्त दरवर्षी लोकसमुदायासाठी तुरूंगातून एकाला सोडण्याची प्रथा होती.
16 त्या विशिष्ट वेळेला तेथे एक कुप्रसिद्ध कैदी होता. त्याचे नाव बरब्बाहोते.
17 म्हणून जेव्हा लोक जमले, तेव्हा पिलाताने त्यांना विचारले, “तुमच्यासाठी मी कोणाला सोडावे अशी तुमची इच्छा आहे? कुविख्यात बरब्बाला की ज्याला ख्रिस्त म्हणतात त्या येशूला?”
18 लोकांनी इर्षेला पेटून येशूला पिलाताच्या हाती दिले होते हे पिलाताच्या ध्यानी आले.
19 न्यायासनावर बसला असता पिलात हे बोलला. तो तेथे बसलेला असतानाच त्याच्या पत्नीने त्याला एक निरोप पाठविला. तो निरोप असा होता: “या मनुष्याविषयी सावध राहा; कारण तो दोषी नाही. त्याच्याविषयी स्वप्न पडल्यामुळे मला आज दिवसभर फार दु:ख सहन करावे लागेले आहे.”
20 पण पिलाताने बरब्बाला सोडून द्यावे व येशूला जिवे मारावे अशी मागणी लोकांनी करावी म्हणून मुख्य याजकांनी व वडील जनांनी लो कसमुदायाचे मन वळविले.
21 पिलात म्हणाला, “माझ्यासमोर बराब्बा व येशू दोघेही आहेत. मी तुमच्यासाठी कोणाला सोडून द्यावे अशी तुमची इच्छा आहे?” लोकांनी उत्तर दिले. ‘बरब्बा.’
22 पिलाताने विचारले, “मग ज्याला ख्रिस्त म्हणतात त्या येशूचे मी काय करावे?” सर्व लोक ओरडून म्हणाले, “त्याला वधस्तंभावर खिळून मारून टाका!”
23 पिलाताने विचारले, “का? मी त्याला जिवे मारावे असे तुम्ही का म्हणता? त्याने काय अपराध केला आहे?”परंतु सर्व लोक मोठ्याने ओरडून म्हणू लागले, “त्याला वधस्तंभावर खिळा!”
24 लोकांच्या पुढे आपले काही चालणार नाही हे पिलाताने पाहिले. उलट लोक अधिक अशांत होऊ लागले होते म्हणून पिलाताने थोडे पाणी घेतले आणि लोकांच्या समोर आपले हात धुतले. मग पिलात म्हणाला, “या मनुष्याच्या मरणाची जबाबदारी माझ्यावर नाही, तुम्हीच त्यासाठी जबाबदार आहात.”
25 सर्व लोक ओरडून म्हणू लागले, “याच्या मरणाची जबाबदारी आमच्यावर असो. त्याच्यासाठी व्हायची शिक्षा आम्ही व आमची मुले भोगायला तयार आहोत.”
26 मग पिलाताने बरब्बाला सोडून दिले. येशूला चाबकाचे फटके मारावे असे पिलाताने आपल्या काही सैनिकांना सांगितले. नंतर येशूला वधस्तंभावर खिळून मारावे म्हणून पिलाताने शिपायांच्या हाती दिले.

मत्तय 27:11-26

वधस्तंभावर खिळणे, मरण, येशूला पुरले जाणे

त्यानंतर शुभवर्तमानात येशूच्या वधस्तंभावर खिळले जाण्याचा तपशील नोंदविला गेला आहे.

27 नंतर पिलाताचे शिपाई येशूला राज्यापालाच्या वाड्यात घेऊन आले. ते सर्व घोळक्याने येशूभोवती जमले.
28 त्यांनी येशूचे कपडे काढले व त्याला लाल किरमिजी झगा घातला.
29 काटेरी झाडाच्या फांद्यांचा एक मुकुट तयार करून तो येशूच्या डोक्यावर ठेवला. तसेच त्यांनी त्याच्या उजव्या हातात एक काठी दिली. मग शिपाई येशूपुढे गुडघे टेकून त्याची थट्टा करु लागले. ते म्हणू लागले, “यहूद्याचा राजा चिरायू होवो!”
30 नंतर शिपाई येशूवर थुंकले. त्याच्या हातातील काठी त्यांनी घेतली आणि त्या काठीने त्याच्या डोक्यावर मारत राहिले.
31 येशूची थट्टा करण्याचे संपविल्यावर त्यांनी त्याचा झगा काढून घेतला आणि त्याचे कपडे त्याला घातले. मग ते त्याला वधस्तंभावर खिळून मारण्यासाठी घेऊन गेले.
32 शिपाई येशूला शहराबाहेर घेऊन चालले होते. तेव्हा त्यांनी एका मनुष्याला वेठीला धरून येशूचा वधस्तंभ वाहायला लावले. तो कुरेने या गावचा असून त्याचे नाव शिमोन होते.
33 जेव्हा ते ‘गुलगुथा’ (म्हणजे कवटीची जागा) नावाच्या ठिकाणी येऊन पोहोचले.
34 तेव्हा त्यांनी येशूला पित्तमिश्रित द्राक्षारस प्यायला दिला. त्याने तो चाखला. पण पिण्यास नकार दिला.
35 त्यांनी त्याला वधस्तंभावर खिळले. नंतर त्यांनी चिठ्ठ्या टाकून येशूचे कपडे आपसात वाटून घेतले.
36 शिपाई तेथे बसून येशूवर पहारा देऊ लागले.
37 येशूच्या डोक्याच्या वरच्या बाजूला त्याच्यावर ठेवण्यात आलेला दोषारोप लिहिलेला लेख शिपायांनी लावला. त्यावर मजकूर होता, “येशू – यहूद्यांचा राजा.”
38 येशूच्या दोन्ही बाजूंना दोन लुटारु खिळण्यात आले होते.
39 जवळून जाणारे लोक येशूची निंदा करु लागले. ते डोकी हलवू लागले.
40 आणि म्हणू लागले, “तू म्हणालास की, ‘हे मंदिर मोडून तीन दिवसात परत उभे करीन.’ आता स्वत:चा बचाव कर, जर तू खरोखरच देवाचा पूत्र असलास तर वधस्तंभारून खाली ये.”
41 तसेच मुख्य याजक, नियमशास्त्राचे शिक्षक, वडील हेही तेथे होते. तेही इतरांसारखी येशूची निंदा करू लागले.
42 ते म्हणू लागले, “याने दुसऱ्यांना वाचविले, परंतु तो स्वत:चा बचाव करू शकत नाही. लोक म्हणतात की, हा इस्राएल (यहूदी) लोकांचा राजा आहे. जर तो राजा असेल, तर त्याने वधस्तंभावरून खाली यावे. म्हणजे आम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवू!
43 याचा देवावर विश्वास आहे, जर देवाला तो खरोखर पाहिजे असेल तर त्याने त्याला वाचवावे. तो स्वत: असे म्हणत असे, ‘मी देवाचा पुत्र आहे.”‘
44 तसेच त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळलेले चोर देखील येशूविषयी वाईट गोष्टी बोलू लागले.
45 दुपारनंतर लगेच सुमारे तीन तास सर्व भूमीवर अंधार पसरला.
46 सुमारे तीन वाजता येशू मोठ्याने ओरडून म्हणाला, “एलोई, एलोई, लमा सबकत्नी?” याचा अर्थ “माझ्या देवा, माझ्या देवा, तू माझा त्याग का केलास?”
47 जे लोक तेथे उभे होते त्यांनी हे एकले. ते म्हणू लागले, “तो एलीयाला हाक मारीत आहे!”
48 एक जण लगेच धावत गेला आणि बोळा घेऊन आला. त्या मनुष्याने तो बोळा आंबेत बुडविला आणि तो वेताच्या टोकावर ठेवून येशूला प्यायला दिला.
49 परंतु दुसरे काही लोक म्हणु लागले, “थांबा, एलीया येऊन त्याला वाचवितो काय, हे आम्हांला पाहायचे आहे.”
50 पुन्हा एकदा येशूने मोठ्याने आरोळी मारली आणि तो मरण पावला.
51 त्याचवेळी, येशू मेल्याबरोबर मंदिरातील पडदा वरपासून खालपर्यंत दुभागला गेला, भूकंप झाला, खडक फुटले.
52 कबरी उघडल्या, आणि देवाचे बरेच लोक जे मरण पावले होते, ते उठविले गेले.
53 ते लोक कबरींतून बाहेर पडले, येशू मरणातून पुन्हा उठल्यावर ते लोक पवित्र नगर अर्थात यरूशलेमामध्ये गेले आणि अनेक लोकांनी त्यांना पाहिले.
54 सेनाधिकारी व त्याच्याबरोबर येशूवर जे शिपाई पहारा देत होते त्यांनी भूकंप व जे काही घडले ते पाहिले. आणि ते फार भ्याले. ते म्हणाले, “हा मनुष्य खरोखर देवाचा पुत्र होता.”

मत्तय 27:27-54
वधस्तंभवर खिळण्यात आले: त्याच्या आयुष्यातील सर्वात चित्रित देखावा

त्यच्या कुशीत ‘भाला मारण्यात आला’

योहानाच्या शुभवर्तमानात, वधस्तंभाचा एक आकर्षक तपशील नोंदविला गेला आहे. त्यात म्हटले आहे:

31 तो तयारीचा दिवस होता व दुसऱ्या दिवशी विशेष शब्बाथाचा दिवस होता. शब्बाथ दिवशी शरीरे वधस्तंभावर राहू नयेत अशी यहूदी लोकांची इच्छा होती. त्यांनी पिलाताला पाय तोडण्याची आणि शरीरे वधस्तंभावरून खाली घेण्याविषयी विचारले,
32 म्हणून शिपायांनी येऊन येशूबरोबर वधस्तंभी खिळलेल्या पहिल्याचे व नंतर दुसऱ्याचे पाय मोडून टाकले.
33 पण जेव्हा ते येशूकडे आले. तेव्हा त्यांना आढळून आले की, तो अगोदरच मेला आहे. तेव्हा त्यांनी त्याचे पाय मोडले नाहीत.
34 तरी शिपायांपैकी एकाने त्याच्या कुशीत भाला भोसकला, तेव्हा लगेच रक्त आणि पाणी बाहेर निघाले.
35 ज्या मनुष्याने हे पाहिले, त्याने साक्ष दिली आहे आणि त्याची साक्ष खरी आहे. त्याला माहीत आहे की, तो खरे बोलतो व तो साक्ष देतो यासाठी की, तुम्ही विश्वास

धरावा.योहान 19:31-35

योहानाने रोमन सैनिकांना येशूच्या कुशीत भाला मारतांना पाहिले. रक्त आणि पाणी बाहेर आले, वेगळे झाले आणि हे निदर्शनास आले की त्याचा मृत्यू हृदयाघातामुळे झाला.

येशूच्या कुशीत भाला मारला गेला

अनेक जण महाशिवरात्री यासाठी देखील साजरी करतात कारण ते मानतात की त्या दिवशी शिवने पार्वतीशी लग्न केले. उत्तम शुक्रवार महाशिवरात्रीशी समांतर आहे कारण त्या दिवशी येशूने त्याच्या कुशीत भाल्याद्वारे शिक्कामोर्तब केलेली एक गूढ वधू जिंकली, येथे पुढे स्पष्ट करण्यात आले आहे.

येशूला पुरले जाणे

शुभवर्तमानात त्या दिवशीच्या अंतिम घटनेची नोंद आहे – त्याचे दफन.

57 संध्याकाळ झाल्यावर योसेफ नावाचा एक श्रीमंत मनुष्य तेथे आला. तो अरिमथाईचा होता व येशूचा अनुयायी होता.
58 योसेफ पिलाताकडे गेला. आणि त्याने त्याचे शरीर मागितले. पिलाताने येशूचे शरीर योसेफाला देण्याचा हुकूम शिपायांना केला.
59 नंतर योसेफाने येशूचे शरीर घेतले आणि नवीन तागाच्या कपड्यात ते गुंडाळले.
60 मग योसेफाने खडकात खोदलेल्या नव्या कबरेत येशूचे शरीर ठेवले. नंतर कबरेच्या तोंडवर एक मोठी धोंड लोटून ती कबर बंद केली. या गोष्टी केल्यानंतर योसेफ निघून गेला.
61 मरीया मग्दालिया, आणि मरीया नावाची दुसरी स्त्री कबरेभोवती बसल्या होत्या.

मत्तय 27:57-61

दिवस 6 – उत्तम शुक्रवार

यहूदी दिनदर्शिकेतील प्रत्येक दिवस सूऱ्यास्तापासून सुरू होत असे. म्हणून 6 व्या दिवसाची सुरूवात येशूच्या त्याच्या शिष्यांसह शेवटच्या भोजनाने झाली. त्या दिवसाच्या शेवटी, त्याला अटक करण्यात आली, रात्री अनेक वेळा त्याच्यावर खटला भरला गेला, त्याला वधस्तंभावर खिळले गेले, त्याला भाला मारण्यात आला आणि त्याला पुरले गेले. खरोखर ती ‘येशूची महान रात्र’ होती. दुःख, वेदना, अपमान आणि मृत्यू यांनी या दिवसास चिन्हांकित केले आणि म्हणूनच लोक हा दिवस महाशिवरात्रीप्रमाणे गंभीर चिंतनाद्वारे स्मरण करतात. पण या दिवसाला ‘उत्तम शुक्रवार’ म्हणतात. पण विश्वासघात, छळ आणि मृत्यूच्या दिवसाला कधी ‘चांगले’ कसे म्हटले जाऊ शकते?

उत्तम शुक्रवार का आणि ‘वाईट शुक्रवार’ का नाही?

शिवाने सर्पाचे विष गिळण्यामुळे जग वाचले, त्याचप्रमाणे येशूने त्याचा प्याला प्राशन केल्यामुळे जगाचे तारण झाले. हे निसान 14 रोजी घडले, त्याच वल्हांडणाच्या दिवशी जेव्हा बलिदान केलेल्या कोकऱ्यांनी  1500 वर्षापूर्वी मृत्यूपासून वाचवले होते आणि हे नियोजित असल्याचे दाखवून दिले.

दिवस 6 – शुक्रवार, इब्री वेद नियमांच्या तुलनेत

मनुष्यांचा लेखा त्यांच्या मृत्यूसोबत समाप्त होतो, परंतु येशूचा नव्हे. पुढे शब्बाथ आला – दिवस 7.

होलिकाच्या विश्वासघाताने, सैतान वार करतो

हिंदू वर्षाचा शेवटचा पौर्णिमा होळी दर्शवितो. अनेक जण होळीचा आनंद लुटतात, पण अगदी काही जणांना हा सण दुसर्या प्राचीन उत्सवाच्या समांतर असल्याचे माहीत आहे – वल्हांडणाचा सण.

वल्हांडणाचा सण सुद्धा वसुत ऋतुत पौर्णिमेच्या दिवशी येतो. इब्री कॅलेंडरमध्ये चंद्राच्या चक्रांशी सौर वर्षाचा वेगळ्याप्रकारे मेळ केला गेलेला आहे, कधीकधी तो त्याच पौर्णिमेला येतो किंवा काही वेळा पुढील पौर्णिमेस येतोे. 2021 मध्ये, वल्हांडण आणि होळी हे रविवार, 28 मार्च रोजी सुरू येतील. पण 2022 मध्ये होळी 18 मार्चपासून सुरू होईल आणि तर वल्हांडणाचा सण पुढील पौर्णिमेस येईल. तथापि, ती होळीची संध्याकाळ आहे, किंवा. होलिका दहन, जो वल्हांडणाच्या समानतेत प्रारंभ होते.

होलिका दहन

होळी सुरू होण्याच्या आदल्या रात्री लोक होलिका दहन (छोटी होळी किंवा कामूडू चिता) करतात. होलिका दहन प्रह्लादाच्या पुण्याईसे आणि राक्षसी होलिकाचे दहन स्मरण करते. या कथेची सुरूवात राक्षस राजा हिरण्यकश्यप आणि त्याचा मुलगा प्रह्लाद यांच्यापासून होते. हिरण्यकश्यपूने संपूर्ण पृथ्वीवर जिंकली होती. त्याला इतका गर्व झाला की त्याने आपल्या राज्यातील प्रत्येकाला केवळ त्याची उपासना करण्याची आज्ञा केली. परंतु हे पाहून तो अत्यंत निराश झाला की त्याचाच मुलगा प्रल्हाद याने तसे करण्यास नकार दिला.

आपल्या मुलाच्या उघड विश्वासघातामुळे संतापलेल्या हिरण्यकश्यपूने प्रल्हादला ठार मारण्याची शिक्षा दिली आणि त्याला ठार मारण्याचे अनेक प्रयत्न केले, पण सर्व प्रयत्न अयशस्वी झाले. विषारी सर्पाच्या चावण्यानेे, हत्तींनी पायदळी तुडवण्यापर्यंत, प्रह्लादला कधीच काही इजा झाली नाही.

शेवटी हिरण्यकश्यपू आपली राक्षसी बहीण होलिकाकडे वळला. तिच्याकडे एक झगा होता ज्यामुळे तिला आगीपासून संरक्षण लाभले होते. हिरण्यकश्यपूने होलिकाला प्रह्लादास जाळून ठार मारण्यास सांगितले. होलिका एका चितेवर बसली आणि मैत्रीचे नाटक करून तरुण प्रल्हादला तिने आपल्या मांडीवर बांधले. मग पटकन विश्वासघाताने तिने आपल्या सेवकांना चितेस आग लावण्याचा आदेश दिला. तथापि, होलिकाचा पोशाख तिच्यावरून फडफडून निघाला व प्रह्लादवरजाऊन पडला. ज्वालांनी प्रल्हादला पेटवले नाही, तर होलिका तिच्या दुष्ट योजनेमुळे ठार झाली. अशा प्रकारे होलिका दहन हे नाव होलिकाच्या जळण्यामुळे  पडले.

यहूदा : होलिकासारख्या विश्वासघाताद्वारे नियंत्रित

बायबलमध्ये सैतानाला राज्य करणारा आत्मा राक्षस म्हणून चित्रित केले आहे. हिरण्यकश्यपूप्रमाणे सैतानाने सर्वांनी त्याची उपासना करावी असा कट रचला आहे, येशूने सुद्धा. जेव्हा तो अयशस्वी झाला तेव्हा त्याने येशूला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला आणि लोकांनी त्याची आज्ञा पाळावी म्हणून त्यांस उकसविले. प्रह्लादवर हल्ला करण्यासाठी हिरण्यकश्यपूने होलिकामार्फत काम केले, येशू त्याच्या आगमनाविषयी शिकवल्यानंतर 5व्या दिवशी लगेच सैतानाने येशूला जिवे मारण्यासाठी यहूदाचा वापर केला. हे वर्णन येथे आहे:

1 बेखमीर भाकरीचा सण, ज्याला वल्हांडण म्हणतात, तो जवळ आला होता.

2 तेव्हा मुख्य याजक व शास्त्री हे त्याचा घात कसा करावा ह्याविषयी विचार करत होते; कारण त्यांना लोकांची भीती वाटत होती.

3 तेव्हा बारा प्रेषितांपैकी एक जो यहूदा, ज्याला इस्कर्योत म्हणत, त्याच्यात सैतान शिरला;

4 तो मुख्य याजक व सरदार ह्यांच्याकडे निघून गेला आणि त्यांच्या हाती त्याला कसे धरून द्यावे ह्याविषयी त्याने त्यांच्याशी बोलणे केले.

5 तेव्हा त्यांना आनंद झाला व त्यांनी त्याला पैसा देण्याचा करार केला.

6 त्याला तो मान्य झाला आणि गर्दी नसेल तेव्हा त्यांच्या हाती त्याला धरून देण्याची तो संधी शोधू लागला.

लूक 22:1-6

येशूचा विश्वासघात करण्यासाठी यहूदामध्ये ‘प्रवेश’ करण्यासाठी सैतानाने त्यांच्या संघर्षाचा फायदा उठविला. यामुळे आपल्याला आश्चर्य वाटता कामा नये. शुभवर्तमानात सैतानाचे असे वर्णन केले आहे:

7 मग स्वर्गात युद्ध सुरू झाले; ‘मीखाएल’ व त्याचे दूत अजगराबरोबर ‘युद्ध करण्यास’ निघाले, आणि त्यांच्याबरोबर अजगर व त्याचे दूत लढले;

8 तरी त्यांचे काही चालले नाही, आणि स्वर्गात त्यांचे ठिकाणही उरले नाही.

9 मग तो मोठा अजगर खाली टाकण्यात आला, म्हणजे सर्व जगाला ठकवणारा, जो दियाबल1 व सैतान म्हटलेला आहे तो जुनाट ‘साप’ खाली पृथ्वीवर टाकण्यात आला व त्याच्याबरोबर त्याच्या दूतांना टाकण्यात आले.

प्रकटीकरण 12:7-9

बायबल सैतानाची तुलना एका शक्तिशाली अजगराशी करते ज्याने संपूर्ण जगाला चुकीच्या मार्गाने नेले, हिरण्यकश्यपूसारखा बलवान राक्षस. मानवाच्या इतिहासाच्या सुरुवातीला भाकीत केलेल्या संघर्षाचा उल्लेख करून, त्याची एका सर्पाशीही तुलना केली जाते. प्राचीन सर्प म्हणून तो आता प्रहार करण्याच्या तयारीत होता. हिरण्यकश्यपूने होलिकाद्वारे कार्य केले, तसेच सैतानाने यहूदाला येशूचा नाश करण्यासाठी हाताळले. शुभवर्तमानात लिहिले आहे :

तेव्हापासून यहूदाने येशूला त्याच्या स्वाधीन करण्याची संधी

शोधली.मत्तय 26:16

दुसर््या दिवशी, सहावा दिवस, वल्हांडण सण होता. यहूदाच्या माध्यमाने सैतान कसा वार करेल? यहूदाचे काय होईल? आपण पुढे पाहू.

दिवस 5 सारांश

समयरेखा दाखविते की या आठवड्याच्या 5 व्या दिवशी मोठा राक्षस अजगर, सैतान हा आपला शत्रू येशूवर हल्ला करण्यास कसा तयार झाला.

दिवस 5 : मोठा राक्षस सैतान येशूवर प्रहार करण्यासाठी यहूदात प्रवेश

दिवस4: ता ऱ्यांस हुंगण्यासाठी काल्कीसमान प्रवास करणे

येशूने 3 ऱ्या दिवशी एक शाप दिला, आणि आपल्या राष्ट्राला शाप देऊन हद्दपार केले. येशूने असेही भाकीत केले होते की त्याचा शाप संपुष्टात येईल आणि याद्वारे युगाच्या समाप्तीच्या घटना सुरू होतील. शिष्यांनी याबद्दल विचारले आणि येशूने त्याच्या परत येण्याचेचे वर्णन काल्की (कालकीन) सारखे केले.

त्याने अशी सुरुवात केली.

शू मंदिरातून बाहेर निघून चालत निघाला होता तेव्हा त्याचे शिष्य त्याच्याकडे आले. कारण त्यांना त्याला मंदिराच्या इमारती दाखवायच्या होत्या.
2 प्रतिसादादाखल, तो त्यांना म्हणाला, तुम्ही या सर्व गोष्टी पाहता. खरे ना? आता, मी तुम्हांला खरे सांगतो, येथे एक दगड दुसऱ्या दगडावर राहणार नाही. त्यातील प्रत्येक दगड खाली टाकला जाईल.”
3 येशू जैतूनाच्या डोंगरावर बसला असताना, त्याचे शिष्य त्याच्याशी एकांतात बोलावे म्हणून आले, ते म्हणाले, आम्हांला सांगा की या गोष्टी कधी होतील? तुम्ही परत येण्याचा आणि जगाचा शेवट होण्याचा काळ जवळ आला आहे हे आम्ही कोणत्या घटनांवरून ओळखावे?”

मत्तय 24:1-3

त्याने त्याच्या शापाची माहिती देऊन सुरुवात केली. मग संध्याकाळी तो मंदिर सोडून यरुशलेमाच्या बाहेर जैतुनाच्या डोंगरावर जाण्यासाठी बाहेर पडला (1) यहूदी दिवसाची सुरूवात सूर्यास्तापासून होत असे, म्हणून त्याने आपल्या येण्याचे वर्णन केले तेव्हापासून आता आठवड्याचा चैथा दिवस होता.

पौराणिक कथांमध्ये काल्की

गरुड पुराणात काल्कीचे वर्णन विष्णूच्या दशावताराचा (दहा प्राथमिक अवतार/देहधारण) शेवटचा अवतार आहे. काल्की सध्याचे युग, म्हणजे कलियुगाच्या शेवटी येईल. पुराणात असे म्हटले आहे की, काल्कीच्या प्रगट होण्यापूर्वी जगाचे अधोपतन होईल आणि धर्म नष्ट होईल. लोक अनैसर्गिक लैंगिक संबंधांमध्ये व्यस्त राहतील, त्यांस नग्नता आणि अनैतिक आचरण यांची आवड असेल आणि विविध नैसर्गिक आपत्ती आणि पीडा जगावर येतील. या क्षणी, काल्की अग्नीमय तलवार चालवीत घोड्यावर स्वार होऊन प्रगट होईल. काल्की पृथ्वीच्या दुष्ट रहिवाशांचा नाश करेल आणि एका नव्या युगास सुरूवात करील, याद्वारे तो जगास परत सत्ययुगाकडे आणील.

तथापि, विकिपीडियामध्ये म्हटले आहे की वेदांमध्ये काल्की/काल्किनचा उल्लेख नाही. परशुरामाचा, 6वा दशावतार अवतार म्हणून तो केवळ महाभारतात दिसतो. महाभारताच्या या आवृत्तीत, काल्की केवळ दुष्ट शासकांचा नाश करतो परंतु सत्ययुगात नूतनीकरण आणीत नाही. विद्वान 7-9 व्या शतकात कधीतरी काल्कीच्या आदिम रूपाचा विकास झाल्याचे सुचवितात.

काल्कीची इच्छा

काल्की आणि इतर परंपरांमधील तत्सम व्यक्तींचा विकास (बौद्ध धर्मातील मैत्रेय्या, इस्लाममधील महदी, शीख महदी मीर) आमच्या मनात सहज ही भावना उत्पन्न करतो की जगामध्ये काहीतरी चुकीचे आहे. कोणीतरी यावे आणि ते ठीक करावे अशी आमची इच्छा आहे. आमची इच्छा आहे की त्याने दुष्ट जुलूम करणाऱ्यांना काढून टाकावे, भ्रष्टाचार दूर करावा आणि धर्मास उन्नत करावे. परंतु आपण हे विसरतो की त्याने फक्त ‘तेथील’ वाईट गोष्टीच काढून टाकल्या पाहिजेत असे नाही तर आमच्यातील भ्रष्टाचारही दूर करून आम्हास शुद्ध केले पाहिजे. एखाद्याने यावे आणि वाईटाचा पराभव करावा अशी उत्कट इच्छा इतर पवित्र ग्रंथांद्वारे व्यक्त करण्यापूर्वी, येशूने शिकवले की तो हे दोन भागातील कार्य कसे सुरू करील. तो त्याच्या पहिल्या आगमनाच्या वेळी आमचा अंतर्गत भ्रष्टाचार स्वच्छ करतो, त्याच्या दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी सरकारी आणि सामाजिक अधर्माशी व्यवहार करतो. येशूने आपल्या आगमनाची या आठवड्याच्या 4 थ्या दिवशी अपेक्षा केली व त्याच्या परत येण्याच्या चिन्हांचे वर्णन केले.

दिवस 4 – त्याच्या परतीची चिन्हे

4 येशूने त्यांना उत्तर दिले, सांभाळा! कोणीही तुम्हांला फसवू नये
5 मी हे म्हणतो कारण असे पुष्कळ आहेत की जे माझ्या नावाने येतील आणि ते म्हणतील, मी ख्रिस्त आहे,’ आणि ते पुष्कळ लोकांना फसवितील.
6 तुम्ही लढायांबद्दल आणि लढायांच्या अफवांबद्दल ऐकाल पण त्यामुळे तुम्ही त्यांना भिऊ नका. या गोष्टी घडल्याच पाहिजेत. तरी इतक्यात शेवट जवळ येणार नाही.
7 होय, एक राष्ट्र दुसऱ्या राष्ट्रावर उठेल. अनेक ठिकाणी भूकंप व दुष्काळ येतील.
8 पण या सर्व गोष्टी म्हणजे प्रसूतीच्या कळांची सुरूवात अशा आहेत.
9 लोक तुमच्याशी वाईट वागतील. तुमचा छळ व्हावा आणि तुम्हांला जिवे मारावे यासाठी लोक तुम्हांला राज्यकर्त्याच्या हाती देतील. सर्व लोक तुमचा द्वेष करतील. तुम्ही माझ्यावर विश्वास ठेवला म्हणून या गोष्टी तुमच्यावर ओढवतील.
10 अशा वेळी बरेच विश्वासणारे आपला विश्वास गमावतील. ते एकमेकाविरुद्ध उठतील आणि एकमेकांचा द्वेष करतील.
11 अनेक खोटे संदेष्टे येतील, ते लोकांना चुकीचे शिक्षण देतील व त्यावर विश्वास ठेवायला लावतील.
12 सतत वाढणाऱ्या दुष्टाईमुळे अधिकाधिक विश्र्वासणाऱ्यांची प्रीति कमी कमी होत जाईल.
13 सर्व जगभर देवाची सुवार्ता गाजविली जाईल व हे सर्व राष्ट्रातील लोकांना साक्ष असे होईल. आणि मग शेवट होईल.
14 दानीएल संदेष्ट्यांने एका अमंगळ गोष्टीविषयी सांगितले की, जिच्यामुळे नाश ओढवेल. अशी अमंगळ गोष्ट ही पवित्र जागी- मंदिरामध्ये उभी असलेली तुम्ही पाहाल.”
15 तुम्ही लोक जे हे वाचाल ते याचा अर्थ समजून घ्या.
16 त्यावेळी यहूदातील लोकांनी डोंगरावर पळून जावे.
17 जो कोणी छपरावर असेल त्याने घरातील सामान घेण्यासाठी उतरु नये.
18 जर कोणी शेतात असेल तर त्याने आपला सदरा घेण्यासाठी परत जाऊ नये.
19 त्याकाळी गर्भवती असलेल्या अगर तान्ही बालके असलेल्या स्रियांना फार कठीण जाईल.
20 जेव्हा या गोष्टी होतील आणि तुम्हांला पळून जावे लागेल तेव्हा थंडीचे दिवस नसावेत अथवा शब्बाथ दिवस नसावा यासाठी प्रार्थना करा.
21 कारण त्याकाळी फार पीडा येतील. जगाच्या आरंभापासून कधीही झाली नाही आणि पुन्हा कधी होणार नाही अशी पीडा त्या काळी भोगावी लागेल.
22 आणखी, देवाने ते दिवस जर थोडेच ठेवले नसते तर कोणीच वाचले नसते. परंतु त्याच्या निवडलेल्यांमुळे तो ते दिवस थोडे करील.
23 त्या वेळी जर एखाद्याने तुम्हांला म्हटले, पहा! ख्रिस्त येथे आहे, किंवा तो तेथे आहे, तर त्याच्यावर विश्वास ठेवू नका.
24 खोटे ख्रिस्त आणि खोटे संदेष्टे उदयास येतील. ते महान आश्चर्यकारक चिन्हे दाखवतील. देवाच्या निवडलेल्या लोकांना ते चिन्हे दाखतील व लोकांना एवढेच नव्हे तर देवाच्या निडवलेल्यांना फसविण्याचा प्रयत्न करतील.
25 या गोष्टी होण्या अगोदरच मी तुम्हांला सावध केले आहे.
26 “एखादा मनुष्य तुम्हांला सांगेल, पाहा, मशीहा ओसाड रानात आहे. तर तेथे जाऊ नका. किंवा जर ते म्हणाले, पाहा, ख्रिस्त, आतल्या खोलीत लपला आहे, तर त्याच्यावर विश्वास ठेवू नका.
27 मी हे म्हणतो कारण वीज जशी पूर्वेकडून पश्चिमकडे चमकताना सर्वाना दिसते तसेच मनुष्याच्या पुत्राचे येणेदेखील असेल.
28 जेथे कोठे प्रेत असेल तेथे गिधाडेही असतील.
29 “छळानंतर लगेच, असे घडेल:‘सूर्य अंधकारमय होईल व चंद्र प्रकाश देणार नाही. आकाशातील तारे व नक्षत्रे गळून पडतील आकाशातील सर्व शक्ती डळमळतील. आकाश गुंडाळीसारखे गुंडाळले जाईल.
30 “त्यावेळेला मनुष्याच्या पुत्राच्या येण्याचे चिन्ह आकाशात दिसेल. तेव्हा जगातील सर्व लोक शोक करतील. मनुष्याच्या पुत्राला सर्व जण मेघावर बसून येताना पाहतील. तो महासामर्थ्य आणि वैभव यांच्यासह येईल.
31 मनुष्याचा पुत्र तुतारीचा मोठा नाद करून आपले दूत पृथ्तीभोवती पाठवून देईल. ते पृथ्वीच्या चारही कोपऱ्यातून, आकाशाच्या एका सीमेपासून दुसऱ्या सीमेपर्यंत निवडलेल्यांना गोळा करतील.

मत्तय 24:4-31

4थ्या दिवशी येशूने मंदिराच्या येणाऱ्या नाशापलीकडे पाहिले. त्याने शिकवले की वाढती दुष्टाई, भूकंप, दुष्काळ, युद्धे आणि छळ हे परत येण्यापूर्वी जगाचे वैशिष्ट्य ठरतील. तरीही, त्याने भविष्यवाणी केली की सुवार्तेची घोषणा अद्याप संपूर्ण जगात केली जाईल (अ 14). जग ख्रिस्ताविषयी जान असतांना खोट्या शिक्षकांची संख्या देखील वाढत जाईल आणि त्याच्याबद्दल आणि त्याच्या परत येण्याबद्दल खोटे दावे केले जातील. निर्विवाद वैश्विक उपद्व्याप म्हणजे युद्धे, अनागोंदी आणि दुर्दशा यांच्या दरम्यान त्याच्या परत येण्याचे खरे लक्षण दिसून येईल. तो तारे, सूर्य व चंद्र यांचा प्रकाश विझवून टाकील.

त्याच्या आगमनाचे वर्णन करण्यात आले आहे

योहानाने नंतर त्याच्या परत येण्याचे वर्णन केले आणि काल्कीसारखे त्याचे चित्रण केले:

11 नंतर माझ्यासमोर स्वर्ग उघडलेला मी पाहिला; आणि माझ्यासमोर एक पांढरा घोडा होता. त्या घोड्यावर बसलेल्याचे‘नाव विश्वासू आणि खरा’ असे होते; कारण तो न्यायाने निवाडा करतो आणि न्यायाने लढाई करतो.
12 त्याचे डोळे अग्नीच्या ज्वालेसारखे आहेत. आणि त्याच्या डोक्यावर अनेक मुगुट आहेत. त्याचे नाव त्याच्यावर लिहिलेआहे. ते नाव काय आहे हे त्याच्याशिवाय इतर कोणालाही माहीत नाही.
13 त्याने आपल्या अंगात रक्तामध्ये भिजविलेलाझगा घातला होता. त्या स्वाराचे नाव “देवाचा शब्द” असे आहे.
14 स्वच्छ आणि पांढरे शुभ्र कपडे घातलेले स्वर्गातील सैन्यपांढऱ्या घोड्यांवर बसून त्याच्या मागे येत होते.
15 त्याच्या तोंडातून एक धारदार तरवार येते जिच्याने तो राष्ट्रांना नमवील,आणि लोखंडी दंडाने तो त्यांच्यावर सता गाजवील. सर्वसमर्थ देवाच्या अतीकोपाची द्राक्षे तो द्राक्षकुंडामध्ये तुडवील.
16 त्याच्या झग्यावर आणि त्याच्या मांडीवर हे नाव लिहिले आहे:
17 नंतर सूर्यात उभा राहिलेला एक देवदूत मी पाहिला. तो मोठ्याने ओरडून आकाशामध्ये उडणाऱ्या सर्व पक्ष्यांना म्हणतहोता, “या! देवाच्या महान मेजवानीसाठी जमा व्हा!
18 म्हणजे राजे, सरदार आणि प्रसिद्ध माणासांचे मांस तुम्हांलाखावयाला मिळेल. घोड्यांचे आणि त्यांच्यावर स्वार झालेल्यांचे, तसेच स्वतंत्र व गुलाम, लहान व थोर अशा सर्व लोकांचेमांस तुम्हांला खावयाला मिळेल.”
19 मग मी ते श्र्वापद आणि पृथ्वीवरील राजे आपापले सैन्य घेऊन जमा झालेले पाहिले. घोडेस्वारबरोबर व त्याच्यासैन्याबरोबर लढाई करण्यासाठी ते जमा झाले होते.
20 त्या श्र्वापदाला पकडण्यात आले. त्या प्राण्याच्या समक्ष ज्या खोट्यासंदेष्ट्याने चमत्कार केले होते, त्याला देखील प्राण्याबरोबर पकडण्यात आले. प्राण्याचा शिक्का अंगावर असलेल्या आणित्याच्या मूर्तीची उपासना करणाऱ्या लोकांना त्या खोट्या संदेष्ट्याने चमत्कार दाखवून फसविले, त्या दोघांना (प्राणी आणिखोटा संदेष्टा यांना) धगधगत्या गंधकाच्या अग्नीने भरलेल्या तळ्यात जिवंत असे टाकण्यात आले.
21 शिल्लक राहीलेलेसैन्य, घोडेस्वाराच्या तोंडामधून निघालेल्या तरवारीने ठार मारण्यात आले. आणि साऱ्या पक्ष्यांनी त्या सैनिकांचे मांस पोटभरखाल्ले.

प्रकटीकरण 19:11-21

चिन्हांचे मूल्यांकन करणे

आपण पाहू शकतो की युद्ध, संकट आणि भूकंप वाढत आहेत – अशाप्रकारे त्याच्या परत येण्याची वेळ जवळ येत आहे. परंतु स्वर्गात अजूनही काही हालचाल झालेली नाही म्हणूनच त्याचा परत येणे अद्याप नाही.

आपण किती जवळ आहोत?

उत्तर देण्यासाठी येशू पुढे म्हणाला

अंजीर वृक्ष आमच्या डोळ्यासमोर हिरवागार होतो

इस्राएलचे प्रतीक म्हटलेले अंजिराचे झाड आठवते का ज्याला त्याने 3 ऱ्या दिवशी शाप दिला होता? इस्राएलच्या नाशास सन 70 मध्ये सुरुवात झाली जेव्हा रोमी लोकांनी मंदिर नष्ट केले आणि 1900 वर्षे ते कोरडे पडले म्हणजे उद्धवस्त राहिले. येशूने म्हटले की अंजीर वृक्षास पालवी फुटेल त्याकडे लक्ष द्या म्हणजे तुम्हास कळून येईल की त्याचे आगमन ‘जवळ’ आले आहे. गेल्या 70 वर्षात आम्ही या ‘अंजीर वृक्षाचे’ हिरवेगार होणे व पुन्हा पाने फुटू लागलेले पाहिले आहे. होय, यामुळे आपल्या काळातील युद्धे, त्रास आणि संकटे यामध्ये आणखी भर पडली आहे, परंतु त्याने याविषयी इशारा दिल्याने याचे आपल्याला आश्चर्य वाटता कामा नये.

म्हणूनच आपल्या काळात आपण सावधगिरी बाळगली पाहिजे आणि जागृत असले पाहिजे कारण त्याच्या आगमनाविषयी त्याने निष्काळजीपणा व बेपरवाईविरुद्ध सावध केले आहे.

36 “पण त्या दिवसाविषयी आणि त्या घटके विषयी कोणालाही माहीत नाही, स्वर्गातील देवदूतांनाही नाही, किंवा खुद्द पुत्रालाही नाही. फक्त पिताच हे जाणतो.
37 नोहाच्या काळी घडले तसे मनुष्याच्या पुत्राच्या येण्याच्या वेळेसही होईल.
38 महापूर येण्याअगोदर लोक खातपीत होते. लोक लग्न करीत होते. लग्न करून देत होते. नोहा जहाजात जाईपर्यत लोक या गोष्टी करीत होते.
39 त्यांना माहीत नव्हते की काही तरी घडणार आहे. परंतु नंतर पूर आला आणि सर्व लोक मरून गेले. मनुष्याचा पुत्र आल्यावर असेच होईल.
40 दोघे जण शेतात एकत्र काम करत असतील तर त्यातला एक जण वर घेतला जाईल आणि दुसरा तेथेच राहील.
41 दोन स्त्रिया जात्यावर धान्य दळत असतील तर त्या दोघीतील एक वर घेतली जाईल आणि दुसरी तेथेच राहील.
42 “म्हणून तुम्ही तयार असा, कारण तुम्हांला माहीत नाही की कोणत्या दिवशी तुमचा प्रभु येत आहे,
43 हे लक्षात ठेवा, चोर केव्हा येईल हे जर घराच्या मालकाला माहीत असते तर तो त्यासाठी तयारीत राहिला असता आणि त्याने चोराला घर फोडू दिले नसते.
44 या कारणासाठी तुम्हीसुद्धा तयार असले पाहिजे. जेव्हा तुम्हांला अपेक्षा नसेल तेव्हा मनुष्याचा पुत्र येईल.
45 “शहाणा आणि विश्वासू सेवक कोण बरे? दुसऱ्या सेवकांना वेळेवर जेवण देण्याचे काम मालक एका सेवकावर सोपवितो. हे काम करण्यासाठी मालक कोणाला विश्वासाने सांगेल?
46 मालक आल्यावर आपले दिलेले काम करीत असलेला सेवक खरोखर धन्य!
47 मी तुम्हांला सांगतो: मालक आपल्या सर्व मालमत्तेवर त्या सेवकाची नेमणूक करील.
48 “पण जर सेवक वाईट निघाला आणि आपला मालक लवकर घरी परत येणार नाही असे म्हणाला तर काय होईल?
49 तो सेवक इतर सेवकांना मारहाण करील आणि आपल्यासारख्या लोकांबरोबर जेवण करील आणि दारू पिऊन मस्त होईल.
50 आणि तो सेवक तयारीत नसेल अशा वेळी मालक येईल.
51 मग मालक त्या सेवकाचे तुकडे करील. त्या सेवकाला मालक ढोंगी लोकांबरोबर राहायला पाठवील. आणि त्या ठिकाणी रडणे व दात खाणे

चालेल.मत्तय 24:36-51

येशू शिकवीत राहिला. दुवा येथे आहे.

दिवस 4 सारांश

दुःख सप्ताहाच्या बुधवारी, 4थ्या दिवशी, येशूने आपल्या परत येण्याची चिन्हे वर्णन केली – आकाशातील सर्व बळे अन्धकारमय होतील असे

दिवस 4: हिब्रू वेद नियमांच्या तुलनेत दुःख सप्ताहाच्या घटना

त्याने आम्हा सर्वांना त्याच्या परत येण्यासाठी जागृत राहण्याचा इशारा दिला आहे. आपण आता अंजीराच्या झाडाला हिरवळ दिसू लागल्याचे आपण पाहू शकतो, म्हणून आपणलक्ष दिले पाहिजे.

पुढे 5 व्या दिवशी त्याचा शत्रू त्याच्याविरुध्द कसा चालून आला हे शुभवर्तमानात नोंदवले आहे.

(1) त्या आठवड्यातील प्रत्येक दिवसाचे वर्णन करताना लूक स्पष्ट करतो  :  

लूक 21:37

दिवस 3: येशू वाळविणारा शाप बोलतो

दुर्वास शकुंतलाला शाप देतो

आम्ही संपूर्ण पौराणिक कथांमध्ये शापाबद्दल (श्राप) वाचतो आणि ऐकतो. कदाचित सर्वात प्रसिद्ध प्राचीन नाटककार कालिदास (400 इ.स.) याच्या अभिज्ञानसकुंतलम (शकुंतलाची ओळख) या नाटकातून येतो जे अद्याप नियमितपणे सादर केले जाते. त्यात राजा दुष्यंत रानात शकुंतला नावाच्या एका सुंदर स्त्रीच्या प्रेमात पडतो. दुष्यंत त्वरित तिच्याशी लग्न करतो पण त्याला कामानिमित्ताने लवकरच राजधानीत परत जायचे असते आणि तो तिला आपली अंगठी देऊन तिला सोडून जातो. प्रेमात पडलेली शकुंतला तिच्या नवीन नवऱ्याबद्दल दिवास्वप्न पाहत असते.

ती दिवास्वप्नात मग्न असतांना एक शक्तिशाली ऋषी, दुर्वास तिच्या जवळून गेला आणि तिचे लक्ष नसल्याने आणि त्याचे योग्य अभिवादन न केल्यामुळे, तो तिच्यावर रागावला. म्हणून त्याने तिला शाप दिला की ती ज्याच्याबद्दल दिवास्वप्न पाहत होती तो तिला ओळखणार नाही. त्यानंतर त्याने तिचा शाप कमी केला जेणेकरून जर तिने त्या व्यक्तीने तिला दिलेली भेट परत केली तर त्याला तिची आठवण येईल. अशाप्रकारे या आशेवर शकुंतलाने अंगठी घालून राजधानीकडे कूच केली की राजा दुष्यंत तिला ओळखेल. पण प्रवासात तिने ती अंगठी हारवली म्हणून राजाने ती आल्यावर तिला ओळखले नाही.

भृगु विष्णूला शाप देतो

मत्स्य पुराण देव-असुर यांच्यात सुरू असलेल्या चिरकालीन युद्धाविषयी सांगतात, ज्यात देव सदैव विजयी होतात. अपमानित होऊन, असुरांचा गुरु शुक्राचार्य असुरांना अजिंक्य करण्यासाठी मृतसंजीवनी स्तोत्र किंवा मंत्र मागण्यासाठी शिवकडे गेले, आणि म्हणून त्याच्या असुरांनी त्याच्या वडिलांच्या (भृगु) आश्रमात आश्रय घेतला. पण शुक्राचार्य गेल्यावर देवांनी पुन्हा असुरांवर हल्ला केला. तथापि, असुरांनी भृगुच्या पत्नीची मदत मिळविली, जिने इंद्रला गतिहीन केले. त्यानंतर इंद्राने भगवान विष्णूला तिच्यापासून मुक्त करण्याची विनंती केली. विष्णूने त्याच्या सुदर्शन चक्राने तिचे डोके कापून टाकले. भृगु ऋषीने आपल्या पत्नीचे काय झाले ते पाहिले, तेव्हा त्याने विष्णुला शाप दिला की तो ऐहिक जीवनातील वेदना सहन करीत पृथ्वीवर वारंवार जन्म घेईल. म्हणून, विष्णूला अनेक वेळा अवतार घ्यावा लागला.

भृगु विष्णूला शाप देण्यासाठी येतो

कथांमध्ये शाप भितीदायक असतात, परंतु तसे खरोखर घडले की नाही असा प्रश्न उपस्थित करतात. दुर्वासाचा शकुंतला दिलेला शाप किंवा भृगुचा विष्णूला दिलेला शाप जर खरोखरच घडले आहेत असे जर आपल्याला माहित झाले तर ते खरोखर गंभीर ठरेल.

पवित्र सप्ताहाच्या तिसऱ्या दिवशी येशूने असा शाप व्यक्त केला. प्रथम आम्ही आठवड्याचे पुनरावलोकन करतो.

येशूचा वाढता संघर्ष

रविवारी करण्यात आलेल्या भविष्यवाणीनुसार येशू यरूशलेमात दाखल झाला आणि त्यानंतर त्याने सोमवारी मंदिर बंद केले, तेव्हा यहूदी नेत्यांनी त्याला जिवे मारण्याची योजना आखली. पण ते इतके सरळ होणार नाही.

जेव्हा येशूने निसान 10 रोजी मंदिरात प्रवेश केला तेव्हा देवाने येशूला वल्हांडणाचे कोकरू म्हणून निवडले होते. निवडलेल्या वल्हांडणाच्या कोंकराचे काय करावे याविषयी इब्री वेदांत नियम घालून देण्यात आले होते.

हा नर मेंढरांतला किंवा शेरडांतला, तुम्हांला वाटेल तो घ्यावा; 6 ह्या महिन्याच्या चौदाव्या दिवसापर्यंत तो राखून ठेवावा.

निर्गम 12:5ब-6अ 5

ज्याप्रमाणे लोक आपल्या वल्हांडणाच्या कोंकरयांची काळजी घेत त्याचप्रमाणे, देवाने आपल्या वल्हांडणाच्या कोंकराची काळजी घेतली आणि येशूचे शत्रू त्याला पकडू (अद्याप) शकले नाहीत. म्हणून शुभवर्तमानात येशूने पुढच्या दिवशी, मंगळवारी, त्या आठवड्याच्या तिसऱ्या दिवशी काय केले याची नोंद आहे.

येशू अंजिराच्या झाडाला शाप देतो

नंतर तो त्यांना सोडून (सोमवार दिवस 2, निसान 10) नगराबाहेर बेथानीस गेला व तेथे वस्तीस राहिला. 18 मग सकाळी (मंगलवार निसान 11, दिवस3)  तो परत नगरास येत असता त्याला भूक लागली. 19 आणि वाटेवर अंजिराचे एक झाड होते ते पाहून तो त्याच्याजवळ गेला; पण पानांशिवाय त्याला त्यावर काही मिळाले नाही. मग त्याने त्याला म्हटले, “ह्यापुढे तुला कधीही फळ न येवो.” आणि ते अंजिराचे झाड ताबडतोब वाळून गेले.

मत्ती 21:17-19 17

येशूने अंजीराच्या झाडाला शाप दिला.

येशू अंजिराच्या झाडाला शाप देतो

होशे पुढे अंजिराच्या झाडाचा उपयोग करून चित्र मांडण्यासाठी आणि नंतर इस्त्राएलला शाप देण्यासाठी करतो:

त्याने हे का केले?

याचा अर्थ काय?

अंजीराच्या झाडाचा अर्थ

आधीचे संदेष्टे हे आम्हाला समजावून सांगतात. इब्री वेदांनी इस्राएलवरील न्यायाचे चित्र मांडण्यासाठी अंजीर वृक्षाचा कसा उपयोग केला ते येथे पहा :

होशेय पुढे अंजिराच्या झाडाचा उपयोग करून चित्र मांडण्यासाठी आणि नंतर इस्त्राएलला शाप देण्यासाठी करतो :

10 वाळवंटातील ताज्या द्राक्षांप्रमाणे त्यावेळी इस्राएल होता. तुमचे पूर्वज मोसमातील अंजिराच्या पहिल्या बहराप्रमाणे मला दिसले. पण मग ते बाल-पौरा कडे आले आणि ते बदलले. ते कुजल्यासारखे झाले ते ज्यांच्यावर प्रेम करीत त्या भयंकर गोष्टीसारखे (दैवतांसारखे)

झाले.होशेय 9:10

16 एफ्राईमला शिक्षा होईल. त्यांचे मूल मरत आहे. ते नि:संतान होतील. ते बालकांना कदाचित् जन्म देतील, पण त्यांच्या पोटी जन्मलेल्या अमूल्य बालकांना मी ठार मारीन.
17 ते लोक माझ्या परमेश्वराचे ऐकणार नाहीत. म्हणून तोही त्यांचे ऐकणार नाही. आणि ते बेघर होऊन राष्ट्रांतून भटकतील

.होशेय 9:16-17 (एफ्राईम = इस्त्राएल)

ख्रि. पू.  586 मध्ये यरूशलेमच्या विनाशाने याची आणि मोशेच्या शापांची परिपूर्णता झाली (इतिहास पहा). जेव्हा येशूने अंजिराच्या झाडाला शाप दिला, तेव्हा तो सांकेतिकरित्या यरूशलेमाच्या आणखी एका येत असलेल्या विनाशाची व यहूदी लोकांस देशातून घालवून देण्याची घोषणा करीत होता. त्याने त्यांना पुन्हा बंदिवासाचा शाप दिला.

अंजिराच्या झाडाला शाप दिल्यावर, येशूने पुन्हा मंदिरात प्रवेश केला व तेथे शिकवीत आणि वादविवाद करीत असे. शुभवर्तमानात अशा प्रकारे त्याची नोंद आहे.

शाप अधिकार जमवितो

आपणास इतिहासावरून कळून येते की यरूशलेम व तेथील मंदिराचा हा नाश आणि यहूद्यांची संपूर्ण जगात हद्दपारी सन 70 मध्ये झाली. यापैकी काही बंदिवासात गेलेले भारतात आले.

सन 70 मध्ये मंदिर नष्ट झाल्याने इस्राएलचा ऱ्हास  घडून आला आणि ते हजारो वर्षांसाठी वाळून गेले.

सन 70 मध्ये रोमद्वारे यरूशलेम मंदिराचा नाश. संरक्षित रोमन शिल्पांमध्ये त्यांना मंदिर लुटतांना आणि मेनोरा घेतांना (मोठे, 7-मेणबत्तींचा दिवा) दाखविले आहे

हा शाप केवळ शुभवर्तमानाच्या कथेच्या पृष्ठांवर नाही. तो इतिहासात घडला आहे हे आपण सत्यापित करू शकतो, त्याचा परिणाम भारताच्या इतिहासावर घडून आला आहे. येशूने उच्चारिलेला हा ऱ्हास घडवून आणणारा अर्थात वाळविणारा शाप खरोखरच शक्तिशाली होता. त्याच्या काळातील लोकांनी त्याच्याकडे दुर्लक्ष केले आणि स्वतःवर नाश ओढवून घेतला.

मंदिराच्या नाशाची चिन्हे आजही दिसून येतात 

शाप कालबाह्य होईल.

हा शाप कसा येईल आणि तो किती काळ टिकेल हे येशूने नंतर स्पष्ट केले.

ते (यहूदी) तलवारीच्या धारेने पडतील, त्यांना बंदिवान करून सर्व राष्ट्रांमध्ये नेतील, आणि परराष्ट्रीयांची सद्दी संपेल तोपर्यंत ‘परराष्ट्रीय यरुशलेमेस पायांखाली तुडवतील.

लूक 21:24

त्याने शिकविले की हा शाप फक्त (बंदिवास आणि यरूशलेमावर गैरयहूदी लोकांचे नियंत्रण) “परराष्ट्रीयांची सद्दी संपेल तोपर्यंत” चालेल, त्याने असे भाकित केले की त्याचा शाप संपुष्टात येईल. याचा खुलासा त्याने पुढे 4थ्या दिवशी केला.

शाप दूर झाला

मोठ्या प्रमाणावर यहूद्यांची ऐतिहासिक समयरेखा – त्यांच्या दोन कालावधीचा बंदिवास दर्शविते

ही समयरेखा येथे तपशीलांसह यहूदी लोकांचा इतिहास दर्शविते. आमच्या आधुनिक काळात, ही समयरेखा दर्शविते की बंदिवास संपला आहे. 1948 मध्ये, संयुक्त राष्ट्राच्या घोषणेवरून, इस्राएलच्या आधुनिक राज्याची स्थापना झाली. 1967 च्या सहा दिवसांच्या युद्धामध्ये त्यांनी आताची इस्राएलची राजधानी असलेले यरूशलेम शहर पुन्हा मिळविले. आपण बातम्यांच्या अहवालांवरून ‘परराष्ट्रीयांची सद्दी’ संपत असलेली पाहतो.

यहूदी आता मंदिराच्या ठिकाणी पुन्हा प्रार्थना करतात

येशूच्या शापाची सुरूवात आणि समाप्ती, ज्याचे उच्चारण येशूने अंजिराच्या झाडाला प्रतिकात्मकरित्या केले आणि नंतर त्याच्या श्रोत्यांना समजावून सांगितले, ते केवळ शुभवर्तमानाच्या पानांवर राहिले नाही. या घटना पडताळण्याजोग्या आहेत आणि आज बातम्यांचे ठळक मुद्दे बनवित आहेत (उदा. यूएसएने आपले दूतावास यरूशलेम येथे हलविले आहे). येशूने निसर्गावर प्रगल्भपणे शिक्षण दिले, निसर्गावर ‘ओम’चे उच्चारण केले, आणि आता आपण पाहतो की त्याचा शाप हजारो वर्षांपासून राष्ट्रांवर त्याचा प्रभाव पाडत आहे . आम्ही आमच्या संकटात त्याकडे दुर्लक्ष करतो.

दिवसाचा सारांश 3

अद्ययावत तालिकेमध्ये, 3 ऱ्या दिवशी मंगळवारी, अंजिराच्या झाडाला शाप देताना येशूला दाखविले आहे सोबतचही काळजी घेतली आहे की देवाच्या निवडलेल्या कोकऱ्याच्या रूपाने त्याने असे केले. 4 थ्या दिवशी तो त्याच्या परत येण्याचे वर्णन करतो. कल्किन जो अनेक चुका सुधारण्यासाठी येत आहे.

दिवस 3 : येशूने अंजीर वृक्षाला शाप दिला.